Фазли илоҳ ёр шуд ёр дигар чаҳ ме кунам

فضل اله یار شد یار دگر چه می‌کنم

Қӯти дилам ба ҷузи ғамаши хӯни ҷигар чаҳ ме кунам

قوت دلم به جز غمش خون جگر چه می‌کنم

Бар сари кӯии ваҳдаташи ганҷи ниҳон чу ёфтам

بر سر کوی وحدتش گنج نهان چو یافتم

То ба абад ғанӣ шудам ганҷу гуҳар чаҳ ме кунам

تا به ابد غنی شدم گنج و گهر چه می‌کنم

Меҳри гиёҳи меҳр ӯ кард дилам чу кимиё

مهر گیاه مهر او کرد دلم چو کیمیا

Маъдани лаъл ва дар шудам нуқрау зар чаҳ ме кунам

معدن لعل و در شدم نقره و زر چه می‌کنم

Сар вуҷӯд кун факон аз рух ва зулф шуд аён

سر وجود کن فکان از رخ و زلف شد عیان

Ғайб намонад баъд аз ин , қавлу хабар чаҳ ме кунам

غیب نماند بعد از این، قول و خبر چه می‌کنم

Аз лаби лаъли он санами ком чу шуд месерум

از لب لعل آن صنم کام چو شد میسرم

Ман ҳамаи шаҳду шукрами шаҳду шукр чаҳ ме кунам

من همه شهد و شکرم شهد و شکر چه می‌کنم

Сӣ ва ду ҳарф рӯй ӯ рӯз ва шабаст зикри ман

سی و دو حرف روی او روز و شب است ذکر من

Вирди забон ба ғайр аз ин шому саҳар чаҳ ме кунам

ورد زبان به غیر از این شام و سحر چه می‌کنم

Дидау дили з рӯй ӯ чун ҳамаи айн нур шуд

دیده و دل ز روی او چون همه عین نور شد

Нури басари баси ин қадар , кӯҳли басар чаҳ ме кунам

نور بصر بس این قدر، کحل بصر چه می‌کنم

Шамсу қамари куҷо буд ҳамчуи рухи мунир ӯ

شمس و قمر کجا بود همچو رخ منیر او

Хуштар аз ин хур , эй малики шамсу қамар чаҳ ме кунам

خوش‌تر از این خور، ای ملک شمس و قمر چه می‌کنم

Сӣ ва ду ҳарфи лами изл дар рух ӯ чу хонда ам

سی و دو حرف لم یزل در رخ او چو خوانده‌ام

Ҳарфу ҳиҷои ишқро зеру зибр чаҳ ме кунам

حرف و هجای عشق را زیر و زبر چه می‌کنم

Қудси дилам фурӯ гирифт оташи ишқи шаш ҷиҳат

قدس دلم فرو گرفت آتش عشق شش جهت

Кори лақо тамом шуд тавру шаҷар чаҳ ме кунам

کار لقا تمام شد طور و شجر چه می‌کنم

Он ки бгшт на фалак дар талабаш ба сари басӣ

آن که بگشت نه فلک در طلبش به سر بسی

Ёфта шуд ба шаҳри ман , ман ба сафар чаҳ ме кунам

یافته شد به شهر من، من به سفر چه می‌کنم

« фазл » ниҳод бар серуми тоҷи шарафи нсимё

«فضل» نهاد بر سرم تاج شرف نسیمیا

Асбу қабои куҷо барам тоҷу камар чаҳ ме кунам

اسب و قبا کجا برم تاج و کمر چه می‌کنم