Шуд чу шоҳи ташнаи навмед аз ҳаёт

شد چو شاه تشنه نومید از حیات

Тофт рӯ аз ҳарби гуҳи сӯии Фурот

تافت رو از حرب گه سوی فرات

Бедиранг аз ташнаи комии мураккабаш

بی درنگ از تشنه کامی مرکبش

Хост то обии расонад бар лабаш

خواست تا آبی رساند بر لبش

Гуфт бории баси гарони дорӣ ба дӯш

گفت باری بس گران داری به دوش

эй барроқи арши паймои оби нӯш

ای براق عرش پیما آب نوش

Хуш бихӯр хуш гарчи ҳар ду ташна ем

خوش بخور خوش گرچه هر دو تشنه ایم

Хастаи захму хаданг ва дашна ем

خستهٔ زخم و خدنگ و دشنه ایم

Он саманди тези ҳуш аз рӯй шоҳ

آن سمند تیز هوش از روی شاه

Шармсории баради монои зини гуноҳ

شرمساری برد مانا زین گناه

Саркашед аз об яъне к-эй ҳамам

سرکشید از آب یعنی کای همام

Бе ту бар ман оби хуши бодои ҳаром

بی تو بر من آب خوش بادا حرام

Шоҳро риққат бидон мураккаб гирифт

شاه را رقت بدان مرکب گرفت

Ҷуръаи обӣ ба пеш лаб гирифт

جرعۀ آبی به پیش لب گرفت

Кофарии тирӣ раҳо кард аз камон

کافری تیری رها کرد از کمان

Ваа чаҳ гӯям хоки бодо бар даҳон

وه چه گویم خاک بادا بر دهان

Норасида бар лаби нўшинши об

نارسیده بر لب نوشینش آب

Шуд пар аз биҷодаҳи дарҷи лаъли ноб

شد پر از بیجاده درج لعل ناب

Бо лаби хушку даҳони пари зи хӯн

با لب خشک و دهان پر ز خون

Омад он шаҳи гавҳар , аз дарёи бурун

آمد آن شه گوهر، از دریا برون

Шуд чу шери шарзаи сӯии размгоҳ

شد چو شیر شرزه سوی رزمگاه

Ҳайдаронаи баради ҳамла бар сипоҳ

حیدرانه برد حمله بر سپاه

Аз наҳифи наъраҳои сафи шукр

از نهیب نعره های صف شکر

Шуд фалак бар сиҳаҳи ин алмФр

شد فلک بر صیحهٔ این المفر

Гарми пайкори он хдиўи ишқи кеш

گرم پیکار آن خدیو عشق کیش

Ки гирифтандаш саҳифаи аҳди пеш

که گرفتندش صحیفه عهد پیش

Омад аз ҳотиф ба гӯш ӯ Нидо

آمد از هاتف به گوش او ندا

Аз ҳиҷоби боргоҳи кибриё

از حجاب بارگاه کبریا

К-эии ҳусайн эй Нӯҳи тӯфони бало

کای حسین ای نوح طوفان بلا

Ин ҳамон аҳдасту ӣнҷои Карбало

این همان عهد است و اینجا کربلا

Ту бад-ӣни рӯ ки кунӣ ҷанг оварӣ

تو بدین رو که کنی جنگ آوری

Пас ки хоҳад шуд балоро муштарӣ

پس که خواهد شد بلا را مشتری

Теғ агар инасту бозуи ин ки ҳаст

تیغ اگر این است و بازو این که هست

Дар раҳи мо пас ки хоҳад дод даст

در ره ما پس که خواهد داد دست

Ту бад-ӣни неру ки тозӣ бар сипоҳ

تو بدین نیرو که تازی بر سپاه

Ҷон ки хоҳад дод ҷононро ба роҳ

جان که خواهد داد جانان را به راه

Ҳин фурӯди о , эй шаҳи паймони дуруст

هین فرود آ، ای شه پیمان درست

Ки бисоти кбрёӣӣ зон туаст

که بساط کبریائی زان توست

Мустафоу Муртазоу Фотима

مصطفی و مرتضی و فاطمه

Чашм бар роҳанд бо ҳурони ҳама

چشم بر راهند با حوران همه

эй ҳарими васли мо маъвои ту

ای حریم وصل ما ماوای تو

Андро холӣаст ӣнҷои ҷои ту

اندرا خالی است اینجا جای تو

Мағзро баргиру тарк пӯст кун

مغز را برگیر و ترک پوست کن

Андрои сайри ҷамол дӯст кун

اندرا سیر جمال دوست کن

Андари о , ваҷҳи аллоҳи боқии тўӣӣ

اندر آ، وجه الله باقی توئی

Мақсади ақсои зи халлоқии тўӣӣ

مقصد اقصی ز خلاقی توئی

Чун паёми дӯст аз ҳотиф шунид

چون پیام دوست از هاتف شنید

Даст аз пайкори душман бар кашид

دست از پیکار دشمن بر کشید

Гуфт ҳошои ман ним дар аҳди суст

گفت هاشا من نیم در عهد سست

Ин кашокашҳо ҳама аз баҳр туаст

این کشاکش ها همه از بهر توست

Ошнои ту зи худ бегона аст

آشنای تو ز خود بیگانه است

Худ тўӣии тугар касе дар хона аст

خود توئی تو گر کسی در خانه است

Ишқи ман бо ӯ ҳадиси ихтиёр

عشق من با او حدیث اختیار

Масаъла давраст аммо даври ёр

مسئله دور است اما دور یار

Ишқро на қайд номаст ва на нанг

عشق را نه قید نام است و نه ننگ

Ҷумла баҳр туаст чаҳ сулҳ ва чаҳ ҷанг

جمله بهر توست چه صلح و چه جنگ

Сӯрати ойинаи аксӣ беш нест

صورت آئینه عکسی بیش نیست

Ҷунбишу ором ӯ аз хеш нест

جنبش و آرام او از خویش نیست

Ин кашокаш нестам аз нақзи аҳд

این کشاکش نیستم از نقض عهد

Қотили худро ҳаме ҷӯям ба ҷаҳд

قاتل خود را همی جویم به جهد

Варна ман бар марг аз он ташнаи терм

ورنه من بر مرگ از آن تشنه ترم

Ҳин бабор эй тирборон бар серум

هین ببار ای تیرباران بر سرم