Бас ки хўнбораст чашм хома ам

بس که خونبار است چشم خامه ام

Буи хӯн ояд ҳаме аз нома ам

بوی خون آید همی از نامه ام

Трсмши хӯни бози бандади роҳ ро

ترسمش خون باز بندد راه را

Сӯии шаҳи нобардаи Абдуллоҳ ро

سوی شه نابرده عبدالله را

Он нахустин сибтро дуюми слил

آن نخستین سبط را دویّم سلیل

Охирин қурбонии пӯри халил

آخرین قربانی پور خلیل

Қоматаши сарвӣ , вале нўхостаҳ

قامتش سروی، ولی نوخاسته

Тешаи кини шох ӯ пероста

تیشه کین شاخ او پیراسته

Хоки бор эй даст бар сари хома ро

خاک بار ای دست بر سر خامه را

Бӯ ки бандади раҳ ба хӯни ин нома ро

بو که بندد ره به خون این نامه را

Сари баради ин қиссаи ҷони коҳ ро

سر برد این قصهٔ جان کاه را

То расонад назд меҳри он моҳ ро

تا رساند نزد مهر آن ماه را

Дид чун гули дастаи боғи ҳасан

دید چون گل دستهٔ باغ حسن

Шоҳи дайнро ғарқи гирдоби Фтн

شاه دین را غرق گرداب فتن

Кӯфӣони гардиши сипоҳи андари сипоҳ

کوفیان گردش سپاه اندر سپاه

Чун бадӯри қурси маи шоми сиёҳ

چون بدور قرص مه شام سیاه

Тохти сӯии ҳрбгаҳи нолону зор

تاخت سوی حربگه نالان و زار

Ҳамчуи зарраи сӯии меҳри тобдор

همچو ذره سوی مهر تابدار

Шаҳ ба майдони чашми хунин боз кард

شه به میدان چشم خونین باز کرد

Хоҳари ғмдидаҳро овоз кард

خواهر غمدیده را آواز کرد

Ки мҳл эй хоҳари ма рӯй ман

که مهل ای خواهر مه روی من

Коед ин кӯдаки зи хаймаи сӯии ман

کاید این کودک ز خیمه سوی من

Бар нагардад тарсами ин сайди ҳарам

بر نگردد ترسم این صید حرم

Зини диёр аз тирборони ситам

زین دیار از تیرباران ستم

Гург хунхораст водии сар ба сар

گرگ خونخوار است وادی سر به سر

Дидаи роҳил дар роҳи писар

دیدۀ راحیل در راه پسر

Доманаш бигирифт зайнаб бо ниёз

دامنش بگرفت زینب با نیاز

Гуфт ҷонои зини сафари баргарди боз

گفت جانا زین سفر برگرد باز

Аз ғамат эй гулбуни навраси маро

از غمت ای گلبن نورس مرا

Дил макун хӯн , доғи қосими баси маро

دل مکن خون، داغ قاسم بس مرا

Чоҳ дар роҳасту саҳрои пари хатар

چاه در راه است و صحرا پر خطر

ИўсФои зини дашт канъон кун ҳазар

یوسفا زین دشت کنعان کن حذر

Аз садаф борид он дар ятем

از صدف بارید آن درّ یتیم

Ақди марворидтар бар рӯй сим

عقد مروارید تر بر روی سیم

Гуфт аммаи воҳлми баҳри худо

گفت عمه واهلم بهر خدا

Ман нахоҳам шуд з ъам худ ҷудо

من نخواهم شد ز عمّ خود جدا

Вақт гулчинӣаст дар бустони ишқ

وقت گلچینی است در بستان عشق

Дар мабандам бар баҳористони ишқ

در مبندم بر بهارستان عشق

Булбул аз гул чун шикебад дар баҳор

بلبل از گل چون شکیبد در بهار

Дасти манъ эй амма аз ман бози дор

دست منع ای عمّه از من باز دار

Нест шарти ошиқони хонаи сӯз

نیست شرط عاشقان خانه سوز

Куштаи шамъу зиндаи парвона ҳануз

کشته شمع و زنده پروانه هنوز

Ишқи шамъ аз ҷазбаҳои дилкашам

عشق شمع از جذبه های دلکشم

АўФкндаҳи наъли дил дар оташам

اوفکنده نعل دل در آتشم

Даври дор эй амма аз ман доманат

دور دار ای عمّه از من دامنت

Оташам тарсам бисӯзад хуррамат

آتشم ترسم بسوزد خرمت

Давр бош аз оҳи оташи зои ман

دور باش از آه آتش زای من

Коташ судаст сар то пои ман

کاتش سود است سر تا پای من

Бар мабанд эй амма бар ман роҳ ро

بر مبند ای عمّه بر من راه را

Бӯ ки байнами бори дигари шоҳ ро

بو که بینم بار دیگر شاه را

Бози гир аз гардани шавқами таноб

باز گیر از گردن شوقم طناب

Пели табъами дидаи ҳндстон ба хоб

پیل طبعم دیده هندستان به خواب

Андалебами сӯй бустон ме равад

عندلیبم سوی بستان می رود

Тӯтӣами зӣ шкрстон ме равад

طوطیم زی شکرستان می رود

Ҷазбаи ишқаши кашони сӯии шаҳаш

جذبه عشقش کشان سوی شهش

Дар кашиши зайнаб ба сӯии харгаҳаш

در کشش زینب به سوی خرگهش

Оқибат шуд ҷазбаҳои ишқи чир

عاقبت شد جذبه های عشق چیر

Шуд сӯии бурҷи шараф , моҳи мунир

شد سوی برج شرف، ماه منیر

Дид шоҳи афтода дар дарёии хӯн

دید شاه افتاده در دریای خون

Бо тан танҳоу хасм аз ҳади фузун

با تن تنها و خصم از حد فزون

Гуфт шоҳо нак ба кафи ҷони омадам

گفت شاها نک به کف جان آمدم

Бар бисоти ишқи меҳмони омадам

بر بساط عشق مهمان آمدم

Омадам эй шоҳ , ман ӣнҷои қнқ

آمدم ای شاه، من اینجا قنق

эй ту меҳмони дори суккони уфуқ

ای تو مهمان دار سکان افق

Ҳин канорами гиру дастам на ба сар

هین کنارم گیر و دستم نه به سر

эй ба рӯзи ғами ятемонро падар

ای به روز غم یتیمان را پدر

Хоҳарону духтарон дар хаймаи гоҳ

خواهران و دختران در خیمه گاه

Дӯхта чун ахтарони чашмат ба роҳ

دوخته چون اختران چشمت به راه

Каз сафар кӣ боз гардад шоҳи мо

کز سفر کی باز گردد شاه ما

Боз ояд сӯии гардуни моҳи мо

باز آید سوی گردون ماه ما

Хези сӯии хайма ҳо мекун гузор

خیز سوی خیمه ها می کن گذار

Чашмҳоро вораҳон аз интизор

چشمها را وارهان از انتظار

Гуфт шоҳаши аллоҳ эй ҷони азиз

گفت شاهش الله ای جان عزیز

Теғ май борад дар ин дашти ситез

تیغ می بارد در این دشت ستیز

Ту ба хаймаи бози гирд эй маҳвашам

تو به خیمه باز گرد ای مهوشم

Ман бад-ӣни ҳолат ки худ дорам хушам

من بدین حالت که خود دارم خوشم

Гуфт шоҳо , ин на ойин вафо аст

گفت شاها، این نه آئین وفا است

Ман забеҳи ишқ ва ин кӯҳ мно аст

من ذبیح عشق و این کوه منا است

Кбши амлҳ ки фиристодаш худо

کبش املح که فرستادش خدا

Сӯии иброҳӣм аз баҳри фидо

سوی ابراهیم از بهر فدا

Ту халилу кбш амлҳ нак манам

تو خلیل و کبش املح نک منم

Марғзор ишқ бошад масканам

مرغزار عشق باشد مسکنم

Наз гарони ҷонӣ ба тохири омадам

نز گران جانی به تاخیر آمدم

Кавкаби субҳам агар дайри омадам

کوکب صبحم اگر دیر آمدم

Дид ногуҳи кофарӣ дар дасти теғ

دید ناگه کافری در دست تیغ

Ки занад бар тораки шаҳ бе дареғ

که زند بر تارک شه بی دریغ

Номдаҳи он теғи кини шаҳро ба сар

نامده آن تیغ کین شه را به سر

Дасти худро кард он кӯдаки сипар

دست خود را کرد آن کودک سپر

Теғ бар бозуии Абдуллоҳи гузашт

تیغ بر بازوی عبدالله گذشت

Ваа чаҳ гӯям ки чаҳ зон бар шаҳи гузашт

وه چه گویم که چه زان بر شه گذشت

Дасти афшони он слили арҷманд

دست افشان آن سلیل ارجمند

Худ чу бсмл дар канор шаҳ фиканд

خود چو بسمل در کنار شه فکند

Гуфт дастами гир эй солори кун

گفت دستم گیر ای سالار کون

эй ба бедастон ба ҳар ду кун , Авн

ای به بی دستان به هر دو کون، عون

Поймардӣ кун ки кор аз даст рафт

پایمردی کن که کار از دست رفت

Дастгирами кохтёр аз даст рафт

دستگیرم کاختیار از دست رفت

Шаҳ чу ҷон бигирифт андар бар , таниш

شه چو جان بگرفت اندر بر، تنش

Дасти худро кард тавқи гарданаш

دست خود را کرد طوق گردنش

Ногаҳон зад золимӣ аз шасти кин

ناگهان زد ظالمی از شست کین

Тири длдўзш ба ҳалқи нозанин

تیر دلدوزش به حلق نازنین

Гуфт шаҳ кӣ тоири тоўси пар

گفت شه کی طایر طاوس پر

Хуш бар афшони бол то назд падар

خوش بر افشان بال تا نزد پدر

ИўсФои фориғи зи ранҷ чоҳ бош

یوسفا فارغ ز رنج چاه باش

Рӯ ба Мисри Комронӣ шоҳ бош

رو به مصر کامرانی شاه باش

Мурғи рӯҳаши пар ба рафтан боз кард

مرغ روحش پر به رفتن باز کرد

Ҳамчуи боз аз дасти шаҳ парвоз кард

همچو باز از دست شه پرواز کرد