Биор эй соқии маҳваш ! май гулранги рӯҳонӣ

بیار ای ساقی مهوش! می گلرنگ روحانی

Ки арзади хотами лаълат ба сад малики сулаймонӣ

که ارزد خاتم لعلت به صد ملک سلیمانی

Нигоро то дар афкандии ниқоб аз чеҳраи гулгун

نگارا تا در افکندی نقاب از چهره گلگون

Хиҷолат дорад аз рӯяти гули Садбарги бастоне

خجالت دارد از رویت گل صدبرگ بستانی

Садафро кошкӣ будӣ чу инсони дидаи бино

صدف را کاشکی بودی چو انسان دیده بینا

Ки то аз дарҷи ёқӯташи ббрдии гўҳроФшонӣ

که تا از درج یاقوتش ببردی گوهرافشانی

Мҳо маншури зебои зи хубони ҷаҳони бустон

مها منشور زیبایی ز خوبان جهان بستان

Ки бар ҳасани ту хатм омад камоли ҳасани инсонӣ

که بر حسن تو ختم آمد کمال حسن انسانی

Марои ҷамъияти хотири ҷузи ин дигар наме бояд

مرا جمعیت خاطر جز این دیگر نمی باید

Ки ҳастам чун сари зулфи ту дар айни парешоне

که هستم چون سر زلف تو در عین پریشانی

Туро чун хонам эй маи ҳур ва ҷон гӯям ки садбора

تو را چون خوانم ای مه حور و جان گویم که صدباره

Ба рухи зеботар аз ҳурӣ ба тани нозуктар аз ҷонӣ

به رخ زیباتر از حوری به تن نازکتر از جانی

Марои ҳоли дил , эй дилбар ! чаҳ ҳоҷати баъд аз ин гуфтан

مرا حال دل، ای دلبر! چه حاجت بعد از این گفتن

Ки ҳастӣ дар миёни ҷон ва медонам ки май доне

که هستی در میان جان و می دانم که می دانی

Рахт дар олами ваҳдат ба шоҳии панҷ навбат зад

رخت در عالم وحدت به شاهی پنج نوبت زد

Бар авҷи ломакон акнӯн баровари тахти султонӣ

بر اوج لامکان اکنون برآور تخت سلطانی

Ба нури ишқ эй зоҳид ! ҷилои даҳ дидаи дил ро

به نور عشق ای زاهد! جلا ده دیده دل را

Агар бепарда май хоҳии рухи маъшӯқи пинҳонӣ

اگر بی پرده می خواهی رخ معشوق پنهانی

Ҷамоли каъбаи васлаши ҳаваси дорӣ агар дидан

جمال کعبه وصلش هوس داری اگر دیدن

Туро фарзаст , эй обид ! ки рӯй аз худ бигардоне

تو را فرض است، ای عابد! که روی از خود بگردانی

Насимӣ дар рухи хубони ҷамол аллоҳ ме бинад

نسیمی در رخ خوبان جمال الله می بیند

Биё бишинав зи гуфтораши баёни сари субҳонӣ

بیا بشنو ز گفتارش بیان سر سبحانی