Дар хароботи ишқи вақти саҳар

در خرابات عشق وقت سحر

Роҳи барадам аз он ки бади раҳбар

راه بردم از آن که بد رهبر

Дар хароботи пер ишқам гуфт

در خرابات پیر عشقم گفت

Андаруни о , чаҳ мекунӣ бар дар ?

اندرون آ، چه می کنی بر در؟

Дар харобот рафтам ва дидам

در خرابات رفتم و دیدم

Маҷлисӣ бо ҳазор зинату фар

مجلسی با هزار زینت و فر

Соғарӣ буд пари зи дардии дард

ساغری بود پر ز دردی درد

Дод соқии маро ва гуфт бихӯр

داد ساقی مرا و گفت بخور

Чун бихӯрадам аз он яке ҷомӣ

چون بخوردم از آن یکی جامی

Зуди соқӣ маро гирифт ба бар

زود ساقی مرا گرفت به بر

Дида бикшодам ва яке дидам

دیده بگشادم و یکی دیدم

Соқӣу хешро ба ҳам яксар

ساقی و خویش را به هم یکسر

Дар таъаҷҷуб шудам ки ҳарду яке аст

در تعجب شدم که هردو یکی است

ё яке бад , ду менамӯд магар

یا یکی بد، دو می نمود مگر

Гоҳ шоҳид бидам гуҳии машҳӯд

گاه شاهد بدم گهی مشهود

Гоҳ соқӣ бидам гуҳии соғар

گاه ساقی بدم گهی ساغر

Ман ним , ҳарчӣ ҳаст ҷумла ҳамӯаст

من نیم، هرچه هست جمله هموست

Ман надонам ҷузи ин баён дигар

من ندانم جز این بیان دگر

Шуд насимии зи хештани фонӣ

شد نسیمی ز خویشتن فانی

Дар фурӯғи ҷамоли он дилбар

در فروغ جمال آن دلبر