Биҳишту ҳур , беваслат , ҳаромаст аҳли маънӣ ро

بهشت و حور، بی وصلت، حرام است اهل معنی را

Казон васли ту мақсӯдаст муштоқи таҷаллӣ ро

کزان وصل تو مقصود است مشتاق تجلی را

Қиёмат гар биндозӣ зи қомати сояи тӯбо

قیامت گر بیندازی ز قامت سایه طوبی

Ба зер соя бинишонанд аҳли равза , тӯбо ро

به زیر سایه بنشانند اهل روضه، طوبی را

Ҷамолат гарна дар ҷинати намояди ҷилвае ҳар дам

جمالت گرنه در جنت نماید جلوه ای هر دم

Кунад сӯзи дили орифи сқр , фирдавси аъло ро

کند سوز دل عارف سقر، فردوس اعلی را

Ғами дунёу фикр дайн нагунҷад дар дили ориф

غم دنیا و فکر دین نگنجد در دل عارف

Ки бе савдои сиррӣ бояд ҳавои дайну ?дане ро

که بی سودا سری باید هوای دین و دنیی را

Дар он манзил ки меҳмон шуд хаёл дидани рӯят

در آن منزل که مهمان شد خیال دیدن رویت

Набошад ҷои гнҷидни ғами ?данеу уқбо ро

نباشد جای گنجیدن غم دنیی و عقبی را

зи нури шамъи рухсораши фурӯғӣ буд дар исо

ز نور شمع رخسارش فروغی بود در عیسی

Аз ин маънӣ ба маъбудӣ парастиданади исо ро

از این معنی به معبودی پرستیدند عیسی را

Ҷамолат нест он сӯрат ки дар фикр оварад Монӣ

جمالت نیست آن صورت که در فکر آورد مانی

Чаҳ сӯрати нақш май бандад дар ин андешаи Монӣ ро

چه صورت نقش می بندد در این اندیشه مانی را

Ба қатъ « ман лдн » аз нори зулфу оризати зонрў

به قطع «من لدن » از نار زلف و عارضت زانرو

« анооллаҳи алъзиз » омад ҷавоб аз нор , Мӯсо ро

«اناالله العزیز» آمد جواب از نار، موسی را

Рухи Лайлии шнидстм ки маҷнӯнро кунад маҷнӯн

رخ لیلی شنیدستم که مجنون را کند مجنون

Чаҳ ҳасанаст ин « таъолии аллоҳ » ки маҷнӯн кард Лайлӣ ро

چه حسن است این «تعالی الله » که مجنون کرد لیلی را

Салотини ҷаҳон , яъне гадоёни сари Кувайт ,

سلاطین جهان، یعنی گدایان سر کویت،

Ба чашми андар наме оранди тоҷу тахти касрӣ ро

به چشم اندر نمی‌آرند تاج و تخت کسری را

Ҷафои муддаӣ саҳласту ҷавру таънаи душман

جفای مدعی سهل است و جور و طعنه دشمن

Назар чун бо насимӣ ҳаст фазли ҳақи таъолӣ ро

نظر چون با نسیمی هست فضل حق تعالی را