Каси бад-ӣни ойини ҳасан аз модар гетӣ назод

کس بدین آیین حسن از مادر گیتی نزاد

То абади чашми бад , аз рӯй ту ёрб даври бод

تا ابد چشم بد، از روی تو یارب دور باد

Ҷаври ҳасанат гарчи бисёраст ва бепоён , вале

جور حسنت گرچه بسیار است و بی پایان، ولی

Аз татовулҳои зулфат , эй амири ҳасан , дод

از تطاول های زلفت، ای امیر حسن، داد

Кардаам дар сари ҳавои зулфи оташи масканат

کرده ام در سر هوای زلف آتش مسکنت

Гарчи медонам ки зулфат медиҳад сарҳо ба бод

گرچه می دانم که زلفت می دهد سرها به باد

Аз барам рафтӣу ёд аз ман наёвардӣ дигар

از برم رفتی و یاد از من نیاوردی دگر

эй зи ёдати рафтаи ёдам , ҳар дамати сад бори ёд

ای ز یادت رفته یادم، هر دمت صد بار یاد

Бар дили шайдои нуҳуми доғи шикебеу сабр

بر دل شیدا نهم داغ شکیبایی و صبر

Синагар нтўонмт бар синаи симини ниҳод

سینه گر نتوانمت بر سینه سیمین نهاد

Ошиқ рӯй ту гаштам ҳарки хоҳад гӯ бидон

عاشق روی تو گشتم هرکه خواهد گو بدان

Ишқи пинҳон чун кунам ? ташти ман аз боми аўФтод

عشق پنهان چون کنم؟ طشت من از بام اوفتاد

Зоҳидиро зуҳд ва моро ишқ хубон шуд насиб

زاهدان را زهد و ما را عشق خوبان شد نصیب

Ҳаркасиро дар азали ҳақи ончии қисмат буд дод

هرکسی را در ازل حق آنچه قسمت بود داد

намекунам савдои банди ҳалқаи зулфат вале

می کنم سودای بند حلقه زلفت ولی

Ҷуз ба дасти бахту давлати ин гиреҳ натавон кушод

جز به دست بخت و دولت این گره نتوان گشاد

Дар ғами ҳиҷрону даврӣ сӯхтам бинмоӣ рӯй

در غم هجران و دوری سوختم بنمای روی

То ба дидорат шавад ҷони ман ғмдидаҳи шод

تا به دیدارت شود جان من غمدیده شاد

эй насимӣ чун бибинӣ қоматашро саҷда кун

ای نسیمی چون ببینی قامتش را سجده کن

Зон ки пеши сарв ҳамчун шамъ натавон истод

زان که پیش سرو همچون شمع نتوان ایستاد