Боз омад он хуршеди ҷон дар рух ниқоб андохта

باز آمد آن خورشید جان در رخ نقاب انداخته

Вази анбартар бурқаъӣ бар офтоб андохта

وز عنبر تر برقعی بر آفتاب انداخته

Ширини лаби ҷони парвариши бишкастаи бозори шукр

شیرین لب جان پرورش بشکسته بازار شکر

Савдои чашмаши мастӣ эй андар шароб андохта

سودای چشمش مستی ای اندر شراب انداخته

эй сунбулати рӯзи маро аз чеҳра чун шаби сохта

ای سنبلت روز مرا از چهره چون شب ساخته

Ваии ғамзаи ?ути бахти маро дар дида хоб андохта

وی غمزه ات بخت مرا در دیده خواب انداخته

То дидаи сӯратгарон ҳайрон бимонад дар рахт

تا دیده صورتگران حیران بماند در رخت

Ҳаст аз хаёлати нақшҳо дар хок ва об андохта

هست از خیالت نقش ها در خاک و آب انداخته

эй Мӯсои Юсуфи лақо дар хаймаи миқоти мо

ای موسی یوسف لقا در خیمه میقات ما

Зулфи ту аз ҳар ҷонибии панҷа таноб андохта

زلف تو از هر جانبی پنجه طناب انداخته

эй риштаи ҷони марои зулфи ҷҳонсўзи рахт

ای رشته جان مرا زلف جهانسوز رخت

Аз турраи ънбршкн дар печ ва тоб андохта

از طره عنبرشکن در پیچ و تاب انداخته

Аз ишқи рӯят дар ҷаҳон , эй офтоби ошиқон

از عشق رویت در جهان، ای آفتاب عاشقان

Сар то қадами ганҷам вале худ дар хароб андохта

سر تا قدم گنجم ولی خود در خراب انداخته

Ин оташи қудсии маро ҳаргиз нахоҳад кам шудан

این آتش قدسی مرا هرگز نخواهد کم شدن

Сӯзӣ ки ҳаст он аз туам дар ҷон кабоб андохта

سوزی که هست آن از توام در جان کباب انداخته

Ин шарбати қанди лабат дар орзӯии васли худ

این شربت قند لبت در آرزوی وصل خود

Чандини ҳазорон ташнаро сар дар сароб андохта

چندین هزاران تشنه را سر در سراب انداخته

Моро ба зуҳд эй муддаӣ ! даъват макун беҳуда чун

ما را به زهد ای مدعی! دعوت مکن بیهوده چون

Ҳаст онкӣ ошиқ мешавад чашм аз савоб андохта

هست آنکه عاشق می شود چشم از ثواب انداخته

эй аз баёзи оризати зулфи сияҳи дили рӯзу шаб

ای از بیاض عارضت زلف سیه دل روز و شب

Ҷони ман ошуфтаро дар изтироб андохта

جان من آشفته را در اضطراب انداخته

эй бардаи зулфи кофарати орому ақли марду зан

ای برده زلف کافرت آرام و عقل مرد و زن

Ваии чашми ҷодӯяти фиғон дар шайх ва шоб андохта

وی چشم جادویت فغان در شیخ و شاب انداخته

эй бар дарат кофи кнФи анвори кавкаби рехта

ای بر درت کاف کنف انوار کوکب ریخته

Ваии пеши марҷонати садаф дар хўшоб андохта

وی پیش مرجانت صدف در خوشاب انداخته

То буии зулф ва оризат шуд бо насимии ҳам нафас

تا بوی زلف و عارضت شد با نسیمی هم‌نفس

Бар оташати оҳӯу гули машк ва гулоб андохта

بر آتشت آهو و گل مشک و گلاب انداخته