Шабӣ чун шамъ мехоҳам ки пеш ёр биншинам

شبی چون شمع می خواهم که پیش یار بنشینم

Вале он рӯзи давлати кӯ ки бо дилдор биншинам

ولی آن روز دولت کو که با دلدار بنشینم

Нишастан бо майу соқӣ чу дар боғам муяссар шуд

نشستن با می و ساقی چو در باغم میسر شد

Чаро дар хилват эй зоҳид ! чу бутемор биншинам

چرا در خلوت ای زاهد! چو بوتیمار بنشینم

Нишастан бо рақибонаши шабу рӯз аз ғамаши мо ро

نشستن با رقیبانش شب و روز از غمش ما را

Ба буии васли гул то кӣ чунин бо хор биншинам

به بوی وصل گل تا کی چنین با خار بنشینم

Лаби ҷонпарвар ёрами дами рӯҳ алқудс дорад

لب جان پرور یارم دم روح القدس دارد

Куҷои бигузоради анфосаш ки ман бемор биншинам

کجا بگذارد انفاسش که من بیمار بنشینم

Чу зулфаш нотавонам кард дар поиши срондозм

چو زلفش ناتوانم کرد در پایش سراندازم

Чаро кор дигар ҷӯям чаро бекор биншинам

چرا کار دگر جویم چرا بیکار بنشینم

Хаёли ёр то бошад анис ва ҳамнишин ман

خیال یار تا باشد انیس و همنشین من

Шавад бар ман гулу райҳон агар дар нор биншинам

شود بر من گل و ریحان اگر در نار بنشینم

Лаб мегавану чашм ӯ маро то дар хаёл омад

لب میگون و چشم او مرا تا در خیال آمد

Шабу рӯзи орзӯмандам ки бо хумор биншинам

شب و روز آرزومندم که با خمار بنشینم

Маро чун домани васлаш ба даст афтод натавонам

مرا چون دامن وصلش به دست افتاد نتوانم

Ки икдм бе майу соқӣ ва бегулзор биншинам

که یکدم بی می و ساقی و بی گلزار بنشینم

Ман он хуршеди файёзам ки дорам хонаҳо пари зар

من آن خورشید فیاضم که دارم خانه ها پر زر

На саррофи тсўи дуздам ки дар бозор биншинам

نه صراف تسو دزدم که در بازار بنشینم

Манам сайёраи гардуни манам шаш ҳарфи коф ва навен

منم سیاره گردون منم شش حرف کاف و نون

Чаро аз сайри худ икдми ман сайёр биншинам

چرا از سیر خود یکدم من سیار بنشینم

зи ришу сблти олам чу фориғ ме тавон бӯдан

ز ریش و سبلت عالم چو فارغ می توان بودن

Рӯм бериш ва бесблт , қлндрўор биншинам

روم بی ریش و بی سبلت، قلندروار بنشینم

Ғами дастору фикри сари маро чун нест андари дил

غم دستار و فکر سر مرا چون نیست اندر دل

Чаро дар фикри сар ё дар ғам дастор биншинам

چرا در فکر سر یا در غم دستار بنشینم

Манам симурғи он олам ки бар арш ошён дорам

منم سیمرغ آن عالم که بر عرش آشیان دارم

На зоғу каркаси дунё ки бар мурдор биншинам

نه زاغ و کرکس دنیا که بر مردار بنشینم

Манам сӣ ва ду нутқи ҳақ ки дар ашё шудам нотиқ

منم سی و دو نطق حق که در اشیا شدم ناطق

Маҳоласт ину номумкин ки бегуфтор биншинам

محال است این و ناممکن که بی گفتار بنشینم

Чу раст аз зулмат ҳастӣ дил чун офтоби ман

چو رست از ظلمت هستی دل چون آفتاب من

Насимӣ вор мехоҳам ки бо анвор биншинам

نسیمی وار می خواهم که با انوار بنشینم