Бо чунин ҳасани он санамгар беҳиҷоб ояд бурун

با چنین حسن آن صنم گر بی حجاب آید برون

Офтоб аз бурқаъу моҳ аз ниқоб ояд бурун

آفتاب از برقع و ماه از نقاب آید برون

Гар шабӣ толеъ шавад бар бом чун бдролдҷо

گر شبی طالع شود بر بام چون بدرالدجا

То сабоҳ аз шоми зулфаш офтоб ояд бурун

تا صباح از شام زلفش آفتاب آید برون

То буд меҳмони чашми ман хаёли чашм ӯ

تا بود مهمان چشم من خیال چشم او

Аз сари чашмами куҷои савдоӣ хоб ояд бурун

از سر چشمم کجا سودای خواب آید برون

Гар чу шамъ аз оташи дили чашм тар дорам чаҳ айб

گر چو شمع از آتش دل چشم تر دارم چه عیب

Ҳар киро сӯзади димоғ аз дида об ояд бурун

هر که را سوزد دماغ از دیده آب آید برون

Гар хаёли чашми масташ зоҳидӣ бинад ба хоб

گر خیال چشم مستش زاهدی بیند به خواب

Аз даруни савмиъаи маст ва хароб ояд бурун

از درون صومعه مست و خراب آید برون

Ҳар нафаси буи гулоб ояд зи рухсораш вале

هر نفس بوی گلاب آید ز رخسارش ولی

Нест аз гули давр , агар буи гулоб ояд бурун

نیست از گل دور، اگر بوی گلاب آید برون

Офтоби ҳасани рӯят гар битобад бар фалак

آفتاب حسن رویت گر بتابد بر فلک

Шамъи хуршед аз тавоноӣ ва тоб ояд бурун

شمع خورشید از توانایی و تاب آید برون

Чун насимии васфи лаъл гўҳроФшонш кунад

چون نسیمی وصف لعل گوهرافشانش کند

Аз даҳонаш чун садаф дар хўшоб ояд бурун

از دهانش چون صدف در خوشاب آید برون