Зулҷаноҳи он рФрФи миъроҷи ишқ

ذوالجناح آن رفرف معراج عشق

Бар сар аз нури набуввати тоҷи ишқ

بر سر از نور نبوت تاج عشق

Чун эй аз тир шҳпр карда боз

چون همای از تیر شهپر کرده باز

Пар фишон омад сӯии шоҳи ҳиҷоз

پر فشان آمد سوی شاه حجاز

Шаҳи пиёдаи асби нолони гирди шоҳ

شه پیاده اسب نالان گرد شاه

Мот бар нури Рахши чашми сиёҳ

مات بر نور رخش چشم سیاه

Зад ду зону дар бар шаҳ бар замин

زد دو زانو در بر شه بر زمین

Арғавонӣ карда барги ёсамин

ارغوانی کرده برگ یاسمین

Сӯй хайма шуд равон аз ҳарбгоҳ

سوی خیمه شد روان از حربگاه

Тани пар аз пайкону зини холии зи шоҳ

تن پر از پیکان و زین خالی ز شاه

Шеҳаи он тавсани анқои шиква

شیهۀ آن توسن عنقا شکوه

Колзлимаҳи алзлимаҳи зини гуруҳ

کالظّلیمه الظّلیمه زین گروه

Ки слили бзъаҳи поки расӯл

که سلیل بضعۀ پاک رسول

Бегунаҳ киштанд ин қавми ҷҳўл

بی گنه کشتند این قوم جهول

Кӯфӣони бастанди раҳ бар ваии зи пеш

کوفیان بستند ره بر وی ز پیش

Кишти чли тан зон гуруҳи куфри кеш

کشت چل تن زان گروه کفر کیش

Шуд равони мӯяи кунони сӯии хайём

شد روان مویه کنان سوی خیام

Баргу зини баргаштаи бигусастаи лаҷом

برگ و زین برگشته بگسسته لجام

Бонувон аз парда берун тохтанд

بانوان از پرده بیرون تاختند

Шӯри маҳшар дар Ироқ андохтанд

شور محشر در عراق انداختند

Анҷумани гаштанди гирдогирд ӯ

انجمن گشتند گرداگرد او

Мӯя сар карданд ва барканданд мӯ

مویه سر کردند و برکندند مو

К-эии фарс чун шуд ки бешоҳ омадӣ

کای فرس چون شد که بی شاه آمدی

Бо сипоҳи нола ва оҳ омадӣ

با سپاه ناله و آه آمدی

Юсуфӣ ки рафт сӯии сайдгоҳ

یوسفی که رفت سوی صیدگاه

Май намояди каши Фкндстӣ ба чоҳ

می نماید کِش فکندستی به چاه

эй шикастаи киштии баҳри Нидо

ای شکسته کشتی بحر ندا

Чун шуд он будӣ ки будат нохудо

چون شد آن بودی که بودت ناخدا

Зўолҷноҳои фош бар гӯ ҳол чист ?

ذوالجناحا فاش بر گو حال چیست؟

Арғавонии кокулат аз хӯн кист ?

ارغوانی کاکلت از خون کیست؟

Парчами гулгуну зини вожгӯн

پرچم گلگون و زین واژگون

намедиҳад ёд аз шаҳии ғалатон ба хӯн

می دهد یاد از شهی غلطان به خون

эй ҳумоюни тавсани баргаштаи зин

ای همایون توسن برگشته زین

Рост баргӯ чун шуд он шоҳ гузин

راست برگو چون شد آن شاه گزین

РФрФои кӯи Аҳмади миъроҷи ишқ

رفرفا کو احمد معراج عشق

Ки бболидӣ ба фарқаши тоҷи ишқ

که ببالیدی به فرقش تاج عشق

Длдлои кӯи ҳайдари бадару аҳад

دُلدُلا کو حیدر بدر و احد

Онкии нолейдии зи теғаши қавми лд

آنکه نالیدی ز تیغش قوم لد

Баси малулӣ эй бшири паии сипар

بس ملولی ای بشیر پی سپر

Гӯ чаҳ омад моҳи канъонро ба сар

گو چه آمد ماه کنعان را به سر

Шаҳрбонуи духтари шаҳи издҷрд

شهربانو دختر شه یزدجرد

Пеш хонд ӯро чунон каши шаҳи супурд

پیش خواند او را چنان کش شه سپرد

Ақди марворид бо мижгони бсФт

عقد مروارید با مژگان بسفت

Даст бар гардан намӯдаш тавқ ва гуфт

دست بر گردن نمودش طوق و گفت

Зўолҷноҳо чун броФкндӣ ба хок

ذوالجناحا چون برافکندی به خاک

Пайкарӣ ки бади набиро ҷони пок

پیکری که بُد نبی را جان پاک

Ъндлибои гулбуни боғи биҳишт

عندلیبا گلبن باغ بهشت

Чун супурдӣ дар кафи зоғони зишт

چون سپردی در کف زاغان زشت

Ҳдҳдо чун дар кафи девии лъин

هدهدا چون در کف دیوی لعین

Додӣ ангушти сулаймон бо нигин

دادی انگشت سلیمان با نگین

Осмоно чун фикандӣ бар замин

آسمانا چون فکندی بر زمین

Он дурахшони офтоб аз тоқи зин

آن درخشان آفتاب از طاق زین

Зулҷаноҳ аз шарми сар дар пеш кард

ذوالجناح از شرم سر در پیش کرد

Арзи пӯзиш аз ?хитой хеш кард

عرض پوزش از خطای خویش کرد

Пои вопаси барад ва даст оварад пеш

پای واپس برد و دست آورد پیش

Шуд савораши бонӯии фархундаи кеш

شد سوارش بانوی فرخنده کیش

Аҳли байти шоҳро бадрӯд кард

اهل بیت شاه را بدرود کرد

Шуд шитобони сӯии ҳомӯни раҳи навард

شد شتابان سوی هامون ره نورد

Кӯфӣон бар сайди оҳӯии ҳарам

کوفیان بر صید آهوی حرم

Ҳамла овараданд чун сайли ърм

حمله آوردند چون سیل عرم

Зад пурҳ бар гирди ваии фавҷи сипоҳ

زد پره بر گرد وی فوج سپاه

Қурс ма шуд дар пас абрии сиёҳ

قرص مه شد در پس ابری سیاه

Ошён гум карда оҳӯии хутан

آشیان گم کرده آهوی ختن

Моту ҳайрони андарони доми Фтн

مات و حیران اندران دام فتن

Ки падед омад саворӣ бо ниқоб

که پدید آمد سواری با نقاب

Чун ба зери пораи абрии офтоб

چون به زیر پاره ابری آفتاب

Дар рабӯд аз чанги он гиреҳгони чир

در ربود از چنگ آن گرگان چیر

Он ба доми афтодаи оҳӯро чу шер

آن به دام افتاده آهو را چو شیر

Монад зафти он бонӯии исмат пажӯҳ

ماند زفت آن بانوی عصمت پژوه

Дар шигифтӣ зон савори бошукӯҳ

در شگفتی زان سوار باشکوه

Ҳар чаҳ ронадӣ бораи он фархундаи кеш

هر چه راندی باره آن فرخنده کیش

Он савор аз ваии бадии сад гоми пеш

آن سوار از وی بدی صد گام پیش

Гуҳи умедаши чираи гаштӣ , гоҳи бим

گه امیدش چیره گشتی، گاه بیم

Тани яке бар рафтан аммо дили ду ним

تن یکی بر رفتن اما دل دو نیم

Сар яздон дид чун ташвиш ӯ

سرّ یزدان دید چون تشویش او

Таслиятро ронад бораи пеш ӯ

تسلیت را راند باره پیش او

Гуфт к-эии рухшандаи меҳри тобдор

گفت کای رخشنده مهر تابدار

Ваҳшат аз ағёр бояд неи зи ёр

وحشت از اغیار باید نی ز یار

Ин ҳамаи номи худо бар худ мадам

این همه نام خدا بر خود مدم

Рӯҳи қудсами мримо аз ман марам

روح قدسم مریما از من مرم

Нак манам Мисри малоҳатро азиз

نک منم مصر ملاحت را عزیز

эй Зулайхои ҳин мҷўӣ аз ман гурез

ای زلیخا هین مجوی از من گریز

Ман сулаймонами марои исмати сарир

من سلیمانم مرا عصمت سریر

Мҳло эй билқис рӯй аз ман мгир

مهلاً ای بلقیس روی از من مگیر

Ҳин манам ёқӯб ва ту роҳили ман

هین منم یعقوب و تو راحیل من

Фаҳм кун сари ман аз тамсили ман

فهم کن سرّ من از تمثیل من

Андарин водӣ ки рӯй оварда ам

اندرین وادی که روی آورده ام

Нест бе худ Юсуфӣ гум карда ам

نیست بی خود یوسفی گم کرده ام

Зарраро набӯд гурез аз офтоб

ذره را نبود گریز از آفتاب

Шаҳрбону , ёри ман , рӯ бар мтоб

شهربانو، یار من، رو بر متاب

Ҳар куҷои пўиии аёни бинии рухам

هر کجا پویی عیان بینی رُخم

Ки назири офтоби фаррухам

که نظیر آفتاب فرخم

Рӯи Фрўхўони сами ваҷҳи аллоҳ ро

رو فروخوان ثمّ وجه الله را

То ба никўӣии шиносии шоҳ ро

تا به نیکوئی شناسی شاه را

Ҳар куҷои дармондае , ӯ ёр ӯст

هر کجا درمانده‌ای، او یار اوست

Баҳр ва бар ойина дидор ӯст

بحر و بر آئینه دیدار اوست

На ба боло май гурез аз ман , на зер

نه به بالا می گریز از من، نه زیر

Ки буд сӯии ман аз ҳар сӯи мсир

که بود سوی من از هر سو مصیر

Он шнидстӣ ки пӯри брхё

آن شنیدستی که پور برخیا

Арш билқисӣ биоварад аз сабо

عرش بلقیسی بیاورد از سبا

Назд ӯгар буд илмӣ аз китоб

نزد او گر بود علمی از کتاب

Нак манам худ он китоби мустатоб

نک منم خود آن کتاب مستطاب

Зини ҳадиси он бонӯии сари ҳаё

زین حدیث آن بانوی سرّ حیا

Дар гумон афтоду гуфто кӣ киё

در گمان افتاد و گفتا کی کیا

Буи ҷон ояд марои зини посухат

بوی جان آید مرا زین پاسخت

Оўх ар бепарда медидам рахт

آوخ ار بی پرده میدیدم رخت

Нест дар кошонаи дили ҷои ғайр

نیست در کاشانۀ دل جای غیر

Парда бурдор эй шаҳи мактуми сайр

پرده بردار ای شه مکتوم سیر

Парда бурдор эй Фкори поки ҷайб

پرده بردار ای فکار پاک جیب

намебашу зоӣинаҳи дили занги риб

می بشو زآئینهٔ دل زنگ ریب

Шоҳи яздони бурқаъ аз рух давр кард

شاه یزدان برقع از رخ دور کرد

Он фазоро ҷилваи гоҳ тавр кард

آن فضا را جلوه گاه طور کرد

Дид он бонӯ чу шаҳро бе ҳҷиб

دید آن بانو چو شه را بی حجیب

Дар таҳайюр монад аз он сари аҷиб

در تحیر ماند از آن سرّ عجیب

К-эии худои ин шаҳгар он шоҳ вФӣ аст

کای خدا این شه گر آن شاه وفی است

Ҳон ба мидонгаҳ ба хӯн оғишта кист ?

هان به میدانگه به خون آغشته کیست؟

Шоҳи гуфто : мҳло эй моҳи мунир

شاه گفتا: مهلاً ای ماه منیر

Кори поконро қиёс аз худ мгир

کار پاکان را قیاس از خود مگیر

Куштаи роҳи муҳаббат мурда нест

کشتۀ راه محبت مرده نیست

Мурданаши ҷузи растании зин парда нест

مردنش جز رستنی زین پرده نیست

Нест ваҷҳи аллоҳи боқиро ҳалок

نیست وجه الله باقی را هلاک

Гар шикасти ойинаи сӯратро чаҳ бок

گر شکست آئینه صورت را چه باک

Неи шигифт аз ваҷҳи халлоқи сувар

نی شگفت از وجه خلّاق صور

Бо ҳазорон сӯрат ояд ҷилва гар

با هزاران صورت آید جلوه گر

Пас ба амри хозини асрори ғайб

پس به امر خازن اسرار غیب

Шуд ба ғайби он бонӯии покизаи ҷайб

شد به غیب آن بانوی پاکیزه جیب