эй шамъи фалаки пуртӯй аз рӯй чу моҳат

ای شمع فلک پرتوی از روی چو ماهت

Ваии зулмати шаби шамае аз зулфи сиёҳат

وی ظلمت شب شمه ای از زلف سیاهت

Сад сина ба савдои ту хӯн шуд чу Зулайхо

صد سینه به سودای تو خون شد چو زلیخا

Сад Юсуфи садиқи фурӯи рафта ба чоҳат

صد یوسف صدیق فرو رفته به چاهت

То хоки кафи пои ту дар дида кашад меҳр

تا خاک کف پای تو در دیده کشد مهر

Афтода ба пешонӣу рӯ бар сари роҳат

افتاده به پیشانی و رو بر سر راهت

Беҷурму гуноҳ ар бикашӣ халқи ҷаҳон ро

بی جرم و گناه ار بکشی خلق جهان را

эй лутф илоҳӣ набӯд ҳеҷ гуноҳат

ای لطف الهی نبود هیچ گناهت

Хуршеду мау Зуҳра ки шоҳон ҷаҳонанд

خورشید و مه و زهره که شاهان جهانند

Бар маснади хӯбӣ ҳама нозанад ба ҷоҳат

بر مسند خوبی همه نازند به جاهت

эй сӯрати зебои ту худ ояти раҳмон

ای صورت زیبای تو خود آیت رحمان

Аз чашм бидон боди нигаҳдори илоҳат

از چشم بدان باد نگهدار الهت

Май сӯзи насимӣ ва мазан оҳ , мабодо

می سوز نسیمی و مزن آه، مبادا

Тира шавад он оинаи моҳи зи оҳат

تیره شود آن آینه ماه ز آهت