Дилами зи меҳри ту он дам чу субҳ дам ме зад

دلم ز مهر تو آن دم چو صبح دم می زد

Ки офтоби рахт дар қадам илм ме зад

که آفتاب رخت در قدم علم می زد

зи ҷоми ишқ ту будам харобу масти онрўз

ز جام عشق تو بودم خراب و مست آنروز

Ки нақши банди қазо , расми ҷом ҷам ме зад

که نقش بند قضا، رسم جام جم می زد

Ба буии зулфи ту ошуфтаи он замон будам

به بوی زلف تو آشفته آن زمان بودم

Ки муншӣ кун аз он коф ва навен ба ҳам ме зад

که منشی کن از آن کاف و نون به هم می زد

Набӯд хонаи чашмам ҳануз бар бунёд

نبود خانه چشمم هنوز بر بنیاد

Ки ишқ рӯй ту бар ҷон дар ҳарам ме зад

که عشق روی تو بر جان در حرم می زد

Шабӣ ки дидаи ман хилвати хаёли ту буд

شبی که دیده من خلوت خیال تو بود

Фалак ҳануз саропарда бар адам ме зад

فلک هنوز سراپرده بر عدم می زد

Ба ҷусту ҷӯии висоли ту ман куҷо будам

به جست و جوی وصال تو من کجا بودم

Ки дар ҷаҳони қадами ҷони ман қадам ме зад

که در جهان قدم جان من قدم می زد

Ҳануз чеҳраи шодии зи ақли пинҳон буд

هنوز چهره شادی ز عقل پنهان بود

Ки ишқ бар рухи ҷонами нишон ғам ме зад

که عشق بر رخ جانم نشان غم می زد

Ҳануз хомаи фитрат ба амр « кун » ҷорӣ

هنوز خامه فطرت به امر «کن » جاری

Нагашта буд ки бар ман ғамат рақам ме зад

نگشته بود که بر من غمت رقم می زد

Кулему тавр ҳануз аз адам хабар ме дод

کلیم و طور هنوز از عدم خبر می داد

Ки ҷони ман « арнӣ » бо ту дам ба дам ме зад

که جان من «ارنی » با تو دم به دم می زد

Куҷо шавад зи хатои поки номаи амалам

کجا شود ز خطا پاک نامه عملم

Агар на муншии афват бар он қалам ме зад

اگر نه منشی عفوت بر آن قلم می زد

Чигуна қалби насимӣ чу зар шудӣ роиҷ

چگونه قلب نسیمی چو زر شدی رایج

Агар на фазли тўоши сикка бар дирам ме зад

اگر نه فضل تواش سکه بر درم می زد