Дӯш боз омад ба бурҷи он толеъи моҳам дигар

دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگر

Давлатам шуд ёру бахти саъди ҳамроҳам дигар

دولتم شد یار و بخت سعد همراهم دگر

Муддатии ақлами зи роҳи ишқ гмраҳ гашта буд

مدتی عقلم ز راه عشق گمره گشته بود

Ҷазба лутфаш кашид , оварад бо роҳам дигар

جذبه لطفش کشید، آورد با راهم دگر

Дар хаёлами фикри зуҳду тавбау томот буд

در خیالم فکر زهد و توبه و طامات بود

Ишқи он бут рух намӯд аз парда ногоҳам дигар

عشق آن بت رخ نمود از پرده ناگاهم دگر

Доштам чун ғунчаи мастури оташи дил дар дарун

داشتم چون غنچه مستور آتش دل در درون

Кард расвояши чунин он дӯд ва ин оҳам дигар

کرد رسوایش چنین آن دود و این آهم دگر

зи оби чашмами пой дар гул буд он сарви баланд

ز آب چشمم پای در گل بود آن سرو بلند

Боз чун бедаст бар сари дасти кӯтоҳам дигар

باز چون بید است بر سر دست کوتاهم دگر

Меҳри он хуршеди тобон бар дилам чун моҳи нав

مهر آن خورشید تابان بر دلم چون ماه نو

Ҳрдми афзӯни гашт ва ман чун шамъ май коҳам дигар

هردم افزون گشت و من چون شمع می کاهم دگر

Ҷони даҳуми ман , ҳршбӣ чун шамъ , боди субҳдам

جان دهم من، هرشبی چون شمع، باد صبحدم

Зинда месозад ба бӯяш ҳар саҳаргоҳам дигар

زنده می سازد به بویش هر سحرگاهم دگر

Ёри сунбули мӯ ки ҷӯҷуи хирман умрам бсухт

یار سنبل مو که جوجو خرمن عمرم بسوخت

намедиҳад бар боди савдои боз чун коҳам дигар

می دهد بر باد سودا باز چون کاهم دگر

Ман зи чашми масти соқӣ дар хуморами рӯзу шаб

من ز چشم مست ساقی در خمارم روز و شب

Мастии ин май марои бас , май намехоҳам дигар

مستی این می مرا بس، می نمی خواهم دگر

Чун насимӣ ман нахоҳам тавба кард аз рӯй хуб

چون نسیمی من نخواهم توبه کرد از روی خوب

Ин насиҳат кам кун эй зоҳид , ба икроҳам дигар

این نصیحت کم کن ای زاهد، به اکراهم دگر