Ба буии зулфи мишкӣнати гирифтор сабо будам

به بوی زلف مشکینت گرفتار صبا بودم

Чаҳ донистам ман хокӣ ки умрии боди паймӯдам

چه دانستم من خاکی که عمری باد پیمودم

Маро чун авд май сӯзӣу буии ман ҳаме ояд

مرا چون عود می‌سوزی و بوی من همی‌آید

Ки рӯзӣ ё шабии ногуҳ ( бигирад ) доманати дӯдам

که روزی یا شبی ناگه (بگیرد) دامنت دودم

Ман аз дида чаҳ ҳо дидам ! чаҳ ҳо оварад бар рӯем

من از دیده چه‌ها دیدم! چه‌ها آورد بر رویم

Ки ҷузи хӯни ҷигари кории зи об дида нагушӯдам

که جز خون جگر کاری ز آب دیده نگشودم

Ба ҷомӣ дастгирӣ кун марои соқӣ ки махмурам

به جامی دستگیری کن مرا ساقی که مخمورم

Май софӣ агар набӯд ба дардӣ аз ту хушнӯдам

می صافی اگر نبود به دردی از تو خشنودم

Чу огаҳ нестанд ар шеваи чашми ту ҳушёрон

چو آگه نیستند ار شیوه چشم تو هشیاران

Ба ҷомӣ бе хабари гардон чу чашми хештани зудам

به جامی بی‌خبر گردان چو چشم خویشتن زودم

Сафойӣ аз қадаҳ пайдост имшаб аз май софӣ

صفایی از قدح پیداست امشب از می صافی

Ки аксӣ дар қадаҳи соқии зи ҳасан хеш бинмудам

که عکسی در قدح ساقی ز حسن خویش بنمودم

Насимӣ ! шасти вшўиии даҳ ба май ин далқи азрақ ро

نسیمی! شست‌وشویی ده به می این دلق ازرق را

Ки дилгирасту торики далқи зарқ андӯдам

که دلگیر است و تاریک دلق زرق‌اندودم