Ботин софӣ надорад сӯфии пашминаи пӯш

باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوش

Дасти моу домани дардии кашони ҷуръаи нӯш

دست ما و دامن دردی کشان جرعه نوش

эй мухолиф чанд бошӣ мункири ушшоқи маст

ای مخالف چند باشی منکر عشاق مست

Сари тавҳид аз не ва чангат намеояд ба гӯш

سر توحید از نی و چنگت نمی آید به گوش

эй ки мегӯйӣ бапуш аз рӯй хубони дида ро

ای که می گویی بپوش از روی خوبان دیده را

Ҳеҷ шарм аз рӯй хўбонт намеояд хамӯш

هیچ شرم از روی خوبانت نمی آید خموش

Мо салоҳи хешро дар шоҳид ва медида ем

ما صلاح خویش را در شاهد و می دیده ایم

Баъд аз ин , ин маслиҳати байн дар салоҳ хеш кӯш

بعد از این، این مصلحت بین در صلاح خویش کوش

Зоҳидат номасту дорӣ дар миёни хирқаи лоат

زاهدت نام است و داری در میان خرقه لات

Рӯй сӯй ҳақ кун , эй гандум намой ҷўФрўш

روی سوی حق کن، ای گندم نمای جوفروش

эй дили орифи зи бедоди рақибонаши манол

ای دل عارف ز بیداد رقیبانش منال

Эҳтимолаш бояд аз неш , он ки дорад майли нӯш

احتمالش باید از نیش، آن که دارد میل نوش

эй сабои дории насими ҷаъди гесуяши магар

ای صبا داری نسیم جعد گیسویش مگر

Кин чунин маст ва парешон кардае моро ба Буш

کاین چنین مست و پریشان کرده ای ما را به بوش

То ғами савдои чашмат бо дилам шуд ҳамқарин

تا غم سودای چشمت با دلم شد همقرین

Май кашандам чун сари зулфи ту аз мастӣ ба дӯш

می کشندم چون سر زلف تو از مستی به دوش

Ҳамчуи ориф дар ҳақиқати пухтау комили шӯй

همچو عارف در حقیقت پخته و کامل شوی

Гар чу май икдми барорӣ дар хами майхонаи ҷӯш

گر چو می یکدم برآری در خم میخانه جوش

Гарчи имшаб низ ҳастам дар парешоне , вале

گرچه امشب نیز هستم در پریشانی، ولی

Бе сари зулфат шабӣ нагузашт бар ман ҳамчуи дӯш

بی سر زلفت شبی نگذشت بر من همچو دوش

Ҳаркиро доданд аз ин май чун насимии ҷуръа Эй

هرکه را دادند از این می چون نسیمی جرعه‌ای

То абади масти ҳақиқати гашт ва рафт аз ақлу ҳуш

تا ابد مست حقیقت گشت و رفت از عقل و هوش