Зулфат шабаст эй симтн ! рӯяти маи тобон дар ӯ

زلفت شب است ای سیمتن! رویت مه تابان در او

Хати ту пургорӣ ки ҳаст андешаи саргардон дар ӯ

خط تو پرگاری که هست اندیشه سرگردان در او

Бе шамъи рӯят кӣ баради ҷони раҳ ба нури маърифат

بی شمع رویت کی برد جان ره به نور معرفت

эй зулфи шаб ! пиромнти куфрӣ ки ҳаст имон дар ӯ

ای زلف شب! پیرامنت کفری که هست ایمان در او

Рӯзӣ ки бошам дар лаҳад эй ҷон ! чу бар ман бигузарӣ

روزی که باشم در لحد ای جان! چو بر من بگذری

Ҳар зарра аз хокам буд меҳрат ба ҷои ҷон дар ӯ

هر ذره از خاکم بود مهرت به جای جان در او

Бо он ки беҷурму хатои хоҳӣ ба дастони куштанам

با آن که بی جرم و خطا خواهی به دستان کشتنم

Бодои ҳалолати хӯни ман гар менаҳй дастон дар ӯ

بادا حلالت خون من گر می نهی دستان در او

Ҷоно ! чаҳ май пурсӣ зи ман ҳоли дили сўдоздаҳ

جانا! چه می پرسی ز من حال دل سودازده

Аз тир мижгонат бибин бинишаста сад пайкон дар ӯ

از تیر مژگانت ببین بنشسته صد پیکان در او

Чун чашми таркат эй парӣ ! мардум нишин шуд аз чаҳ рӯ

چون چشم ترکت ای پری! مردم نشین شد از چه رو

Ҳар лаҳза роҳӣ мезанад ҷодӯии ҳндстон дар ӯ

هر لحظه راهی می زند جادوی هندستان در او

Аз чашми гавҳарбори ман андари канори ман нигар

از چشم گوهربار من اندر کنار من نگر

Баҳрӣ ки чандон дар буд покизау ғалатон дар ӯ

بحری که چندان در بود پاکیزه و غلطان در او

Боғӣаст эй дилбар ! дилам , каз қомату рухсори ту

باغی است ای دلبر! دلم، کز قامت و رخسار تو

Пайваста май байнами басии сарви гули хандон дар ӯ

پیوسته می بینم بسی سرو گل خندان در او

Беҷонгдозӣ кӣ буд шабҳо чу шамъ аз сӯзи дил

بی جانگدازی کی بود شب ها چو شمع از سوز دل

Ҷое ки оташ дар занад ишқи рухи ҷонон дар ӯ

جایی که آتش در زند عشق رخ جانان در او

Донам ки дар сангини дилати дам дрнмӣ гирад , вале

دانم که در سنگین دلت دم درنمی‌گیرد، ولی

Оҳ ар кунад рӯзии асари оҳи гирифторон дар ӯ

آه ار کند روزی اثر آه گرفتاران در او

Дорад насимӣ дар ҷаҳон аз ҳастӣ куну макон

دارد نسیمی در جهان از هستی کون و مکان

Ҷонӣ ки ҳаст аз дилбарони сад дард бедармон дар ӯ

جانی که هست از دلبران صد درد بی‌درمان در او