зи ту чашм вафо дорему ҳайҳоти ин куҷо бошад

ز تو چشم وفا داریم و هیهات این کجا باشد

Таманноӣ маҳоласт ин ки хубонро вафо бошад

تمنای محال است این که خوبان را وفا باشد

Ба шухии дили зи мо барадӣ ва рӯй аз мо ниҳон кардӣ

به شوخی دل ز ما بردی و روی از ما نهان کردی

Набошад айб , пурсидан : турои хона куҷо бошад

نباشد عیب، پرسیدن: ترا خانه کجا باشد

Ҷаҳонӣ бо хаёлат ишқ мебозанад агар рӯзӣ

جهانی با خیالت عشق می‌بازند اگر روزی

Барандозии ниқоб аз рӯй аллоҳ то чаҳ ҳо бошад

براندازی نقاب از روی الله تا چه‌ها باشد

Дилами гуми гашт дар печи сари зулфи парешонат

دلم گم گشت در پیچ سر زلف پریشانت

Нишонеи даҳ ки то ёбем ки ин иқбол мо бошад

نشانی ده که تا یابیم که این اقبال ما باشد

Ки ёрад дар сари зулфи парешони ту печидан

که یارد در سر زلف پریشان تو پیچیدن

Агар бошад чунин густохӣ аз бод сабо бошад

اگر باشد چنین گستاخی از باد صبا باشد

Фиреби ғамзаи шӯхати маро сармаст ме созад

فریب غمزه شوخت مرا سرمست می‌سازد

Каси андари даври чашми масти ту чун порсо бошад

کس اندر دور چشم مست تو چون پارسا باشد

Ман он хок ҳаво дорам , фитода бар сари Кувайт

من آن خاک هوا دارم، فتاده بر سر کویت

Ки дар ҳар зарраи хоками ниҳони меҳр шумо бошад

که در هر ذره خاکم نهان مهر شما باشد

з рӯйу мӯии маи рӯйон нигаҳ дорад назари зоҳид

ز روی و موی مه‌رویان نگه دارد نظر زاهد

Савобии андар ӯ бинад ки ӯ айн хато бошад

صوابی اندر او بیند که او عین خطا باشد

Ман он хоки раҳами андари ҳавояши бод агар рӯзӣ

من آن خاک رهم اندر هوایش باد اگر روزی

Ғуборам аз сари кӯяши баради чашм аз қафо бошад

غبارم از سر کویش برد چشم از قفا باشد

Ҳамаи зарроти оламро ҳаводори ту май байнам

همه ذرات عالم را هوادار تو می‌بینم

Сар мӯе намеёбам ки аз зикрат ҷудо бошад

سر مویی نمی‌یابم که از ذکرت جدا باشد

Чаҳ парҳезии з рӯй он санами зоҳид ? наме донам

چه پرهیزی ز روی آن صنم زاهد؟ نمی‌دانم

Ки парҳез аз чунин шаклу шамоил кӣ раво бошад

که پرهیز از چنین شکل و شمایل کی روا باشد

Насимиро чу аз ҳастӣ ҳиҷобӣ нест дар ишқат

نسیمی را چو از هستی حجابی نیست در عشقت

Мъозоллаҳи ҳиҷобӣ дар миёни мо куҷо бошад

معاذالله حجابی در میان ما کجا باشد