эй дар балои фитодаи дили мубталои ман

ای در بلا فتاده دل مبتلای من

Касро мабод ҳеҷ бало чун балои ман

کس را مباد هیچ بلا چون بلای من

Аз дарди ишқи ёри чунон мубтало шудам

از درد عشق یار چنان مبتلا شدم

Кандар ҷаҳон табиб надонад давои ман

کاندر جهان طبیب نداند دوای من

Ишқ аз барои дил буду дил барои ишқ

عشق از برای دل بود و دل برای عشق

Ман аз барои дардаму дард аз барои ман

من از برای دردم و درد از برای من

Нақши хаёли ёри з пешам наме равад

نقش خیال یار ز پیشم نمی رود

Гар сад ҳазор теғ расад дар қафои ман

گر صد هزار تیغ رسد در قفای من

намехоҳам аз худоӣ , висолаш ба сад дуо

می خواهم از خدای، وصالش به صد دعا

Бошад ки мустаҷоб шавад як дуои ман

باشد که مستجاب شود یک دعای من

Ҷавр ва ҷафоӣ туаст ътиаҳ бар аҳли дил

جور و جفای توست عطیه بر اهل دل

Ин тӯҳфа буд дар ду ҷаҳони худ атои ман

این تحفه بود در دو جهان خود عطای من

Аз оҳи оташин насимӣ шавад чу мум

از آه آتشین نسیمی شود چو موم

Гар санги хора гӯш кунад нолаҳои ман

گر سنگ خاره گوش کند ناله های من