Сими ъошўр чун шамъи уфуқ
سیّم عاشور چون شمع افق
Сар наҳуфт андари пас нилии тнқ
سر نهفت اندر پس نیلی تنق
Шаҳ ба қурбонгоҳи дашти Карбало
شه به قربانگاه دشت کربلا
Бар нишасту куштагонро зад сало
بر نشست و کشتگان را زد صلا
Чун масеҳои дам бар он абадон дамид
چون مسیحا دم بر آن ابدان دمید
Шом мотам шуд аз он дами субҳи ид
شام ماتم شد از آن دم صبح عید
Не ки баъд осмонасту замин
نی که بعد آسمان است و زمین
Аз масеҳо то масеҳои офарин
از مسیحا تا مسیحا آفرین
Гар набӯдӣ рӯҳ ӯ исо набӯд
گر نبودی روح او عیسی نبود
Рӯҳи қудсу Марям узро набӯд
روح قدس و مریم عذرا نبود
Гар ба гаҳвора сухан гуфтӣ Масеҳ
گر به گهواره سخن گفتی مسیح
Худ гувоҳӣ буд он нутқи фасеҳ
خود گواهی بود آن نطق فصیح
Кин ҳамаи овозҳо аз шаҳ буд
کاین همه آوازها از شه بود
Гарчи аз ҳулқуми Абдуллоҳ буд
گرچه از حلقوم عبدالله بود
Вар қусӯрӣ рафт дар таъбири ман
ور قصوری رفت در تعبیر من
Хурдаи гирон гӯ макун тъиири ман
خرده گیران گو مکن تعییر من
Дар китоби худ худованди аҷал
در کتاب خود خداوند اجل
Нури худоро зад зи мшкотӣ мисл
نور خدا را زد ز مشکاتی مثل
Худ ҳамон нураст он сибти забеҳ
خود همان نور است آن سبط ذبیح
Дар мисли машкот ӯ рӯҳи Масеҳ
در مثل مشکات او روح مسیح
Ин сухан поён надорад лаб ба банд
این سخن پایان ندارد لب به بند
Гуфт бо ёрони хдиўи арҷманд
گفت با یاران خدیو ارجمند
К-эй ба роҳи ишқи мо сар додагон
کای به راه عشق ما سر دادگان
Дили зи қайди ҷисму ҷони озодагон
دل ز قید جسم و جان آزادگان
Волёни ҳафт иқлӣми бало
والیان هفت اقلیم بلا
Юсуфони Мисри аллоҳи уштурӣ
یوسفان مصر الله اشتری
Ташнагони соғари лабрези ишқ
تشنگان ساغر لبریز عشق
Сархушони базми шӯрангези ишқ
سرخوشان بزم شورانگیز عشق
Карда султони азали меҳмонатон
کرده سلطان ازل مهمانتان
Ҳин фурӯди оӣид бар абдонтон
هین فرود آئید بر ابدانتان
Кибриё байнед базми инбисот
کبریا بینید بزم انبساط
Андрўи густардаи гӯногӯни бисот
اندرو گسترده گوناگون بساط
Ташна ҷон додедгар дар кӯии мо
تشنه جان دادید گر در کوی ما
Нак банушед оби Хизр аз ҷӯии мо
نک بنوشید آب خضر از جوی ما
Ончӣ кам кард аз шумо ҷяши язид
آنچه کم کرد از شما جیش یزید
Боз пас гиред аз мо бар мазид
باز پس گیرید از ما بر مزید
Аз дами ҷони бахш ӯ арвоҳи пок
از دم جان بخش او ارواح پاک
Сар бароварданд чун гулбуни зи хок
سر برآوردند چون گلبن ز خاک
зи эҳтизози он насими машки бӯ
ز اهتزاز آن نسیم مشک بو
Обҳои рафта боз омад ба ҷӯ
آب های رفته باز آمد به جو
Бар шкФт аз хоки танҳо баъди марг
بر شکفت از خاک تن ها بعد مرگ
Ҳамчу дар фасли баҳорони лолаи барг
همچو در فصل بهاران لاله برگ
Сар бароварданд аз Каҳфи он рқўд
سر برآوردند از کهف آن رقود
Як ба як бурданди пеши шаҳи суҷуд
یک به یک بردند پیش شه سجود
Гулшании диданди пари нақш ва нигор
گلشنی دیدند پر نقش و نگار
Сарву гул дар ваии қатори андари қатор
سرو و گل در وی قطار اندر قطار
Нафхаи ҷони бахши он сибти слил
نفخۀ جان بخش آن سبط سلیل
Карда оташро гулистони халил
کرده آتش را گلستان خلیل
Пас ба амри довари исои сиришт
پس به امر داور عیسی سرشت
Баҳрашон омад смотӣ аз биҳишт
بهرشان آمد سماطی از بهشت
Соткинҳо дар вай аз хамри таҳур
ساتکین ها در وی از خمر طهور
Соқии лаби ташнагони раби ғафур
ساقی لب تشنگان رب غفور
Бар ҳўориин шуд он қрбонкдаҳ
بر حواریین شد آن قربانکده
Ъидгоҳӣ аз нузули моида
عیدگاهی از نزول مائده
Бо тлтФи шоҳи зўолокромшон
با تلطّف شاه ذوالاکرامشان
Кард аз он хон таоми атъомашон
کرد از آن خوان طعام اطعامشان
Зон сипас кони ошиқони меҳри кеш
زان سپس کان عاشقان مهر کیش
Шуд ба рухсати сӯии манзилгоҳи хеш
شد به رخصت سوی منزلگاه خویش
Сӯии разавӣ боз шуд сибти зкӣ
سوی رضوی باز شد سبط زکی
Шуд бадеҳӣами хилофати муттакӣ
شد بدیهیم خلافت متکی
Мо сӯии аллоҳи гӯш бар фармон ӯ
ما سوی الله گوش بر فرمان او
Ояи ваҷҳи аллоҳӣ дар шан ӯ
آیهٔ وجه اللّهی در شان او
Мӯсоу исоу иброҳӣми род
موسی و عیسی و ابراهیم راد
Бо гуруҳи анбиёӣ бо ршод
با گروه انبیای با رشاد
Гирди тахти он млики муқтадир
گرد تخت آن ملیک مقتدر
Ҷумлагии фармон ӯро мунтазир
جملگی فرمان او را منتظر
Аз қафои анбиёии мурсалин
از قفای انبیای مرسلین
Рӯҳи поки шиъёни поки дайн
روح پاک شیعیان پاک دین
Зон сипас хайли малоики саф ба саф
زان سپس خیل ملائک صف به صف
Ҳамчуи анҷуми гирди он қутби шараф
همچو انجم گرد آن قطب شرف
Чашм бар фармону гӯшаш бар хитоб
چشم بر فرمان و گوشش بر خطاب
То чаҳ фармоед хдиўи мустатоб
تا چه فرماید خدیو مستطاب
Ҳаст бар тахти хилофати мустақар
هست بر تخت خلافت مستقر
Ҳамчунон то рӯзи адли мунтазир
همچنان تا روز عدل منتظر
Чун зи пушт парда ояд дар зуҳӯр
چون ز پشت پرده آید در ظهور
Талъати он мазҳари аллоҳи нур
طلعت آن مظهر الله نور
Ояд он султони иқлӣми вло
آید آن سلطان اقلیم ولا
Бори дигар бар замини Карбало
بار دیگر بر زمین کربلا
Ҷон сипоронаш зада бар ваии пурҳ
جان سپارانش زده بر وی پره
Чун бадӯри нуқта , хати доира
چون بدور نقطه، خط دایره
Сокинони ҳафт арз ва на само
ساکنان هفت ارض و نه سما
Рӯ наад дар зилли он фаррухи ҳумо
رو نهد در ظل آن فرخ هما
Ҷумла гирд оянд дар пиромнш
جمله گرد آیند در پیرامنش
Бардаи дасти илтиҷо бар доманаш
برده دست التجا بر دامنش
Пас ба қавли содиқи оли халил
پس به قول صادق آل خلیل
Оядаш зоири худованди ҷалил
آیدش زائر خداوند جلیل
намекунад онкии тсоФҳ бе ҳҷиб
می کند آنکه تصافح بی حجیب
Бо ду дасти худ ҳабибӣ ё ҳабиб
با دو دست خود حبیبی یا حبیب
Пас шавад бо ҳазрати арши офарин
پس شود با حضرت عرش آفرین
Бар сарири лии маъаи аллоҳии макин
بر سریر لی مع اللّهی مکین
Бо ҷҳўлони ин ҳадиси зўшҷўн
با جهولان این حدیث ذوشجون
Гӯш говасту садои арғунун
گوش گاو است و صدای ارغنون
Ҷоҳлои ишроқ ваҷдонеаст ин
جاهلا اشراق وجدانی است این
Мантиқи алтир сулаймонӣаст ин
منطق الطیر سلیمانی است این
Зот бе чун дар хур дидор нест
ذات بی چون در خور دیدار نیست
Вондри он фаргоҳи касро бор нест
واندر آن فرگاه کس را بار نیست
Рӯ фурӯ хон сами ваҷҳи аллоҳ ро
رو فرو خوان ثمّ وجه الله را
То нпўиӣ бе чароғи ин роҳ ро
تا نپویی بی چراغ این راه را
Ҳақи ниҳон дар пардаи ваҷҳаш мазҳар аст
حق نهان در پرده وجهش مظهر است
Гарчи ӯ худ , дар вай аз вай азҳар аст
گرچه او خود، در وی از وی اظهر است
Зулмат Искандараст ин мумкинот
ظلمت اسکندر است این ممکنات
Ваҷҳи боқии андар ӯ оби ҳаёт
وجه باقی اندر او آب حیات
Зулмати имкон чу гардад ғарқи нур
ظلمت امکان چو گردد غرق نور
Ваҷҳи боқии брдмд аз ҷайби тавр
وجه باقی بردمد از جیب طور
Лек ин ғарқи фано ваҷдоне аст
لیک این غرق فنا وجدانی است
Неи ҳадиси сӯфӣ хрқонӣ аст
نی حدیث صوفی خرقانی است
Чун фатилаи маҳви ишқ нор шуд
چون فتیله محو عشق نار شد
Норро ойина дидор шуд
نار را آئینه دیدار شد
Лек дидорӣ на дидори шуҳуд
لیک دیداری نه دیدار شهود
Маҳви виҷдон фарқ дорад то вуҷӯд
محو وجدان فرق دارد تا وجود
Сӯфии моро чу ин виҷдон набӯд
صوفی ما را چو این وجدان نبود
Фарқи виҷдонро нтонст аз вуҷӯд
فرق وجدان را نتانست از وجود
Чуст бар ҷусту дами андар буқ кард
چست بر جست و دم اندر بوق کرد
Гоҳи худ ошиқ , гуҳӣ маъшӯқ кард
گاه خود عاشق، گهی معشوق کرد
Гуфт : ғайриӣ нест ҷузи ман дар диёр
گفت: غیری نیست جز من در دیار
Хеш бо худ ишқ мебозад нигор
خویش با خود عشق می بازد نگار
Жожи камтари хои умрат бар мазид
ژاژ کمتر خای عمرت بر مزید
эй ҷаноби хоҷаи султони боязид
ای جناب خواجه سلطان بایزید
Лн тароне гуфт эзад бо кулем
لن ترانی گفت ایزد با کلیم
То науфтад дар тамаъи ъбдолнъим
تا نیفتد در طمع عبدالنّعیم
Ҳифзи фаслу васл бо ҳам боядат
حفظ فصل و وصل با هم بایدت
То аз он тавҳид мутлақ зоядат
تا از آن توحید مطلق زایدت
Онкии ҷамъ аз фарқ нашносад дуруст
آنکه جمع از فرق نشناسد درست
Раҳ ба хлўтхонаҳ ирфон наҷуст
ره به خلوتخانهٔ عرفان نجست
Ин сухан поён надорад эй амид
این سخن پایان ندارد ای عمید
Қисса кӯтаҳ кун ки шуд мақсади баъӣд
قصه کوته کن که شد مقصد بعید
Зоири ойинаи ваҷҳ боқӣ аст
زائر آئینه وجه باقی است
Кони ниҳонро ҷилва ишроқӣ аст
کان نهان را جلوهٔ اشراقی است
Шаҳ чу аз авҷ таҷарруд шуд фурӯ
شه چو از اوج تجرّد شد فرو
Зон сафар гардӣ нишаст ӯро ба рӯ
زان سفر گردی نشست او را به رو
Боз чун бар шуд сӯии миъроҷи ишқ
باز چون بر شد سوی معراج عشق
Дасти ҳақ бар сари ниҳодаши тоҷи ишқ
دست حق بر سر نهادش تاج عشق
Шуд ғубор аз чеҳраи ойинаи давр
شد غبار از چهرۀ آئینه دور
Даст бо ҳам дорад зоир бо музаввар
دست با هم دارد زائر با مزور
Ваон ғубораши пардаи ағёр буд
وان غبارش پردهٔ اغیار بود
Варна ӯ доими қарини ёр буд
ورنه او دائم قرین یار بود
Ман чаҳ гӯям ки касам дмсоз нест
من چه گویم که کسم دمساز نیست
Гӯшҳо паҳнаст аммо боз нест
گوش ها پهن است اما باز نیست
Кӣ ҳабибӣ давр монад аз ҳабиб
کی حبیبی دور ماند از حبیب
Рӯ фурӯ хон дар набии ании қариб
رو فرو خوان در نُبی انّی قریب
Онкӣ дар баҳри фано мустағриқ аст
آنکه در بحر فنا مستغرق است
То буд , ҳақ бо вайу вай бо ҳақ аст
تا بود، حق با وی و وی با حق است