Давр чун бар ол пайғамбар расед

دور چون بر آل پیغمبر رسید

Аввалин ҷоми бало Акбар чашид

اولین جام بلا اکبر چشید

Акбари он ойинаи рухсори ҷад

اکبر آن آئینه رخسار جَدّ

Ҳиҷдаҳи солаи ҷавони сарви қад

هیجده ساله جوان سرو قدّ

Дар мнои тФ , забеҳ бе бдо

در منای طف، ذبیح بی بدا

Забҳи Исмоилро кбши фидо

ذبح اسماعیل را کبش فدا

Барда дар ҳасан аз маи канъони гарав

برده در حُسن از مه کنعان گرو

Қиссаи Њобилу яҳё , карда нав

قصهٔ هابیل و یحیی، کرده نو

Дид чун хасмони гуруҳи андари гуруҳ

دید چون خصمان گروه اندر گروه

Монда бе ёвари шаҳи ҳайдари шиква

مانده بی یاور شه حیدر شکوه

Бо адаб бӯсед пои шоҳ ро

با ادب بوسید پای شاه را

Рўшноӣии бахши меҳру моҳ ро

روشنائی بخش مهر و ماه را

К-эии зимом амр кун , дар дасти ту

کای زمام امر کُن، در دست تو

Ҳастӣ олам туфайл ҳаст ту

هستی عالم طفیل هست تو

Рухсатами даҳ то видоъ ҷон кунам

رخصتم ده تا وداع جان کنم

Ҷон дар ин қрбонкдаҳ , қурбон кунам

جان در این قربانکده، قربان کنم

Чанд бояд дид ёрони ғарқи хӯн

چند باید دید یاران غرق خون

Хоки ғам бар фарқи ин айши забун

خاک غم بر فرق این عیش زبون

Чанд бояд зист бе рӯй маон

چند باید زیست بی روی مهان

Зиндагӣ нангаст зини пас дар ҷаҳон

زندگی ننگست زین پس در جهان

Воҳлм , эй ҷони фидои ҷони ту

واهلم، ای جان فدای جان تو

Ки кунам ин ҷони балои гардони ту

که کنم این جان بلا گردان تو

Бе ту моро зиндагӣ беҳосил аст

بی تو ما را زندگی بی حاصل است

Ки ҳаёти кишвари тан бо дил аст

که حیات کشور تن با دل است

Ту ҳамеи мон ки дили олами тўӣӣ

تو همی مان که دل عالم توئی

Мояи айш банӣ одами тўӣӣ

مایۀ عیش بنی آدم توئی

Дорам андари сари ҳавои васли дӯст

دارم اندر سر هوای وصل دوست

Ки саропои вуҷӯдам ёд ӯст

که سراپای وجودم یاد اوست

Васли ҷонон гарчи авд ва оташ аст

وصل جانان گرچه عود و آتش است

Лек ман мстсқим обам хушаст

لیک من مُستسقیم آبم خوشست

Вақт он омад ки тарк ҷон кунам

وقت آن آمد که ترک جان کنم

Рӯ ба хлўтхонаҳ ҷонон кунам

رو به خلوتخانهٔ جانان کنم

Шоҳ , дастори набии басташ ба сар

شاه، دستار نبی بستش به سر

Созу барг ҷанг пӯшоандаш бабр

ساز و برگ جنگ پوشاندش ببر

Кард дастораши ду шақа аз ду сӯ

کرد دستارش دو شقّه از دو سو

Бӯса ҳо додаш чу қурбонӣ бар ӯ

بوسه ها دادش چو قربانی بر او

Гуфт башитоб эй забеҳи кӯии ишқ

گفت بشتاب ای ذبیح کوی عشق

То хурии оби ҳаёт аз ҷӯии ишқ

تا خوری آب حیات از جوی عشق

эй сими қурбонии оли халил

ای سِیُم قربانی آل خلیل

Аз нажоди Мустафои аввали қтил

از نژاد مصطفی اوّل قتیل

Ҳукми яздони он дуро зон зиндаи хост

حکم یزدان آن دو را زان زنده خواست

Кин қабо ояд ба болои ту рост

کاین قبا آید به بالای تو راست

Зонка баҳри ин шарафи фарди Маҷид

زانکه بهر این شرف فرد مجید

Ғайри оли Мустафо дар хур надид

غیر آل مصطفی در خور ندید

Рӯ ба хайма , хоҳарон , бадӯрад кун

رو به خیمه، خواهران، بدورد کن

Модар аз дидори худ хўшнўд кун

مادر از دیدار خود خوشنود کن

Рӯбарӯ на зайнабу кулсум ро

روبرو نه زینب و کلثوم را

Дида май бӯси Асғари мағмум ро

دیده می بوس اصغر مغموم را

Шоҳзода шуд сӯии хаймаи равон

شاهزاده شد سوی خیمه روان

Гуфт нолон кӣ балокаши бонувон

گفت نالان کی بلاکش بانوان

Ҳин фарози оӣид , бадрӯдам кунед

هین فراز آئید، بدرودم کنید

Сӯии қрбонгаҳи равон , зудам кунед

سوی قربانگه روان، زودم کنید

Вақти бас дайрасту тарсам аз бдо

وقت بس دیر است و ترسم از بدا

Ҳамчуи Исмоил ваон кбши фидо

همچو اسماعیل وان کبش فدا

Алўдоъ эй модари нокоми ман

الوداع ای مادر ناکام من

Монад охир бар забонати номи ман

ماند آخر بر زبانت نام من

Модро бархез зулфам шона кун

مادرا برخیز زلفم شانه کن

Худ бадӯри шамъи ман парвона кун

خود بدور شمع من پروانه کن

Дасти ҳасрат тавқ кун бар гарданам

دست حسرت طوق کن بر گردنم

Ки дигар зин пас нахоҳӣ диданам

که دگر زین پس نخواهی دیدنم

Кин видоъи Юсуф ва роҳил нест

کاین وداع یوسف و راحیل نیست

Ҳоҷару бадрӯд Исмоил нест

هاجر و بدرود اسماعیل نیست

Баради Юсуф , сӯии худ , роҳил ро

برد یوسف، سوی خود، راحیل را

Дид ҳоҷари зиндаи Исмоил ро

دید هاجر زنده اسماعیل را

Ман зи баҳр додани ҷон май рӯм

من ز بهر دادن جان می روم

Сӯии меҳмонгоҳ ҷонон мерӯм

سوی مهمانگاه جانان میروم

Вақт дайрасту маро аз ҷони малол

وقت دیر است و مرا از جان ملال

Модро кун шери худ бар ман ҳалол

مادرا کن شیر خود بر من حلال

Алўдоъ эй хоҳарони зори ман

الوداع ای خواهران زار من

Ки буд ин вопасини дидори ман

که بود این واپسین دیدار من

Хост чун рафтан ба майдони вғо

خواست چون رفتن به میدان وغا

Дар ҳарами шӯр қиёмат шуд ба по

در حرم شور قیامت شد به پا

Хоҳарону аммаи гону модараш

خواهران و عمه گان و مادرش

Анҷумани гаштанд бар гирди сараш

انجمن گشتند بر گرد سرش

Шуд з оҳанг навой алФроқ

شد ز آهنگ نوای الفراق

Рост бар авҷи фалаки шӯр аз Ироқ

راست بر اوج فلک شور از عراق

Гуфт Лайлӣ : к-эии фидояти ҷони ман

گفت لیلی: کای فدایت جان من

Нозпарвар сарви срўстони ман

ناز پرور سرو سروستان من

Хуши хиромон май рӯй озоди рӯ

خوش خرامان می روی آزاد رو

Шери ман бодои ҳалолати шоди рӯ

شیر من بادا حلالت شاد رو

эй худои қурбонӣ ман кун қабул

ای خدا قربانی من کن قبول

Кун сифеди ин рӯй ман назд батул

کن سفید این روی من نزد بتول

Кошкӣ баҳри нисори пои ёр

کاشکی بهر نثار پای یار

Сад чунин дар будам андари ганҷи бор

صد چنین درّ بودم اندر گنج بار

Оре , оре , ишқ аз ин саркаш тар аст

آری، آری، عشق از این سرکش تر است

Донад он кӯи шӯри ишқаш бар сар аст

داند آن کو شور عشقش بر سر است

Шоҳи ишқи онҷо ки бо фар бугзарад

شاه عشق آنجا که با فرّ بگذرد

Модарон аз сад чу Акбар бугзарад

مادران از صد چو اکبر بگذرد

Ишқро ҳамсоя ва пайванд нест

عشق را همسایه و پیوند نیست

Аҳли молу хона ва фарзанд нест

اهل مال و خانه و فرزند نیست

Хилвати васлӣ ки манзилгоҳ ӯст

خلوت وصلی که منزلگاه اوست

Андари он хилват набинад ғайри дӯст

اندر آن خلوت نبیند غیر دوست

Шабаҳи пайғамбар чу зад по дар рикоб

شبه پیغمبر چو زد پا در رکاب

Бол ва пар гушӯд чун рФрФи уқоб

بال و پر گشود چون رفرف عقاب

Аз ҳарам бар шуд сӯии миъроҷи ишқ

از حرم بر شد سوی معراج عشق

Бар сар аз шӯри шаҳодати тоҷи ишқ

بر سر از شور شهادت تاج عشق

Кӯии ҷонони масҷиди ақсоӣ ӯ

کوی جانان مسجد اقصای او

Хоку хӯни қавсин ӯ адноӣ ӯ

خاک و خون قوسین اَو اَدنای او

Гуфт шоҳи дайн ба зории к-эии илоҳ

گفت شاه دین به زاری کای اله

Бош бар ин қавми кофари дили гувоҳ

باش بر این قوم کافر دل گواه

Каз нажоди Мустафои хатми расӯл

کز نژاد مصطفی ختم رسول

Шуд ғуломии сӯии ин қавми ътл

شد غلامی سوی این قوم عُتل

Халқу хуйу мантиқи он поки рой

خُلق و خوی و منطق آن پاک رای

Ҷамъ дар ваии ҳамчуи андари мусҳафи ой

جمع در وی همچو اندر مصحف آی

Ҳар киро буд иштиёқ рӯй ӯ

هر که را بود اشتیاق روی او

Рӯй азин ойина кардӣ сӯй ӯ

روی ازین آئینه کردی سوی او

Ореи оре чун равад гул дар ҳиҷоб

آری آری چون رود گل در حجاب

Буии гулро аз ки ҷӯянд аз гулоб

بوی گل را از که جویند از گلاب

Он ки гум шуд Юсуфи симини таниш

آن که گم شد یوسف سیمین تنش

Буи ӯ дар ёбад аз пероҳанаш

بوی او در یابد از پیراهنش

Зон сипас бо пӯри саъди бднжод

زان سپس با پور سعد بدنژاد

Гуфт бо биғораҳи он солори род

گفت با بیغاره آن سالار راد

Ҳақ кунодат қатъи пайванд эй ҷҳўл

حق کنادت قطع پیوند ای جهول

Ки намӯдӣ қатъи пайванди расӯл

که نمودی قطع پیوند رسول

Шоҳзода шуд ба мидонгаҳи равон

شاهزاده شد به میدانگه روان

Бонувони андари қафоӣ ӯ навон

بانوان اندر قفای او نوان

Ҳуққаи лаб бар ситоиш кард боз

حقّهٔ لب بر ستایش کرد باز

Ки манам фарзанди солори ҳиҷоз

که منم فرزند سالار حجاز

Ман алии ибни алҳусайн Акбарам

من علی ابن الحسین اکبرم

Нури чашми зодаи пайғамбарам

نور چشم زادۀ پیغمبرم

Ҳайдар каррор бошад ҷади ман

حیدر کرّار باشد جدّ من

Мазҳари нури набуввати хади ман

مظهر نور نبوت خدّ من

Ман слил тоир лоҳутем

من سلیل طایر لاهوتیم

Каз сафир ӯст нутқи тӯтӣам

کز صفیر اوست نطق طوطیم

Шабаҳи вай дар халқу халқу мантиқам

شبه وی در خُلق و خَلق و منطقم

Кавкаби субҳами набуввати машриқам

کوکب صبحم نبوّت مشرقم

Дар шуҷоати вориси шоҳии Маҷид

در شجاعت وارث شاهی مجید

Коиздши баҳри вилояти баргузед

کایزدش بهر ولایت برگزید

Равиши мроти ҷамоли лоязол

روش مرآت جمال لایزال

Хўднмоӣӣ карда дар ваии зулҷалол

خودنمائی کرده در وی ذوالجلال

Боб ман бошад ҳусайни он шоҳи ишқ

باب من باشد حسین آن شاه عشق

Ки намӯда ошиқонро роҳи ишқ

که نموده عاشقان را راه عشق

Ҷуръае нӯшида аз ҷоми аласт

جرعه‌ای نوشیده از جام الست

Шастаи ҷузи соқии ду даст аз ҳар чаҳ ҳаст

شسته جز ساقی دو دست از هر چه هست

Ишқи саҳбоу шаҳодат , ҷом ӯст

عشق صهبا و شهادت، جام اوست

Дар раҳи ҳақи ташнаи комӣ ком ӯст

در ره حق تشنه کامی کام اوست

Офтоби ишқу найзаи шарқ ӯ

آفتاب عشق و نیزه شرق او

Ҳашта эзади дасти худ бар фарқ ӯ

هشته ایزد دست خود بر فرق او

Венаи аҷабтар ки худ ӯ даст ҳақ аст

وین عجب تر که خود او دست حق است

Фарқи даст аз фарқи ҷаҳл мутлақ аст

فرق دست از فرق جهل مطلق است

Теғ ман бошад слили зулфиқор

تیغ من باشد سلیل ذوالفقار

Ки слили ҳайдарам дар корзор

که سلیل حیدرم در کارزار

Омадам то худ фидоӣ шаҳ кунам

آمدم تا خود فدای شه کنم

Ҷони вқои нафаси сор аллоҳ кунам

جان وَقای نفس ثار الله کنم

Ин бигуфту сорми ҷавшани шикоф

این بگفت و صارم جوشن شکاف

Бо лаби ташнаи броҳхт аз ғилоф

با لب تشنه برآهخت از غلاف

Ончии мейри бадар бо куффор кард

آنچه میر بدر با کفار کرد

Сибти ҳайдари андари он пайкор кард

سبط حیدر اندر آن پیکار کرد

Бас ки он шери диловари як тана

بس که آن شیر دلاور یک تنه

Зад ялонро майсара бар маймана

زد یلان را میسره بر میمنه

Пари дилонро шуд дили андари синаи хӯн

پر دلان را شد دل اندر سینه خون

Лухти лухт аз чашм ҷавшан шуд бурун

لخت لخت از چشم جوشن شد برون

Шери бачаро аташ бетоб шуд

شیر بچه را عطش بی تاب شد

Бо лаби хушкидаи сӯй боб шуд

با لب خشکیده سوی باب شد

Гуфт шоҳои тишнагии тобами рабӯд

گفت شاها تشنگی تابم ربود

Омадам нак сӯят эй дарёии ҷӯад

آمدم نک سویت ای دریای جود

эй равони ташнагонро слсбил

ای روان تشنگان را سلسبیل

Ъили сабрии ҳилли илои моءи сиблат

عیل صبری هل الی ماء سبیل

Бардаи сиқли оҳану тоби ҳҷир

برده ثقل آهن و تاب هجیر

Сабрам аз по , дстгирои дастгир

صبرم از پا، دستگیرا دستگیر

Шаҳи забон ӯ гирифт андари даҳон

شه زبان او گرفت اندر دهان

Гавҳарӣ дар дарҷ лаъл омад ниҳон

گوهری در دُرج لعل آمد نهان

Тар накарда ком аз ӯ моҳи араб

تر نکرده کام از او ماه عرب

Моҳӣ аз дарёи баромади хушки лаб

ماهی از دریا برآمد خشک لب

Гуфт гирён эй аҷаби хоками басар

گفت گریان ای عجب خاکم بسر

Ком ту бошад зи ман хўшидаҳ тар

کام تو باشد ز من خوشیده تر

Об дар дарёу моҳии ташнаи ком

آب در دریا و ماهی تشنه کام

Ташнагонро оби хуши бодои ҳаром

تشنگان را آب خوش بادا حرام

Не ки дили хӯни боди дарёро чу нил

نی که دل خون باد دریا را چو نیل

Бе ту эй соқии кавсарро слил

بی تو ای ساقی کوثر را سلیل

Шоҳи ҷам шавкат гирифт андари буриш

شاه جم شوکت گرفت اندر برش

Ҳашт бар дарҷи гуҳари ангуштараш

هشت بر دُرج گهر انگشترش

Шуд зи оби ҳафт дарёи шастаи даст

شد ز آب هفت دریا شسته دست

Сӯии базми рзмгаҳи саршору маст

سوی بزم رزمگه سرشار و مست

Мавҷи теғи он слили арҷманд

موج تیغ آن سلیل ارجمند

Латма бар дарёӣ лшгргаҳ фиканд

لطمه بر دریای لشگرگه فکند

Сӯхтии кайҳони зи барқи теғ ӯ

سوختی کیهان ز برق تیغ او

Гар на хӯн боридӣ аз паии меғ ӯ

گر نه خون باریدی از پی میغ او

Гуфт бо хайли сипаҳсолори ҷанг

گفت با خیل سپهسالار جنگ

Чанд бояд баст бар худ тавқи нанг

چند باید بست بر خود طوق ننگ

Оратони бод эй ялони корзор

عارتان باد ای یلان کارزار

Ки шавад мағлуби як тани садҳазор

که شود مغلوب یک تن صدهزار

Ҳин фурӯ борид борони хаданг

هین فرو بارید باران خدنگ

Арсаро бар ин ҷавон доред танг

عرصه را بر این جوان دارید تنگ

Оҳӯии дашти ҳарам зон дору гир

آهوی دشت حرم زان دار و گیر

Чун ҳумои пари баст аз пайкони тир

چون هما پر بست از پیکان تیر

Арғавон зорӣ шуд он ҷисми Фкор

ارغوان زاری شد آن جسم فکار

Ишқро ореи чунин бояд баҳор

عشق را آری چنین باید بهار

Ҳайдаронаи гарми ҷанги он шери маст

حیدرانه گرم جنگ آن شیر مست

Мнқз омад ногаҳони теғии бадаст

منقذ آمد ناگهان تیغی بدست

Фарқи зоди нойиби раби алФлқ

فرق زاد نایب ربّ الفلق

Аз қафо бо теғ барон кард шқ

از قفا با تیغ بُرّان کرد شقّ

Барад аз дасташи Аннани ихтиёр

برد از دستش عنان اختیار

Тишнагӣ ва захмҳои бе шумор

تشنگی و زخمهای بی شمار

Гуфт бо худ он слили Мустафо

گفت با خود آن سلیل مصطفی

Акбро шуд аҳдро вақти вафо

اکبرا شد عهد را وقت وفا

Мурғи ҷон аз ҳабси тан дилгир шуд

مرغ جان از حبس تن دلگیر شد

Ваъдаи дидори ҷонон дайр шуд

وعدۀ دیدار جانان دیر شد

Чун ниҳодати бахт бар сари тоҷи ишқ

چون نهادت بخت بر سر تاج عشق

Ҳон барон рФрФи сӯии миъроҷи ишқ

هان بران رفرف سوی معراج عشق

Ишқи шамшерӣ ки бар сар мезанад

عشق شمشیری که بر سر میزند

Ҳалқа васласт бар дар мезанад

حلقۀ وصل است بر در میزند

Ид қурбонаст ва ин кӯҳи мно

عید قربان است و این کوه منا

эй забеҳи ишқ дар хӯн кун шино

ای ذبیح عشق در خون کن شنا

Чашм бар роҳанд арбоби киром

چشم بر راهند ارباب کرام

Андарин ғмхонаҳ камтар кун мақом

اندرین غمخانه کمتر کن مقام

Марғзори васлро фасл гуласт

مرغزار وصل را فصل گلست

Роғ , пари насрину сарв ва сунбул аст

راغ، پُر نسرین و سرو و سنبل است

Ҳин барон то ҷо дар он бустон кунӣ

هین بران تا جا در آن بستان کنی

Сайри сарву сунбул ва райҳон кунӣ

سیر سرو و سنبل و ریحان کنی

ҲамРаҳон рафтанд монадӣ бози пас

همرهان رفتند ماندی باز پس

Акброи чолоктар май рони фарс

اکبرا چالاک تر می ران فرس

Шуд қтили ишқро чун вақти сӯқ

شد قتیل عشق را چون وقت سوق

Дастҳо бар ҷед бора , кард тавқ

دستها بر جِید باره، کرد طوق

Ҳар Фриқӣ ки бар ӯ кардӣ гузар

هر فریقی که بر او کردی گذر

намезадандаш тиру теғу ҷоншкр

می زدندش تیر و تیغ و جانشکر

Бо забони лобаи он қурбони ишқ

با زبان لابه آن قربان عشق

Рӯ ба хайма кард к-эии султони ишқ

رو به خیمه کرد کای سلطان عشق

Даври айш ва Комронӣ шуд тамом

دور عیش و کامرانی شد تمام

Вақт маргаст эй падари бодати салом

وقت مرگست ای پدر بادت سلام

эй падар инак расӯли доварам

ای پدر اینک رسول داورم

Дод ҷомӣ аз шароби кавсарам

داد جامی از شراب کوثرم

То абади гирдам аз он паймонаи маст

تا ابد گردم از آن پیمانه مست

Ҷоми дигари баҳр ту дорад ба даст

جام دیگر بهر تو دارد به دست

Шаҳи зи хаймаи тохти бора бо шитоб

شه ز خیمه تاخت باره با شتاب

Дид ҳайрони андари он саҳрои уқоб

دید حیران اندر آن صحرا عقاب

Барги зини баргаштаи бигусастаи лаҷом

برگ زین برگشته بگسسته لجام

Осмонӣ , лек , бе бадари тамом

آسمانی، لیک، بی بدر تمام

Дида рӯй Юсуфиро чун бшир

دیده روی یوسفی را چون بشیر

Лек дар чанголи гургонаши асир

لیک در چنگال گرگانش اسیر

ё ғробӣ ки зи Њобилии хабар

یا غرابی که ز هابیلی خبر

Бо наайб оварда сӯии бўолбшр

با نعیب آورده سوی بوالبشر

Шуд падарро сӯии Юсуфи раҳнамӯн

شد پدر را سوی یوسف رهنمون

Он бшир аммо миёни хоку хӯн

آن بشیر اما میان خاک و خون

Дид он болидаи сарви нозанин

دید آن بالیده سرو نازنین

АўФтодаҳ дар миёни дашти кин

اوفتاده در میان دشت کین

Гулшании нави рустаи андоми таниш

گلشنی نو رسته اندام تنش

Захми пайкон , ғунчаҳои гулшанаш

زخم پیکان، غنچه های گلشنش

Бо ҳамаи оҳндлии гирён бар ӯ

با همه آهندلی گریان بر او

Чашми ҷавшани ашки хунини мӯ ба мӯ

چشم جوشن اشک خونین مو به مو

Карда чун иклили зеби фарқи сар

کرده چون اکلیل زیب فرق سر

Шабаҳи Аҳмади мӯъҷизи шқи алқмр

شبه احمد معجز شق القمر

Чеҳри ъолмтоб , биниҳодаш ба чеҳр

چهر عالمتاب، بنهادش به چهر

Шуд ҷаҳони тор аз қирони моҳу меҳр

شد جهان تار از قران ماه و مهر

Сари ниҳодаш бар сари зонуии ноз

سر نهادش بر سر زانوی ناز

Гуфт к-эии болидаи сарви сарфароз

گفت کای بالیده سرو سرفراز

Чун шуд он болиданат дар боғи ҳасан

چون شد آن بالیدنت در باغ حسن

эй ба дил биниҳода маро доғи ҳасан

ای به دل بنهاده مه را داغ حسن

эй дурахшони ахтари бурҷи шараф

ای درخشان اختر برج شرف

Чун шудӣ саҳми ҳаводисро ҳадаф

چون شدی سهم حوادث را هدف

эй ба тарафи дида , холии ҷои ту

ای به طرف دیده، خالی جای تو

Хез то байнами қаду болои ту

خیز تا بینم قد و بالای تو

Модарону хоҳарони пари ғамат

مادران و خواهران پر غمت

намебарад нак интизори мақдамат

می برد نک انتظار مقدمت

эй нигорин оҳӯии мишкӣни ман

ای نگارین آهوی مشکین من

Бо ту равшани чашми олами байни ман

با تو روشن چشم عالم بین من

Ин биёбони ҷои хоб ноз нест

این بیابان جای خواب ناز نیست

Коимн аз сайёд тирандоз нест

کایمن از صیّاد تیرانداز نیست

Хез то берун аз ин саҳро рӯем

خیز تا بیرون از این صحرا رویم

Нак басӯии хайма Лайлӣ рӯем

نک بسوی خیمهٔ لیلی رویم

Рафтӣу барадии зи чашми боби хоб

رفتی و بردی ز چشم باب خواب

Акбро бе ту ҷаҳони бодои хароб

اکبرا بی تو جهان بادا خراب

Гуфтамат бошӣ марои ту дастгир

گفتمت باشی مرا تو دستگیر

эй ту Юсуфи ман туро ёқӯби пер

ای تو یوسف من تو را یعقوب پیر

Ту сафар кардӣ ва осудӣ зғм

تو سفر کردی و آسودی زغم

Ман дар ин водии гирифтори ?илам

من در این وادی گرفتار الم

Шоҳзода чун садои шаҳи шнФт

شاهزاده چون صدای شه شنفت

Аз шааф чун ғунчаи хандони шкФт

از شعف چون غنچه خندان شکفت

Чашми ҳасрати бози сӯй боб кард

چشم حسرت باز سوی باب کرد

Шоҳро бадрӯд гуфт ва хоб кард

شاه را بدرود گفت و خواب کرد

Зайнаб аз хаймаи баромад бо қалақ

زینب از خیمه برآمد با قلق

Дид моҳии хуфта дар зери шафақ

دید ماهی خفته در زیر شفق

Аз ҷигар нолид к-эии моҳи тамом

از جگر نالید کای ماه تمام

Бе ту бар ман зиндагии бодои ҳаром

بی تو بر من زندگی بادا حرام

Шаҳи басӯи хайма оварадаш зи дашт

شه بسوی خیمه آوردش ز دشت

Ваа чаҳ гӯям ман , чаҳ бар Лайлии гузашт

وه چه گویم من، چه بر لیلی گذشت