Соқӣ ! насими вақт гул омад шитоб кун

ساقی! نسیم وقت گل آمد شتاب کن

Боби алфутуҳ майкадаро фатҳ боб кун

باب الفتوح میکده را فتح باب کن

Дар ваҷҳи бодаи хирқаи пашмин мо бабр

در وجه باده خرقه پشمین ما ببر

Марҳӯни як ду рӯза май соф ноб кун

مرهون یک دو روزه می صاف ناب کن

Бар даври умру гардиши чарх эътимод нест

بر دور عمر و گردش چرخ اعتماد نیست

Ҷому қадаҳ чу наргису гул пуршароб кун

جام و قدح چو نرگس و گل پرشراب کن

Бифирист буии хеши саҳар бо сабо ба боғ

بفرست بوی خویش سحر با صبا به باغ

Гулро дар оташи афкан ва аз ғайрат об кун

گل را در آتش افکن و از غیرت آب کن

Бингар ба чашми маст агарат бода пеш нест

بنگر به چشم مست اگرت باده پیش نیست

Арбоби завқро ҳамаи маст ва хароб кун

ارباب ذوق را همه مست و خراب کن

( оташ чаҳ ҳоҷатаст ки дрнии занӣ , бихон

(آتش چه حاجت است که درنی زنی، بخوان

Тӯмори шавқи мо ва ҷигарҳо кабоб кун )

طومار شوق ما و جگرها کباب کن)

Гар мекунӣ ба куштани аҳбоби иттифоқ

گر می کنی به کشتن احباب اتفاق

Оғози нозу ишвау ҷанг ва итоб кун

آغاز ناز و عشوه و جنگ و عتاب کن

Номӯси шаръу ғайрату зуҳдам ҳиҷоб шуд

ناموس شرع و غیرت و زهدم حجاب شد

Бурқаъи з рух барафкану рафъ ҳиҷоб кун

برقع ز رخ برافکن و رفع حجاب کن

Бигушоӣ бурқаъ аз рух чун офтоби хеш

بگشای برقع از رخ چون آفتاب خویش

Моҳи ду ҳафтаро зи ҳаё дар ниқоб кун

ماه دو هفته را ز حیا در نقاب کن

( бо ман гузор дидани хубон , агар хатост

(با من گذار دیدن خوبان، اگر خطاست

эй пери хонақоҳ ! ту фикр савоб кун )

ای پیر خانقاه! تو فکر صواب کن)

Нақди ҳаёт сарф макун ҷуз ба ваҷҳи хуб

نقد حیات صرف مکن جز به وجه خوب

Бо худ чаҳ май барӣ ба қиёмат ? ҳисоб кун

با خود چه می بری به قیامت؟ حساب کن

Зар шуд насимӣ аз назари кимиёии фазл

زر شد نسیمی از نظر کیمیای فضل

( қуллоби даври ҳодисаи гӯ инқилоб кун )

(قلاب دور حادثه گو انقلاب کن)