Маро дар оташи ғам , ишқати он замони андохт

مرا در آتش غم، عشقت آن زمان انداخت

Ки ишқ рӯй ту ошӯб дар ҷаҳони андохт

که عشق روی تو آشوب در جهان انداخت

Ба тири ғамза чу чашмати маро бузад гуфтам

به تیر غمزه چو چشمت مرا بزد گفتم

Ки муштарии назарӣ бар ман аз камони андохт

که مشتری نظری بر من از کمان انداخت

Чу зулф агарчӣ бар оташи маро рахт бинишонад

چو زلف اگرچه بر آتش مرا رخت بنشاند

Лабати маро чу сухан дар ҳамаи забони андохт

لبت مرا چو سخن در همه زبان انداخت

Саҳари зи домани зулфати ҳаво ғубор гирифт

سحر ز دامن زلفت هوا غبار گرفت

Насими субҳ дар офоқи буии ҷони андохт

نسیم صبح در آفاق بوی جان انداخت

Садаф ба шукри даҳонати кушоди лаби зонрў

صدف به شکر دهانت گشاد لب زانرو

Саҳоби донаи лؤлؤш дар даҳони андохт

سحاب دانه لؤلؤش در دهان انداخت

Касе ки нисбат рӯй туро ба ма ме кард

کسی که نسبت روی تو را به مه می کرد

Хаҷал шуд аз ту назар чун бар осмони андохт

خجل شد از تو نظر چون بر آسمان انداخت

Бар остони қабули ту сарвари он кас шуд

بر آستان قبول تو سرور آن کس شد

Ки ҳамчуи пардаи сари худ бар остони андохт

که همچو پرده سر خود بر آستان انداخت

Чунин ки ҳасани рахти лоязолу лам изл аст

چنین که حسن رخت لایزال و لم یزل است

Назари з рӯй ту чун як нафаси тавон андохт

نظر ز روی تو چون یک نفس توان انداخت

Ба ҷузви лоитҷзои ҳаким қойил нест

به جزو لایتجزا حکیم قایل نیست

Магари даҳони ту ӯро дар ин гумони андохт

مگر دهان تو او را در این گمان انداخت

Ба гирди лаъли ту май гашти ақл чун паргор

به گرد لعل تو می گشت عقل چون پرگار

Ҳадиси нуқтаи мавҳум дар миёни андохт

حدیث نقطه موهوم در میان انداخت

Агарчӣ киштии тани бишиканад чаҳ бок ӯ ро

اگرچه کشتی تن بشکند چه باک او را

Ки боди шӯртаи фазли ту бар карони андохт

که باد شرطه فضل تو بر کران انداخت

Бипурс ҳоли насимии зи чашму зулф ва бибин

بپرس حال نسیمی ز چشم و زلف و ببین

Ки хастаро ба ду савдо чаҳ нотавони андохт

که خسته را به دو سودا چه ناتوان انداخت