Шуд чу аз зиндони фиръавнии малул
شد چو از زندان فرعونی ملول
Юсуфи маи пайкари оли расӯл
یوسف مه پیکر آل رسول
Гурги даҳр аз хӯни хубон сайр шуд
گرگ دهر از خون خوبان سیر شد
Даври гардуни нодам аз тақсир шуд
دور گردون نادم از تقصیر شد
Субҳи гоҳони хайма берун зад зи шом
صبح گاهان خیمه بیرون زد ز شام
Ахтарони бурҷи ъзу эҳтишом
اختران برج عزّ و احتشام
Шуд равони он бонувони сӯгвор
شد روان آن بانوان سوگوار
Сӯии Ясриб бо ду чашми ашкбор
سوی یثرب با دو چشم اشکبار
Пӯшиши маҳмили зи дебои сиёҳ
پوشش محمل ز دیبای سیاه
Шақаҳо бар фарқашон аз дӯди оҳ
شُقّه ها بر فرقشان از دود آه
Гуфт бо қоиди шаҳи волои табор
گفت با قائد شه والا تبار
Дорам андари сари ҳавои кӯии ёр
دارم اندر سر هوای کوی یار
Ҳин бикаш сӯии замини Карбало
هین بکش سوی زمین کربلا
Ин қатори меҳнату дарду бало
این قطار محنت و درد و بلا
То ба даври марқади поки падар
تا به دور مرقد پاک پدر
Бо фироқ дил кунам хокӣ ба сар
با فراغ دل کنم خاکی به سر
Дилафкоронаш шаванд аз гиряи сайр
دلفکارانش شوند از گریه سیر
Бе ҷафои хўлӣу шимури шарир
بی جفای خولی و شمر شریر
Пас кашиданд он қатори пари бало
پس کشیدند آن قطار پر بلا
Ноқаи дорони сӯии дашти Карбало
ناقه داران سوی دشت کربلا
Каъбаи мақсад чу шуд пайдои зи давр
کعبۀ مقصد چو شد پیدا ز دور
Шуд ба гардун аз замин шӯр нашӯр
شد به گردون از زمین شور نشور
Буи ҷон оварад боди хуши навид
بوی جان آورد باد خوش نوید
Бар машоми итрати шоҳи шаҳид
بر مشام عترت شاه شهید
Зайнаби он бонӯии харгоҳи шараф
زینب آن بانوی خرگاه شرف
Гуфт нолон бо дили сӯзони зтФ
گفت نالان با دل سوزان زتف
Сорбонои ноқаро бигушоӣ бор
ساربانا ناقه را بگشای بار
Коидми зини дашти хунини буии ёр
کآیدم زین دشت خونین بوی یار
Сорбоно маҳд баргир аз абл
ساربانا مهد برگیر از ابل
Ки фаровон дардҳо дорам ба дил
که فراوان دردها دارم به دل
Воҳлм бо нолаҳои дарднок
واهلم با ناله های دردناک
Кандарин гулшан гулӣ дорам ба хок
کاندرین گلشن گلی دارم به خاک
Хасм аз ин манзил ки бастии маҳмилам
خصم از این منزل که بستی محملم
Дасти гиреҳгон Юсуфӣ монаду дилам
دست گرگان یوسفی ماند و دلم
Сорбонои маҳмил ман кун фурӯд
ساربانا محمل من کن فرود
То бубинам чун шуд он Юсуф ки буд
تا ببینم چون شد آن یوسف که بود
Духтарони шоҳ ӯ аднии сарир
دختران شاه او ادنی سریر
Худ барафканданад аз маҳмил ба зер
خود برافکندند از محمل به زیر
Хоҷаи саҷҷоди мейри корвон
خواجۀ سجاد میر کاروان
Побараҳна шуд равон бо бонувон
پابرهنه شد روان با بانوان
Сӯии қурбонгоҳи дашти нинаво
سوی قربانگاه دشت نینوا
Ҳамчуи Мӯсои сӯии нори андари тўӣ
همچو موسی سوی نار اندر طوی
Осмонӣ дид бар рӯй замин
آسمانی دید بر روی زمین
ОФтобош дар канор аммо дафин
آفتاباش در کنار اما دفین
ё наҳуфтаи баҳри зхори шараф
یا نهفته بحر زخّار شرف
Дар ғалатоне дар оғӯши садаф
درّ غلطانی در آغوش صدف
ё ба зери пардаи нури кибриё
یا به زیر پرده نور کبریا
Чун ба батни рӯҳ , сари кимиё
چون به بطن روح، سرّ کیمیا
ё ки дар машкот , мисбоҳи ҳудо
یا که در مشکات، مصباح هدی
Лек шамъаши сар ба теғ аз тани ҷудо
لیک شمعش سر به تیغ از تن جدا
Марқади поки падар дар бар гирифт
مرقد پاک پدر در بر گرفت
Шикваи шому Ироқ аз сар гирифт
شکوۀ شام و عراق از سر گرفت
Сайли хӯн аз дида ронад ва нола кард
سیل خون از دیده راند و ناله کرد
Карбалоро бӯстон лола кард
کربلا را بوستان لاله کرد
Андалебони сӯй гулшан тохтанд
عندلیبان سوی گلشن تاختند
Нола бар авҷ сипеҳр афрохтанд
ناله بر اوج سپهر افراختند
Хоҳарону модарони хӯни ҷигар
خواهران و مادران خون جگر
Ҳар яке бар гулбунӣ шуд навҳа гар
هر یکی بر گلبنی شد نوحه گر
Он яке доғи бародар бар канор
آن یکی داغ برادر بر کنار
Дирафшон аз дида чун абри баҳор
درفشان از دیده چون ابر بهار
Венаи як аз доғи писар дар сӯзу соз
وین یک از داغ پسر در سوز و ساز
Бо навой нолаҳои ҷони гудоз
با نوای ناله های جان گداز
Зайнаб аз нолаи гиребон чок зад
زینب از ناله گریبان چاک زد
Оташи андари хирман афлок зад
آتش اندر خرمن افلاک زد
Бо дилии пари дарду чашми ашкриз
با دلی پر درد و چشم اشکریز
Аз ҷигар нолид к-эии ҷони азиз
از جگر نالید کای جان عزیز
Чун бигӯям ман ки ту рафтӣ зибр
چون بگویم من که تو رفتی زبر
Бе ту мондам зиндаи ман , хокам ба сар
بی تو ماندم زنده من، خاکم به سر
Шиква ҳо дорам зи дасти қотилат
شکوه ها دارم ز دست قاتلت
Тарсам ар гӯям бёзорми дилат
ترسم ار گویم بیازارم دلت
Моҷарои Кӯфау саҳрои шом
ماجرای کوفه و صحرای شام
Бо ту бе ман худ сарат гуяд тамом
با تو بی من خود سرت گوید تمام
Гуфтамӣ ҳаргиз нахоҳад шуд зиёд
گفتمی هرگز نخواهد شد زیاد
Саргузашти Кӯфау оли зиёд
سرگذشت کوفه و آل زیاد
Ваон раҳи шому ҳиўн бе ҷҳиз
وان ره شام و هیون بی جهیز
Ваон татовулҳои хасми пари ситез
وان تطاول های خصم پر ستیز
Барад аз ёди он ҳамаи озорҳо
برد از یاد آن همه آزارها
Қиссаи шому сари бозорҳо
قصۀ شام و سر بازارها
Осмоно чун нагаштӣ сарнигӯн
آسمانا چون نگشتی سرنگون
Шуд чу хуршеди имомати ғарқи хӯн
شد چو خورشید امامت غرق خون
эй шигифт аз шамъҳои анҷумат
ای شگفت از شمع های انجمت
Чун наризад бар замин аз торамат
چون نریزد بر زمین از طارمت
Дар шигифтам аз ту эй қурси қамар
در شگفتم از تو ای قرص قمر
Чун нагаштӣ пайкар ӯро сипар
چون نگشتی پیکر او را سپر
Чун назд зини ғами ҳадиси номаи ?ут
چون نزد زین غم حدیث نامه ات
эй дабир , оташ чу не дар хомаи ?ут
ای دبیر، آتش چو نی در خامه ات
Рахти шодӣ чун назд дар нили ғам
رخت شادی چون نزد در نیل غم
Кавкаби ноҳидат эй чархи дижам
کوکب ناهیدت ای چرخ دژم
Чун ниФкндӣ дар ин ғами тоҷи зар
چون نیفکندی در این غم تاج زر
эй хдиўи торами чорам , зи сар
ای خدیو طارم چارم، ز سر
Монад танҳо шоҳи оламгири ту
ماند تنها شاه عالمگیر تو
Чун шуд эй тарки фалаки шамшери ту ?
چون شد ای ترک فلک شمشیر تو؟
эй хатиби чарх чун шуд куштаи шоҳ ?
ای خطیب چرخ چون شد کشته شاه؟
Чун нашуд гетии зи нафринати табоҳ ?
چون نشد گیتی ز نفرینت تباه؟
Чун назд оҳи ятемон аз зФир
چون نزد آه یتیمان از زفیر
Оташат дар хирман эй деҳқони пер
آتشت در خرمن ای دهقان پیر
Шуд чу саргардони ғизолони ҳарам
شد چو سرگردان غزالان حرم
эй сурайё чун нпошидии зи ҳам ?
ای ثریا چون نپاشیدی ز هم؟
Чун накард эй қутби гардуни зини ҳнот
چون نکرد ای قطب گردون زین هنات
Хок бар сар , бар сари наъшати бенот
خاک بر سر، بر سر نعشت بنات
Пас сакинаи духтари шоҳи шаҳид
پس سکینه دختر شاه شهید
Ашки резони нола аз дил бар кашид
اشک ریزان ناله از دل بر کشید
Гуфт бо сӯзи ҷигари к-эии доварам
گفت با سوز جگر کای داورم
Бе ту чун гӯям чаҳ омад бар серум
بی تو چون گویم چه آمد بر سرم
Рафтӣ ва шуд эй шаҳи волои ман
رفتی و شد ای شه والای من
Шӯри маҳшари рост бар болои ман
شور محشر راست بر بالای من
Сар барор аз хоку сӯии мо нигар
سر برآر از خاک و سوی ما نگر
Хастаи гӯши духтар аз яғмои нигар
خسته گوش دختر از یغما نگر
Баси гиребон каз фироқат чок шуд
بس گریبان کز فراقت چاک شد
Нолаҳо аз хок бар афлок шуд
ناله ها از خاک بر افلاک شد
Бе ту чашмами диҷла ва Ҷайҳун гирист
بی تو چشمم دجله و جیحون گریست
Душманон бар гиряи ман хӯн гирист
دشمنان بر گریۀ من خون گریست
Сӯй то сӯи душману ҷамъии пареш
سوی تا سو دشمن و جمعی پریش
Роҳи шому дашт бепоён ба пеш
راه شام و دشت بی پایان به پیش
Шомёни базм сарвар оростанд
شامیان بزم سرور آراستند
Духтаронат бар канизӣ хостанд
دخترانت بر کنیزی خواستند
Пас кашид он бонӯии маҳду виқор
پس کشید آن بانوی مهد و وقار
Марқади поки бародар дар канор
مرقد پاک برادر در کنار
Зад фиғон чун бар сари гул , андалеб
زد فغان چون بر سر گل، عندلیب
Кард шарҳи ҳоли ҳиҷрон бо табиб
کرد شرح حال هجران با طبیب
К-эии зи ҳиҷрати доғ бар дилҳои риш
کای ز هجرت داغ بر دل های ریش
Бе ту шуд бар боди мӯҳои пареш
بی تو شد بر باد موهای پریش
Гесувон канданд хубон дар ғамат
گیسوان کندند خوبان در غمت
Ҳалқаҳо бастанди баҳри мотамат
حلقه ها بستند بهر ماتمت
эй ба дидори ту ҷонҳоро сукӯн
ای به دیدار تو جان ها را سکون
Дар фироқат шуд ҷигарҳо ғарқи хӯн
در فراقت شد جگرها غرق خون
Хўоҳронт меравад сӯии ҳҷиз
خواهرانت می رود سوی حجیز
эй амири корвон вақтаст хез
ای امیر کاروان وقت است خیز
Имшаби ин ҷамъӣ ки гирён тавонад
امشب این جمعی که گریان تواند
Андари ин ғмхонаҳи меҳмон ту анд
اندر این غمخانه مهمان تو اند
Мизбонои чашми хунин боз кун
میزبانا چشم خونین باز کن
Кун видоъи моу хоб ноз кун
کن وداع ما و خواب ناز کن