Тарки шароб кӣ кунам ман ки чу ринди фосиқам ?

ترک شراب کی کنم من که چو رند فاسقم؟

Ори зи зуҳд агар кунам фахр манаст ки ошиқам

عار ز زهد اگر کنم فخر من است که عاشقم

Аз хати устувои марои дил чу ба шарҳи сина буд

از خط استوا مرا دل چو به شرح سینه بود

Кашф шудам зи сар ӯ сар « смоءи ториқ » м

کشف شدم ز سر او سر «سماء طارق » م

Зоҳиру ботин ҷаҳон ҳаст чун зоти як вуҷӯд

ظاهر و باطن جهان هست چون ذات یک وجود

Зоҳир зем чу рӯзи ман на ки чу лайли ғосқм ( ? )

ظاهر زیم چو روز من نه که چو لیل غاسقم(؟)

Кард дарози қайдҳо фазли худои ман халос

کرد دراز قیدها فضل خدای من خلاص

Зон ки ду ҳафт аз худои тоиФи бист оиқам ( ? )

زان که دو هفت از خدا طایف بیست عایقم (؟)

« Фолқи ҳуби алнўӣ » фазли худои мости бас

«فالق حب النوی » فضل خدای ماست بس

Рости шинави зи ман ки ман бандаи фазли Фолқм

راست شنو ز من که من بنده فضل فالقم

Буд калиди ризқ чун ҳасани хатнигор ман

بود کلید رزق چون حسن خط نگار من

Ризқи з рӯй ӯ диҳад фазли худои розиқам

رزق ز روی او دهد فضل خدای رازقم

Сӣ ва ду нутқ мутлақаст зоту сифоти як вуҷӯд

سی و دو نطق مطلق است ذات و صفات یک وجود

Кӯаст ба ҳақи анбиё бешаку шубҳаи холиқам

کوست به حق انبیا بی شک و شبهه خالقم

Гарчи ба охири омадами баҳри баёни сари ҳашар

گرچه به آخر آمدم بهر بیان سر حشر

Нур Муҳамадем чун бар ҳамаи халқи собиқам

نور محمدیم چون بر همه خلق سابقم

Рози масӣҳӣ чун зи ман фош шавад « амал » манам

راز مسیحی چون ز من فاش شود «عمل » منم

Ҳаст чу мусҳафи ҳаёти айни каломи нотиқам

هست چو مصحف حیات عین کلام ناطقم

Шеър магӯ ки мӯъҷизаст сурбаи сари ин каломи ман

شعر مگو که معجز است سربه‌سر این کلام من

Зон ки чу шоир дигар аз дгарон на сориқам

زان که چو شاعر دگر از دگران نه سارقم