Вақт он шуд ки кашад калак назор
وقت آن شد که کشد کلک نزار
Чун не аз дили нолаҳои зори зор
چون نی از دل ناله های زار زار
Бар нагорд достони шоҳ ро
بر نگارد داستان شاه را
Қиссаи пари ғуссаи ҷонкоҳ ро
قصهٔ پر غصهٔ جانکاه را
Лаби зи хӯни ноби омаҳ тар кунад
لب ز خون ناب آمه تر کند
Дмбдми шӯри ҳусайнӣ сар кунад
دمبدم شور حسینی سر کند
Афканди шӯр аз навой алФроқ
افکند شور از نوای الفراق
Дар ҳиҷоз аз пардаи пӯшони Ироқ
در حجاز از پرده پوشان عراق
Бар кашад зини чомаи мотмкдаҳ
بر کشد زین چامه ماتمکده
Хирмани гардун ба нори мўсдаҳ
خرمن گردون به نار موصده
Монад танҳо чун ба майдони бало
ماند تنها چون به میدان بلا
Аз пас ёрони хдиўи Карбало
از پس یاران خدیو کربلا
Сари тавҳиди худованди вдўд
سرّ توحید خداوند ودود
Шуд муҷаррад аз изофату ҳудӯд
شد مجرّد از اضافات و حدود
Як ба як шуд дар раҳи ҷонони нисор
یک به یک شد در ره جانان نثار
Ҳар чаҳ дар ганҷина дар шоҳвор
هر چه در گنجینه دُرّ شاهوار
Ҳасани ҷонон , парда аз рухи бргшўд
حسن جانان، پرده از رخ برگشود
Барқи ғайрати сӯхт яксар , ҳар чаҳ буд
برق غیرت سوخت یکسر، هر چه بود
Сӯии харгоҳ имомат тофт рӯ
سوی خرگاه امامت تافت رو
Рӯзи равшани хур ба мағриб шуд фурӯ
روز روشن خور به مغرب شد فرو
Хоҳарон чун ақд дар бастанди саф
خواهران چون عقد در بستند صف
Гирди он шаҳ , гавҳари дарҷи шараф
گرد آن شه، گوهر درج شرف
Духтарон чун ахтарони равшанаш
دختران چون اختران روشنش
Анҷумани гаштанд дар пиромнш
انجمن گشتند در پیرامنش
Бонувони нолон ба давраш бо ҳнин
بانوان نالان به دورش با حنین
Дар фалак бар сари занони рӯҳи аломин
در فلک بر سر زنان روح الامین
Тўситро он шаҳаншоҳи ҳиҷоз
توصیت را آن شهنشاه حجاز
Ҳуққаи лаб бар такаллум кард боз
حقهٔ لب بر تکلّم کرد باز
Гуфт к-эии пӯшидаи рӯйони ҳҷиз
گفت کای پوشیده رویان حجیز
Нест касро аз аҷал рӯй гурез
نیست کس را از اجل روی گریز
Чун шавам ман кушта дар дасти аду
چون شوم من کشته در دست عدو
Сина нишкофед , мхрошиди рӯ
سینه نشکافید، مخراشید رو
Зинҳор , эй бонувони мустаманд
زینهار، ای بانوان مستمند
Ки садо созед бар мӯяи баланд
که صدا سازید بر مویه بلند
Хўоҳро ! эй мӯниси ғмхўори ман
خواهرا! ای مونس غمخوار من
Хуш парасторӣ кун аз бемори ман
خوش پرستاری کن از بیمار من
Чун шавам ман кушта дар роҳи худо
چون شوم من کشته در راه خدا
Аҳли байт ман макун аз худ ҷудо
اهل بیت من مکن از خود جدا
Кин ғарибон кандар ин саҳро даранд
کاین غریبان کاندر این صحرا درند
Ошён гум карда мурғ бе паранд
آشیان گم کرده مرغ بی پرند
Чун ба яғмо даст ёбад хасми чир
چون به یغما دست یابد خصم چیر
Хўоҳро магузор Тифлони сағир
خواهرا مگذار طفلان صغیر
Чун ғизолони сар дар ин саҳро ниҳанд
چون غزالان سر در این صحرا نهند
Рӯи сӯии сайёд бепарво ниҳанд
رو سوی صیاد بی پروا نهند
То тавонат ҳаст май каши нозашон
تا توانت هست می کش نازشان
То расонӣ бар Мадинаи бози шан
تا رسانی بر مدینه باز شان
Хўоҳро аз кафи мадаи пои шикеб
خواهرا از کف مده پای شکیب
Ки буд аҷри сабурон бе ҳсиб
که بود اجر صبوران بی حسیب
Дар фироқи ман сабурии пеши гир
در فراق من صبوری پیش گیر
Эътибор аз рафтагони хеши гир
اعتبار از رفتگان خویش گیر
Ҳар чаҳ зӣ рӯҳанд дар болоу зер
هر چه ذی روحند در بالا و زیر
Ҷумла зин марганд охири ногузир
جمله زین مرگند آخر ناگزیر
Чун сухан бо аҳли байт род кард
چون سخن با اهل بیت راد کرد
Рӯ ба сӯии хоҷа саҷҷод кард
رو به سوی خواجهٔ سجاد کرد
Гуфт к-эии фарзонаи фарзанди маин
گفت کای فرزانه فرزند مهین
Тоъататро гардани имкони раҳин
طاعتت را گردن امکان رهین
Чун кунам ман рахт аз ин дайри куҳан
چون کنم من رخت از این دیر کهن
Ҳин тўӣии ганҷури илми ман лдн
هین توئی گنجور علم من لدن
Ҳар чаҳ мироси набувват зон тест
هر چه میراث نبوت زان تست
Малик ҳастӣ ҷумла дар фармони тест
ملک هستی جمله در فرمان تست
Даст , дасти тест , дар малики вуҷӯд
دست، دست تست، در ملک وجود
эй ба сулби бўолбшри сари вуҷӯд
ای به صلب بوالبشر سرّ وجود
эй ба беморони дами пакети шифо
ای به بیماران دم پاکت شفا
Чун шавам ман кушта аз теғи ҷафо
چون شوم من کشته از تیغ جفا
Ин ғарибонро бабри сӯии ватан
این غریبان را ببر سوی وطن
Зон сипас гӯ бо расӯли мؤтмн
زان سپس گو با رسول مؤتمن
ё расӯли аллоҳи ҳусайнат кушта шуд
یا رسول الله حسینت کشته شد
Пайкари покаш ба хӯн оғишта шуд
پیکر پاکش به خون آغشته شد
Хоҳарон ва духтаронаш шуд асир
خواهران و دخترانش شد اسیر
Чун парӣ дар дасти девони шарир
چون پری در دست دیوان شریر
Кӯфӣон аз гулшанати баҳри назар
کوفیان از گلشنت بهر نظر
Борҳои бастанд аз гулҳои тар
بارها بستند از گلهای تر
Ҷои он сар каз канорат давр шуд
جای آن سر کز کنارت دور شد
Гуҳ ба дайру гуҳ ба базм сур шуд
گه به دیر و گه به بزم سور شد
Ин бигуфту бонувон бадрӯд кард
این بگفت و بانوان بدرود کرد
Рӯ ба сӯии каъба мақсӯд кард
رو به سوی کعبهٔ مقصود کرد
Духт шаҳ борид бар домани гуҳар
دخت شه بارید بر دامن گهر
Гуфт астслмти ллмўт эй падар
گفت استسلمت للموت ای پدر
Гуфт чун надиҳад касе бар марги тан
گفت چون ندهد کسی بر مرگ تن
эй балокаши духтари ма рӯй ман
ای بلاکش دختر مه روی من
Ки на ёрии монда ва на ёвараш
که نه یاری مانده و نه یاورش
Рафтаи аббосу алии Акбараш
رفته عباس و علیّ اکبرش
Худ ба хӯни даст ар нёлўдӣ кас ам
خود به خون دست ار نیالودی کس ام
Доғи марги ин ду тан будӣ бас ам
داغ مرگ این دو تن بودی بس ام
Гуфт пас моро аз ин дашти мҳўл
گفت پس ما را از این دشت مهول
Бози каш бар марқади поки расӯл
باز کش بر مرقد پاک رسول
Гуфт шаҳ : ҳайҳот аз ин ваҳми шигарф
گفت شه: هیهات از این وهم شگرف
Раҳ ба соҳил нест , зини дарёии жарф
ره به ساحل نیست، زین دریای ژرف
Гар қторо офатӣ дар пай набӯд
گر قطا را آفتی در پی نبود
Ним шаб дар ошён хуш ме ғунуд
نیم شب در آشیان خوش می غنود
Зин биёбон нест касро раҳ ба дар
زین بیابان نیست کس را ره به در
Дхтро аз ин таманно дар гузар
دخترا از این تمنا در گذر
То фурӯзонаст шамъи маҳфилам
تا فروزانست شمع محفلم
Бар мазан оташи зи гиря бар дилам
بر مزن آتش ز گریه بر دلم
Чун мубаддил бар хазон гардад баҳор
چون مبدل بر خزان گردد بهار
Он ту ва он гиряҳои зори зор
آن تو و آن گریه های زار زار
Шаҳриёр аз хайма берун зад қадам
شهریار از خیمه بیرون زد قدم
Дар фиғон аз паии ғизолони ҳарам
در فغان از پی غزالان حرم
Чун надидаш кас ки оради мураккабаш
چون ندیدش کس که آرد مرکبش
Бора пеш оварад нолони зайнабаш
باره پیش آورد نالان زینبش
Гуфт : биллоҳ эй шаҳаншоҳи змн
گفت: بالله ای شهنشاه زمن
Ҳеҷ дидстӣ бидиҳ инсофи ман
هیچ دیدستی بده انصاف من
Хоҳарӣ чун ман ки худ бо дасти хеш
خواهری چون من که خود با دست خویش
Асби марги оради бародарро ба пеш
اسب مرگ آرد برادر را به پیش
Дод хоҳарро тасаллии шоҳи ишқ
داد خواهر را تسلّی شاه عشق
Гуфт саҳласт ин ҳама дар роҳи ишқ
گفت سهلست این همه در راه عشق
Шуд макин чун офтобӣ бар ҳилол
شد مکین چون آفتابی بر هلال
Бар сарири зини хдиўи зўи алҷлол
بر سریر زین خدیو ذو الجلال
Ронад сӯии арсаи майдони каммият
راند سوی عرصۀ میدان کمیت
Доғ ҳасрат монаду чашми аҳлбит
داغ حسرت ماند و چشم اهلبیت
Шуд миёни маркази майдони макин
شد میان مرکز میدان مکین
Нуқтаи тавҳиди раби Алъоламин
نقطۀ توحید رب العالمین
Пас Нидо омад ба арвоҳ гузин
پس ندا آمد به ارواح گزین
Ки фурӯд оӣид нак сӯии замин
که فرود آئید نک سوی زمین
Бингаред он шоҳи авранги вло
بنگرید آن شاه اورنگ ولا
Ки чаҳ сон тозад ҳамеи сӯии бало
که چه سان تازد همی سوی بلا
Яксар аз ҷону ҷаҳони сайри омада
یکسر از جان و جهان سیر آمده
Ташнаи сӯии ҷӯии шамшери омада
تشنه سوی جوی شمشیر آمده
Азми худро аз азал новарда фасх
عزم خود را از ازل ناورده فسخ
Дар вафои зикр авоил карда насх
در وفا ذکر اوائل کرده نسخ
Ранги пардози нуқӯши коф ва навен
رنگ پرداز نقوش کاف و نون
Чун кашад нили фано бар рухи зи хӯн
چون کشد نیل فنا بر رخ ز خون
Онкии абр аз вай кунад ёрии талаб
آنکه ابر از وی کند یاری طلب
Нак диҳад ҷон дар биёбони хушки лаб
نک دهد جان در بیابان خشک لب
Онкии теғ аз ваии ситади барандагӣ
آنکه تیغ از وی ستد برّندگی
Ҳашта зери теғ , сар дар бандагӣ
هشته زیر تیغ، سر در بندگی
Онкӣ аз ваии бардаи неруи хасми дун
آنکه از وی برده نیرو خصم دون
Карда дар дасти адуи худро забун
کرده در دست عدو خود را زبون
Онкӣ дорад риштаи ҷонҳо ба каф
آنکه دارد رشتهٔ جان ها به کف
Ҷон ба каф оварда дар майдони тФ
جان به کف آورده در میدان طف
Зончаҳи ҷузи маҳбӯби яктои шастаи даст
زانچه جز محبوب یکتا شسته دست
Акбару аббосу қосим ҳар чаҳ ҳаст
اکبر و عباس و قاسم هر چه هست
Гарчи то бӯдааст даври рӯзгор
گرچه تا بوده است دور روزگار
Ошиқонро бо бало бӯдааст кор
عاشقان را با بلا بوده است کار
Ишқи яҳёро миёни ташти зар
عشق یحیی را میان طشت زر
Пеши ъФрити лъинии баради сар
پیش عفریت لعینی برد سر
Ҷой Юсуф кард қаъри чоҳ ро
جای یوسف کرد قعر چاه را
Барад дар оташи халили аллоҳ ро
برد در آتش خلیل الله را
Дар балои афканди сад Айюб ро
در بلا افکند صد ایّوب را
Кард аз Юсуфи ҷудои ёқӯб ро
کرد از یوسف جدا یعقوب را
Ҷо ба Юнус дод дар зулмоти ғам
جا به یونس داد در ظلمات غم
Ҳамчу бар Љорҷис дар чоҳи зулм
همچو بر جرجیس در چاه ظُلم
Ишқ аз ин бисёр кардааст ва кунад
عشق از این بسیار کرده است و کند
Ошиқон бар дор кардааст ва кунад
عاشقان بر دار کرده است و کند
Лек агар ишқи ин ва инаш ибтилост
لیک اگر عشق این و اینش ابتلاست
Ошиқии кор ҳусайн Карбалост
عاشقی کار حسین کربلاست
Аиндрини саҳрои ҷуз ӯ диёр нест
ایندرین صحرا جز او دیار نیست
Съўаҳро бар қофи анқо бор нест
صعوه را بر قاف عنقا بار نیست
Ҷузи ҳусайни ин раҳ ба сари нобардаи кас
جز حسین این ره به سر نابرده کس
Ишқ агар инаст , ошиқ ӯст , бас
عشق اگر اینست، عاشق اوست، بس