намекашад чашми ту аз гӯша ба майхонаи маро

می کشد چشم تو از گوشه به میخانه مرا

намекунад зулф чу занҷири ту девонаи маро

می کند زلف چو زنجیر تو دیوانه مرا

Шаста будам з майу ҷому қадаҳи даст вале

شسته بودم ز می و جام و قدح دست ولی

Май баради бози лабат бар сари паймонаи маро

می برد باز لبت بر سر پیمانه مرا

Ба ҳавоӣ лаб мегаван тугар хок шавам

به هوای لب میگون تو گر خاک شوم

Заррае кам нашавад рағбати майхонаи маро

ذره ای کم نشود رغبت میخانه مرا

Донаи холи ту он рӯз ки дидам гуфтам

دانه خال تو آن روز که دیدم گفتم

Доми зулф ту кунад сайди бад-ӣни донаи маро

دام زلف تو کند صید بدین دانه مرا

Рух мапуашон зи ман , эй сӯхтаи садбор чу шамъ

رخ مپوشان ز من، ای سوخته صدبار چو شمع

Шавқ рӯй ту , ба як шуъла чу парвонаи маро

شوق روی تو، به یک شعله چو پروانه مرا

Тарки савдои сари зулф сиёҳат накунам

ترک سودای سر زلف سیاهت نکنم

Гар ба сад шох кунӣ ҳамчуи сари шонаи маро

گر به صد شاخ کنی همچو سر شانه مرا

Мадае зоҳидам аз шоҳид ва май тавба ки нест

مده ای زاهدم از شاهد و می توبه که نیست

Чун ту гӯшӣ ки буд қобили афсонаи маро

چون تو گوشی که بود قابل افسانه مرا

Манаму майкадау суҳбати риндони ҳамаи умр

منم و میکده و صحبت رندان همه عمر

Нест эй хоҷаи сари хилвати кошонаи маро

نیست ای خواجه سر خلوت کاشانه مرا

Гар тилисми тани ман бишиканади айём , ҳануз

گر طلسم تن من بشکند ایام، هنوز

Ганҷи ишқи ту буд дар дили вайронаи маро

گنج عشق تو بود در دل ویرانه مرا

Дар ҷаҳон то буд аз қиблау миҳроби нишон

در جهان تا بود از قبله و محراب نشان

Қибла ҷон набӯд ҷузи рухи ҷононаи маро

قبله جان نبود جز رخ جانانه مرا

Соҳиби тоҷу нигинам чу насимӣ , то ҳаст

صاحب تاج و نگینم چو نسیمی، تا هست

Бар сар аз хок дараш афсари шоҳонаи маро

بر سر از خاک درش افسر شاهانه مرا