эй сӯрати ҷамолат бар лавҳи ҷони мунаққаш

ای صورت جمالت بر لوح جان منقش

Ҳастам зи фикри зулфати ошуфтау мушавваш

هستم ز فکر زلفت آشفته و مشوش

Тобандаи ҳамчуи рӯят , дилҷӯии ҳамчуи қадат

تابنده همچو رویت، دلجوی همچو قدت

Моҳӣ ки дид равшан ? сарвӣ ки дид саркаш ?

ماهی که دید روشن؟ سروی که دید سرکش؟

Гуфтам зи чини зулфати дилро нигоҳ дорам

گفتم ز چین زلفت دل را نگاه دارم

Абрӯат гуфт неи не , кардӣ ғалат ба ҳар шаш

ابروت گفت نی نی، کردی غلط به هر شش

Кеши дилами зи чашмат эй моҳи ҳоҷиби абрӯ

کیش دلم ز چشمت ای ماه حاجب ابرو

Пари тири ғамзаи бодати пайвастаи ҳамчуи таркиш

پر تیر غمزه بادت پیوسته همچو ترکش

Дил дар халоси ишқат , софӣ шудаасту холис

دل در خلاص عشقت، صافی شده است و خالص

зи оташ чаҳ бок дорад қалби салим беғаш ?

ز آتش چه باک دارد قلب سلیم بی غش؟

Май коҳам аз дилу ҷон , чун шамъ аз дили худ

می کاهم از دل و جان، چون شمع از دل خود

Коҳиш наме пазиради меҳр батон маҳваш

کاهش نمی پذیرد مهر بتان مهوش

Сари аноолҳқ аз мо , чун гашти ошкоро

سر اناالحق از ما، چون گشت آشکارا

Мансури мастро гӯи моро ба дор баркаш

منصور مست را گو ما را به دار برکش

Хуш кардае ба бӯяш эй боди вақти мо ро

خوش کرده ای به بویش ای باد وقت ما را

эй бод ! боди вақтати доим чу вақти мо хуш

ای باد! باد وقتت دایم چو وقت ما خوش

Ҳасани рух чу моҳаш аз зулф ме фазояд

حسن رخ چو ماهش از زلف می فزاید

Бинмо маӣ ки ӯро хӯбӣ фазояд абраш

بنما مهی که او را خوبی فزاید ابرش

Дар боғи ҳасани хубон то буд ва ҳаст ва бошад

در باغ حسن خوبان تا بود و هست و باشد

Сӣ ва ду боду хокам , сӣ ва ду обу оташ

سی و دو باد و خاکم، سی و دو آب و آتش

Хати туро насимии номаши ниҳоди райҳон

خط تو را نسیمی نامش نهاد ریحان

Саҳвӣаст ин муҳаққиқ бар саҳв ӯ қалами каш

سهوی است این محقق بر سهو او قلم کش