Бӯстони лолаи рӯйони ҳҷиз
بوستان لاله رویان حجیز
Шуд зи тороҷи хазон чун барги рез
شد ز تاراج خزان چون برگ ریز
Кӯфӣони бастанди бори қофила
کوفیان بستند بار قافله
Бонувонро шуд ба гардуни ғулғула
بانوان را شد به گردون غلغله
Шуд савори уштурон бе ҷҳоз
شد سوار اشتران بی جهاز
Пардаи пӯшони ҳарими ъзу ноз
پرده پوشان حریم عزّ و ناز
Бурқаъи он моҳрӯёни ҳҷиз
برقع آن ماهرویان حجیز
Ашк хӯн олуду зулфи машки без
اشک خون آلود و زلف مشک بیز
Баҳри базми зодаи ҳинди зӣим
بهر بزم زادۀ هند زئیم
Ақдҳо бастанд аз дар ятем
عقدها بستند از درّ یتیم
Шуд ба раҳвораи равон аз боғи дайн
شد به رهواره روان از باغ دین
Борҳои арғавону ёсамин
بارهای ارغوان و یاسمین
Хоҷаи саҷҷоди рух чун моҳи нав
خواجۀ سجاد رخ چون ماه نو
Банд бар по , бар ҳиўни тундрав
بند بر پا، بر هیون تندرو
Ҳалқаи занҷири тавқи гарданаш
حلقۀ زنجیر طوق گردنش
Гашта чун мўӣии зи бемории таниш
گشته چون موئی ز بیماری تنش
Ҷоҳилони ғарқи таҳайюри к-эии аҷиб
جاهلان غرق تحیّر کای عجیب
Хоссаи гони манзури омма бе ҳҷиб
خاصه گان منظور عامه بی حجیب
Беҳиҷобӣ буд худ айни ҳиҷоб
بی حجابی بود خود عین حجاب
Зулмати шабро з рӯй офтоб
ظلمت شب را ز روی آفتاب
Онкии худ махфӣаст аз фарти зуҳӯр
آنکه خود مخفی است از فرط ظهور
Гӯ на мустағнӣаст ӯро аз сутур
گو نه مستغنی است او را از ستور
Пас кашиданд он қатори дарду ғам
پس کشیدند آن قطار درد و غم
Сӯии қрбонгаҳи зи миқоти ҳарам
سوی قربانگه ز میقات حرم
Дид он гули чеҳрагон ғам зада
دید آن گل چهرگان غم زده
Гулшанӣ дар кисвати мотами кода
گلشنی در کسوت ماتم کده
Гулбунон дар вай , вале хушкидаи барг
گلبنان در وی، ولی خشکیده برگ
Чашми наргиси саргарон аз хоби марг
چشم نرگس سرگران از خواب مرگ
Лолаҳо аз доғи ҳасрати сарнигӯн
لاله ها از داغ حسرت سرنگون
Зулфи сунбул дар хизоб аммо зи хӯн
زلف سنبل در خضاب اما ز خون
Ғунчаҳо бишкуфта дар ваии ранги ранг
غنچه ها بشکفته در وی رنگ رنگ
Аз нишони захми длдўзи хаданг
از نشان زخم دلدوز خدنگ
Сарнигӯн аз тешаи бедоду кин
سرنگون از تیشۀ بیداد و کین
Ҳар тарафи болидаи сарвии нозанин
هر طرف بالیده سروی نازنین
Карда нилӯфар ба бар нилии либос
کرده نیلوفر به بر نیلی لباس
Ёсамин аз сӯгвории ғарқи ёс
یاسمین از سوگواری غرق یاس
Булбулонаши ваҳшу тайри баҳр ва бар
بلبلانش وحش و طیرِ بحر و بر
Ҷумла бо шӯри ҳусайнии навҳа гар
جمله با شور حسینی نوحه گر
Бас ки хунхораст хоки манзараш
بس که خونخوار است خاک منظرش
Буи хӯн ояд зи гулҳои турш
بوی خون آید ز گل های ترش
Андалебони гулистони халил
عندلیبان گلستان خلیل
Омаданд аз оташи дил дар ъўил
آمدند از آتش دل در عویل
Оби чашму оташи оҳи замир
آب چشم و آتش آه ضمیر
Бар ниҳоди ин рӯ ба боло , он ба зер
بر نهاد این رو به بالا، آن به زیر
Зайнаби он сарви гулистони батул
زینب آن سرو گلستان بتول
Гуфт нолон бо дили тангу малул
گفت نالان با دل تنگ و ملول
Дорам андар бар дилӣ аз дарди пар
دارم اندر بر دلی از درد پر
Сорибони оҳистатар мейрони шутур
ساربان آهسته تر میران شتر
Сорбонои бори ноқаи бози ҳилл
ساربانا بار ناقه باز هل
То ба ҷонон арза дорам ҳоли дил
تا به جانان عرضه دارم حال دل
Сорбонои ҳилли зи маҳмил парда ам
ساربانا هل ز محمل پرده ام
Кандарин водии дилӣ гум карда ам
کاندرین وادی دلی گم کرده ام
Сорбонои ҳин фурӯи хобони абл
ساربانا هین فرو خوابان ابل
То ба шаҳи нолами зи шимури сангдил
تا به شه نالم ز شمر سنگدل
Сорбонои бози каши лухтии Аннан
ساربانا باز کش لختی عنان
Шикваҳо бо шоҳ дорам аз синон
شکوه ها با شاه دارم از سنان
Бош то Лайлӣ кунад хокӣ ба сар
باش تا لیلی کند خاکی به سر
Сорбоно бар сари наъши писар
ساربانا بر سر نعش پسر
Бош то нолад сакина бо нафир
باش تا نالد سکینه با نفیر
Бар падар аз силии шимури шарир
بر پدر از سیلی شمر شریر
Бози ҳилл то сайр гардад нави арӯс
باز هل تا سیر گردد نو عروس
Дар канори қосим аз дидору бӯс
در کنار قاسم از دیدار و بوس
Маи ҷабинон чун гусастаи ақд дар
مه جبینان چون گسسته عقد در
Худ барафканданад аз пушти шутур
خود برافکندند از پشت شتر
Ҳалқаҳо аз баҳр мотам сохтанд
حلقه ها از بهر ماتم ساختند
Шӯри маҳшар дар ҷаҳон андохтанд
شور محشر در جهان انداختند
Гашти нолон бар сар ҳар навгулӣ
گشت نالان بر سر هر نوگلی
Аз ҷигар ҳиҷрон кашида булбулӣ
از جگر هجران کشیده بلبلی
Зайнаб омад бар сари болини шоҳ
زینب آمد بر سر بالین شاه
Хост маҳшар аз қирони меҳру моҳ
خاست محشر از قران مهر و ماه
То назари баради андарони пайкар ба ҷаҳд
تا نظر برد اندران پیکر به جهد
Он ҳумоюни бонӯии хуршеди маҳд
آن همایون بانوی خورشید مهد
Дид пайдои захмҳои бе ъдид
دید پیدا زخم های بی عدید
Захми хӯрда дар миёнаи нопадид
زخم خورده در میانه ناپدید
Ҳар чаҳ ҷустии мӯ ба мӯ аз ваии нишон
هر چه جستی مو به مو از وی نشان
Буд ҷои тиру шамшеру синон
بود جای تیر و شمشیر و سنان
Гуфт к-эии ҷони ниҳон дар парда ам
گفت کای جان نهان در پرده ام
Ин тўӣӣ ё ман нишон гум карда ам
این توئی یا من نشان گم کرده ام
Ғарқаи тан дар хӯни нобути бинмӣ
غرقه تن در خون نابت بینمی
Ин тўӣӣ ? ё ман ба хобати бинмӣ
این توئی؟ یا من به خوابت بینمی
Ин тўӣӣ чун лолаи гулгунати салб
این توئی چون لاله گلگونت سلب
Об дар дарёу моҳии ташнаи лаб
آب در دریا و ماهی تشنه لب
ё хато рафт аз нишони кӯии ту
یا خطا رفت از نشان کوی تو
Онкӣ кардам раҳнамӯнии сӯии ту
آنکه کردم رهنمونی سوی تو
Ин тўӣӣ эй нури чашми Мустафо
این توئی ای نور چشم مصطفی
Ки сарати бибридаи байнам аз қафо
که سرت ببریده بینم از قفا
ё ки шамъии рафта аз болини ман
یا که شمعی رفته از بالین من
Бардаи сӯии чашми олами байни ман
برده سوی چشم عالم بین من
Сар занон мегуфт ва менолид зор
سر زنان می گفت و می نالید زار
Ҳамчуи раҳ гум карда оҳӯии шикор
همچو ره گم کرده آهوی شکار
Каз гулӯии шоҳ боз омад Нидо
کز گلوی شاه باز آمد ندا
Кондро эй сарви боғи Муртазо
کاندرآ ای سرو باغ مرتضی
Андрои конҷо ки шаҳ буд омадӣ
اندرآ کانجا که شه بود آمدی
Хуш ба манзилгоҳ мақсӯд омадӣ
خوش به منزلگاه مقصود آمدی
Андро эй хоҳари маҳзуни ман
اندرآ ای خواهر محزون من
Гесувон олӯда кун аз хӯни ман
گیسوان آلوده کن از خون من
Чун рӯй бар марқади поки расӯл
چون روی بر مرقد پاک رسول
Гӯ , шҳо , қурбонии ?ути бодои қабул
گو، شها، قربانی ات بادا قبول
Аз ҳусайнат армағон оварда ам
از حسینت ارمغان آورده ام
Арғавон аз гулистон оварда ам
ارغوان از گلستان آورده ام
Чун ба гӯш зайнаб омад он садо
چون به گوش زینب آمد آن صدا
Гуфт к-эии ҷонҳо туро аз ҷони фидо
گفت کای جان ها تو را از جان فدا
Сар бар ор аз хоб ва ин ғавғои нигар
سر بر آر از خواب و این غوغا نگر
Маҳшарӣ дар Карбалои барпои нигар
محشری در کربلا برپا نگر
Сар бар ор аз хоб эй Айюби сабр
سر بر آر از خواب ای ایوب صبر
Духтарони хеши байни гирён чу абр
دختران خویش بین گریان چو ابر
Сар бар ор аз хоб бингар сарнигӯн
سر بر آر از خواب بنگر سرنگون
Харгаҳии кони бад , туро ҷои сукӯн
خرگهی کان بُد، تو را جای سکون
Сар бар ор ва бингар эй мейри ҳиҷоз
سر بر آر و بنگر ای میر حجاز
Бонувону уштурон бе ҷҳоз
بانوان و اشتران بی جهاز
Сар барор аз хоб , лухтии сайри байн
سر برآر از خواب، لختی سیر بین
Гардани бемор дар занҷири байн
گردن بیمار در زنجیر بین
Сар бар ор аз хоб ва бингар мъҷрм
سر بر آر از خواب و بنگر معجرم
Чун ба яғмои бардаи дунон аз серум
چون به یغما برده دونان از سرم
Сар бар ор эй қофилаи солори ман
سر بر آر ای قافله سالار من
Басти ишқати сӯии Кӯфаи бори ман
بست عشقت سوی کوفه بار من
Ман барам ин ҳамРаҳон то назд боб
من برم این همرهان تا نزد باب
Гар ту аз рафтани малулӣ хуш бихоб
گر تو از رفتن ملولی خوش بخواب
Хуш бихоб эй хастаи тири ҷафо
خوش بخواب ای خستۀ تیر جفا
Ман туро хоҳам ба сари бурдани вафо
من تو را خواهم به سر بردن وفا
Чун тўӣӣ саҳласт ин озорҳо
چون توئی سهل است این آزارها
Зайнабу зини пас сари бозорҳо
زینب و زین پس سر بازارها
Пас ба зории бзъаҳи поки батул
پس به زاری بضعهٔ پاک بتول
Кард рӯи сӯии Мадинаи к-эии расӯл
کرد رو سوی مدینه کای رسول
Бодат аз яздон бе ҳамтои дуруд
بادت از یزدان بی همتا درود
Ин ҳусайн туаст тан дар хӯни фурӯд
این حسین توست تن در خون فرود
Ин ҳусайнаст аз аташи хшгидаҳи лаб
این حسین است از عطش خشگیده لب
Бар тан аз рег биёбонаш салб
بر تن از ریگ بیابانش سلب
Ин ҳусайн туаст каз теғи ҷафо
این حسین توست کز تیغ جفا
Кӯфӣонаши сари бурӣда аз қафо
کوفیانش سر بریده از قفا
Сар бар ор аз хок ва бингар эй нзир
سر بر آر از خاک و بنگر ای نذیر
Духтаронат дар кафи дунони асир
دخترانت در کف دونان اسیر
Сар бар ор эй тоҷдори сидраи маҳд
سر بر آر ای تاجدار سدره مهد
Байн чаҳ кард инаматон сусти аҳд
بین چه کرد این امتان سست عهد
Чашм аз аҷр рисолат дӯхтанд
چشم از اجر رسالت دوختند
Хаймаи аҳл маваддат сӯхтанд
خیمهٔ اهل مودّت سوختند
Зайнаби ғами парвариро каши зи завқ
زینب غم پروری را کش ز ذوق
Бозуии Заҳро ба гардан буд тавқ
بازوی زهرا به گردن بود طوق
Рӯзгор аз гардиши худ сайр шуд
روزگار از گردش خود سیر شد
Тавқи бозуи ҳалқа занҷир шуд
طوق بازو حلقۀ زنجیر شد
Он чунон нолид он насли кбор
آن چنان نالید آن نسل کبار
Ки ба ҳолаши душманони грӣиди зор
که به حالش دشمنان گرئید زار
Сар набарда бо ниёи шарҳи гила
سر نبرده با نیا شرح گله
Хост бонги алрҳил аз қофила
خاست بانگ الرحیل از قافله
Кард он бонӯии стару ъзу ҷоҳ
کرد آن بانوی ستر و عزّ و جاه
Хира бо ҳасрат ба рӯй шаҳи нигоҳ
خیره با حسرت به روی شه نگاه
Гуфт к-эии меҳри ҷаҳони афрӯзи ман
گفت کای مهر جهان افروز من
Шиква бар лаб монад шаб шуд рӯзи ман
شکوه بر لب ماند شب شد روز من
Кӯфӣони бастанди бори маҳмилам
کوفیان بستند بار محملم
Рафтам аммо монад пеши ту дилам
رفتم اما ماند پیش تو دلم
Субҳи умед аз фироқат шом шуд
صبح امید از فراقت شام شد
Коми васли дӯст , душман ком шуд
کام وصل دوست، دشمن کام شد
Доғи ҳасрат бар дил ошуфта монад
داغ حسرت بر دل آشفته ماند
Дардҳои гуфтанӣ ногуфта монад
دردهای گفتنی ناگفته ماند
Ҳин ту бошу васли бобу модарат
هین تو باش و وصل باب و مادرت
Ман биёбони гирди савдои сарат
من بیابان گرد سودای سرت
Роҳи шому оҳи дӯди осои ман
راه شام و آه دود آسای من
То чаҳ орад бар сари ин савдои ман
تا چه آرد بر سر این سودای من
Гар хасони боринд бар сари оташам
گر خسان بارند بر سر آتشم
Чун ба сари савдоӣ ту дорам хушам
چون به سر سودای تو دارم خوشم
Гӯи ҳама вайрона бошад манзилам
گو همه ویرانه باشد منزلم
Ҳар куҷои ту бо манӣ ман хўшдлм
هر کجا تو با منی من خوشدلم
Кӯфӣони бастанди бори корвон
کوفیان بستند بار کاروان
Нинўоӣӣ монаду шоҳу сорибон
نینوائی ماند و شاه و ساربان