Чун қатори Кӯфаи сӯй шом шуд
چون قطار کوفه سوی شام شد
Турфаи шурии зи издиҳом ом шуд
طرفه شوری ز ازدحام عام شد
Шуд зи шаҳри шом бар гардуни нафир
شد ز شهر شام بر گردون نفیر
Чун зи аҳбори яҳуди андари фатир
چون ز احبار یهود اندر فطیر
Даври гардуни бас ки душман ком шуд
دور گردون بس که دشمن کام شد
Мотами исломи ид ом шуд
ماتم اسلام عید عام شد
Шуд чу дар шоми ахтарони бурҷи дайн
شد چو در شام اختران برج دین
Осмон гуфтӣ фурӯ шуд бар замин
آسمان گفتی فرو شد بر زمین
Оли Сафён дар қусӯри зар нигор
آل سفیان در قصور زر نگار
Дар назораи сӯишон аз ҳар канор
در نظاره سویشان از هر کنار
Бастаи раҳи ҳизби шаётин аз ҳуҷум
بسته ره حزب شیاطین از هجوم
Бар синони сарҳо дурахшон чун рҷўм
بر سنان سرها درخشان چون رجوم
Ҳар тарафи назорагон аз марду зан
هر طرف نظّارگان از مرد و زن
Бо дафу не , анҷуман дар анҷуман
با دف و نی، انجمن در انجمن
Шомён бар дасту пои рангини хизоб
شامیان بر دست و پا رنگین خضاب
Чеҳра хӯн олуд , оли Бутуроб
چهره خون آلود، آل بوتراب
Хоҷаи саҷҷоди он фахри кбор
خواجۀ سجاد آن فخر کبار
Ҳамчуи мусҳафи дркФи куффори хор
همچو مصحف درکف کفّار خوار
Оли Заҳрои сари бараҳна бар шутур
آل زهرا سر برهنه بر شتر
Кард он сар чун қатори ақд дар
کرد آن سر چون قطار عقد در
Зини ҳадиси ангушт бар дандони мгир
زین حدیث انگشت بر دندان مگیر
Коли ҳайдари сар бараҳна шуд асир ?
کآل حیدر سر برهنه شد اسیر؟
Рӯишон ки офтоби фош буд
رویشان که آفتاب فاش بود
Худ ҳиҷоби дидаи хафоаш буд
خود حجاب دیدۀ خفاش بود
Ҷой ҳайронӣаст ин даври нигун
جای حیرانی است این دور نگون
Шарми бодат эй сипеҳри вожгӯн
شرم بادت ای سپهر واژگون
Шаҳри шому итрати поки расӯл
شهر شام و عترت پاک رسول
Дар асори зодаи ҳинди ҷҳўл
در اسار زادۀ هند جهول
Гирмти бок аз ҷафо ва кин набӯд
گیرمت باک از جفا و کین نبود
Дар ҷФокории чунин ойин набӯд
در جفاکاری چنین آئین نبود
Шомёни бурданд дар базми язид
شامیان بردند در بزم یزید
Дасти бастаи итрати шоҳи шаҳид
دست بسته عترت شاه شهید
Хоҷаи саҷҷод дар зли қуюд
خواجهٔ سجاد در ذُلّ قیود
Чун масеҳо дар килисои яҳуд
چون مسیحا در کلیسای یهود
Шоҳи дайнро сар ба ташти зарнигор
شاه دین را سر به طشت زرنگار
Бонувон аз дидаи марвориди бор
بانوان از دیده مروارید بار
Раҳ нишинон муттакӣ бар тахти айш
ره نشینان متکی بر تخت عیش
Ҳамчу дар бтхонаҳи асноми Қурайш
همچو در بتخانه اصنام قریش
Пӯри Сафёни сари хуш аз ҷоми ғурур
پور سفیان سر خوش از جام غرور
Қудсёни гирён аз он базми сарвар
قدسیان گریان از آن بزم سرور
Бонувони каллаи шарму ҳаё
بانوان کِلّه شرم و حیا
Пардаи пӯшони ҳарими кибриё
پرده پوشان حریم کبریا
Аз ҳўони даҳр дар зли қёд
از هوان دهر در ذلّ قیاد
Бастаи саф дар маҳфили он бадниҳод
بسته صف در محفل آن بدنهاد
Хоҷаи саҷҷоду сибти мустатоб
خواجۀ سجاد و سبط مستطاب
Кард бо он дили сияҳ рӯй итоб
کرد با آن دل سیه روی عتاب
Гуфт : виҳк эй сияҳи бахти ҷҳўл
گفت: ویحک ای سیه بخت جهول
Ҳин гумонат чист дар ҳақи расӯл
هین گمانت چیست در حق رسول
Гар бибинад бо чунин ҳоли аҷиб
گر ببیند با چنین حال عجیب
Биллоҳи ин мстўргон бе ҳҷиб
باللّه این مستورگان بی حجیب
Гар бдонстӣ чаҳ кардӣ аз ҷафо
گر بدانستی چه کردی از جفا
Бо слили дудмони Мустафо
با سلیل دودمان مصطفی
намегирифтӣ роҳи дашту кӯҳи пеш
می گرفتی راه دشت و کوه پیش
Май грстии рӯзу шаб бар ҳоли хеш
می گرستی روز و شب بر حال خویش
Пош аз ғами хоки олам бар сарат
پاش از غم خاک عالم بر سرت
Боди болин , тӯдаи хокистарат
باد بالین، تودهٔ خاکسترت
Бош то дар мавқифи явми алншўр
باش تا در موقف یوم النّشور
Оядат пеш ончӣ кардӣ аз ғурур
آیدت پیش آنچه کردی از غرور
Гар ду рӯзии сифлаи гони хӯшаи чин
گر دو روزی سفله گان خوشه چین
Бар сарир Комронӣ шуд макин
بر سریر کامرانی شد مکین
Бар накоҳад кибриёу ҷоҳи мо
بر نکاهد کبریا و جاه ما
Ваон сулаймонӣу тоҷу гоҳи мо
وان سلیمانی و تاج و گاه ما
Мо слил дӯда пайғамбарем
ما سلیل دوده پیغمبریم
Бо набуввати зода як модарем
با نبوت زاده یک مادریم
Шери яздони боби зўолокроми мо
شیر یزدان باب ذوالاکرام ما
Бо аморати зодаи моро моам мо
با امارت زاده ما را مام ما
То шудаи модари зи бобати бори гир
تا شده مادر ز بابت بار گیر
Буд боБам бар мусулмонони амир
بود بابم بر مسلمانان امیر
Мустафоро он амири муҳташам
مصطفی را آن امیر محتشم
Буд дар бадару аҳади соҳиби илм
بود در بدر و احد صاحب علم
Боби ту дар ҷяши куффори Қурайш
باب تو در جیش کفار قریش
Ҳомили ройоту пеши оҳанги ҷяш
حامل رایات و پیش آهنگ جیش
Пӯри ҳинд аз посухаш бар тофт рӯ
پور هند از پاسخش برتافت رو
Ки набӯдаш ҳуҷҷатӣ дар хӯрд ӯ
که نبودش حجّتی در خورد او
Ваа чаҳ гӯям ман забонами бастаи бод
وه چه گویم من زبانم بسته باد
Хомаи хўнбори ман ашкстаҳи бод
خامه خونبار من اشکسته باد
Ки чаҳ рафт аз зарбати чӯби ҷафо
که چه رفت از ضربت چوب جفا
Зон сипас бар бӯсаи гоҳи Мустафо
زان سپس بر بوسه گاه مصطفی
Пас ба худ болид ва гуфт он сифлаи қадар
پس به خود بالید و گفت آن سفله قدر
Кош будӣ дар ҳузури ашбоҳи бадар
کاش بودی در حضور اشباح بدر
То бдидндӣ ки чун кардам қазо
تا بدیدندی که چون کردم قضا
Сори хеш аз хонадони Муртазо
ثار خویش از خاندان مرتضی
Зон сипас доданд дар вайронаи ҷо
زان سپس دادند در ویرانه جا
Пардаи пӯшони ҳарими Мустафо
پرده پوشان حریم مصطفی
Шуд харобаи ганҷи дарҳои ятем
شد خرابه گنج درهای یتیم
Ҳамчуи андари Каҳфи асҳоби рқим
همچو اندر کهف اصحاب رقیم
На ба ҷузи хоки сияҳи фаршӣ ба зер
نه به جز خاک سیه فرشی به زیر
На ба сарашони соябонӣ аз ҳҷир
نه به سرشان سایبانی از هجیر
Сарварӣ ки сар ба пои судяши арш
سروری که سر به پا سودیش عرش
Шуд сарашро хишти болин , хоки фарш
شد سرش را خشت بالین، خاک فرش
Ашки хунини шарбати беморяш
اشک خونین شربت بیماریش
Шамъи болини оҳи шаби бедоряш
شمع بالین آه شب بیداریش