То мунаввар шуд зи хуршеди рух ӯ дида ам

تا منور شد ز خورشید رخ او دیده‌ام

Дар ҳамаи ашёи зуҳӯри сӯрат ӯ дида ам

در همه اشیا ظهور صورت او دیده‌ام

Аз мазоқи ҷони ман буии дам исо нарафт

از مذاق جان من بوی دم عیسی نرفت

То чу Мӯсои нутқи он ширини даҳон бишнида ам

تا چو موسی نطق آن شیرین‌دهان بشنیده‌ام

Кофарамгар , дидаам беишқ ӯ чандон ки ман

کافرم گر، دیده‌ام بی‌عشق او چندان که من

Гирди иқлӣми вуҷӯд хештан гардӣда ам

گرد اقلیم وجود خویشتن گردیده‌ام

Кӣ кунам чун зоҳиди хоми орзӯии хонақоҳ

کی کنم چون زاهد خام آرزوی خانقاه

Ман ки дар майхона чун май солҳо ҷӯшида ам

من که در میخانه چون می سال‌ها جوشیده‌ام

эй ба хӯбии фарду воҳид дар ду олами ҷузи рахт

ای به خوبی فرد و واحد در دو عالم جز رخت

Қиблае гар ҳаст ман зон қибла бргрдидаҳ ам

قبله‌ای گر هست من زان قبله برگردیده‌ام

Дорад аз ?данеу уқбои ҳаркасии бгзидаҳ Эй

دارد از دنیی و عقبی هرکسی بگزیده‌ای

Аз ҳамаи ?данеу уқбои ман туро бгзидаҳ ам

از همه دنیی و عقبی من تو را بگزیده‌ام

То ба шии аллоҳ аз лаб додае ҷомии маро

تا به شئ الله از لب داده‌ای جامی مرا

Сад Фаридунро зи чашмати ҷоми ҷам бахшида ам

صد فریدون را ز چشمت جام جم بخشیده‌ام

Гарчи умрӣ будам аз савдои зулфат бе қарор

گرچه عمری بودم از سودای زلفت بی‌قرار

То шудам бемори чашми мастат оромидаҳ ам

تا شدم بیمار چشم مستت آرامیده‌ام

Дӯш дар май , соқӣ лаълат намедонам чаҳ рехт

دوش در می، ساقی لعلت نمی‌دانم چه ریخت

Каз хумораш то ба рӯзи имшаб ба сар ғалтида ам

کز خمارش تا به روز امشب به سر غلتیده‌ام

То з васлат бишинавам рӯзӣ дарое чун ҷарас

تا ز وصلت بشنوم روزی درایی چون جرس

Бар дарат шабҳо ба зорӣ то саҳар нолида ам

بر درت شب‌ها به زاری تا سحر نالیده‌ام

Ҳар замон май пӯшам аз ту халъати дардии зи нав

هر زمان می‌پوشم از تو خلعت دردی ز نو

Аз ту чун пӯшонами онҳо каз ту ман пӯшида ам

از تو چون پوشانم آن‌ها کز تو من پوشیده‌ام

Бурқаъ аз рухсори гулгун то броФкндӣ чу сарв

برقع از رخسار گلگون تا برافکندی چو سرو

Бар гули худрӯии хандон дар чаман хандида ам

بر گل خودروی خندان در چمن خندیده‌ام

эй дилами ранҷури савдои ту , ҳар ҷонӣ ки ӯ

ای دلم رنجور سودای تو، هر جانی که او

Аз чунин савдо на ранҷураст , аз ӯ ранҷида ам

از چنین سودا نه رنجور است، از او رنجیده‌ام

( эй ба қадару рифъати афзӯни сад раҳ аз куну макон

(ای به قدر و رفعت افزون صد ره از کون و مکان

Як ба як паймӯдаам ман мӯ ба мӯ санҷидаам )

یک به یک پیموده‌ام من مو به مو سنجیده‌ام)

Гуфт чашмат : эй насимӣ аз ки мастӣ ? гуфтамаш

گفت چشمت: ای نسیمی از که مستی؟ گفتمش

Ҷоми савдои ту дар базми азал нӯшида ам

جام سودای تو در بزم ازل نوشیده‌ام