Қосими он нўбоўаҳи боғи ҳасан
قاسم آن نوباوۀ باغ حسن
Гавҳари шодоби дарёии мҳн
گوهر شاداب دریای مِحَن
Шери масти ҷоми лабрези бало
شیر مست جام لبریز بلا
Тозаи домоди шаҳиди Карбало
تازه داماد شهید کربلا
Чордаҳи солаи ҷавони навниҳол
چارده ساله جوان نونهال
Бардаи моҳи чодараи шабро ба сол
برده ماه چادره شب را به سال
Қоматаши шамшоди боғстони ишқ
قامتش شمشاد باغستان عشق
Равиши сармашқи нгорстони ишқ
روش سرمشق نگارستان عشق
Дар ҳаё , фарзонаи фарзанди ҳасан
در حیا، فرزانه فرزند حسن
Дар шуҷоат , ҳайдари лашгари шикан
در شجاعت، حیدر لشگر شکن
Бо забони лоба назд шоҳ шуд
با زبان لابه نزد شاه شد
Хостори азм қурбонгоҳ шуд
خواستار عزم قربانگاه شد
Гуфт шаҳ : к-эии рашки бустони Ирам
گفت شه: کای رشک بستان ارم
Рӯи ту дар боғи ҷавонии хуши бчм
رو تو در باغ جوانی خوش بچم
Ҳамчуи сарв аз боғи ғам озод бош
همچو سرو از باغ غم آزاد باش
Шоди зӣу шоди бол ва шод бош
شاد زی و شاد بال و شاد باش
Мҳло эй зебои тзрўи хуши хиром
مهلا ای زیبا تذرو خوش خرام
Ин биёбони сар ба сар бандасту дом
این بیابان سر به سر بند است و دام
Аллоҳ эй оҳӯии мишкӣни ттор
الله ای آهوی مُشکین تتار
Тир боронаст дашту кӯҳсор
تیر باران است دشت و کوهسار
Буи хӯн меояд аз домону дашт
بوی خون می آید از دامان و دشت
Нест касро зон умеди бозгашт
نیست کس را زان امید بازگشت
Кӣ раво бошад ки ин раънои ниҳол
کی روا باشد که این رعنا نهال
Гардад аз сами сутурони поймол ?
گردد از سم ستوران پایمال؟
Кӣ раво бошад ки ин рӯй чу вирд
کی روا باشد که این روی چو ورد
Ғалатади андари хӯн ба майдони набард
غلطد اندر خون به میدان نبرد
Гуфт қосим : к-эии хдиўи мустатоб
گفت قاسم: کای خدیو مستطاب
эй ту малики ишқро молики рқоб
ای تو ملک عشق را مالک رقاب
Гарчи худ ман кӯдаки нав руста ам
گرچه خود من کودک نو رسته ام
Лек даст аз Комронӣ шаста ам
لیک دست از کامرانی شسته ام
Ман ба маҳди ошиқӣ парварда ам
من به مهد عاشقی پرورده ام
Хӯн ба ҷои шери модар хӯрда ам
خون به جای شیر مادر خورده ام
Карда дар рӯзи вилодати коми ман
کرده در روز ولادت کام من
Боз бо шаҳди шаҳодати моам ман
باز با شهد شهادت مام من
Гарчи дар даври ҷавонии ком ҳост
گرچه در دور جوانی کامهاست
Кори ман рафтан ба ком аждаҳост
کار من رفتن به کام اژدهاست
Коми ошиқи ғарқа дар хӯн гаштан аст
کام عاشق غرقه در خون گشتن است
Сар ба хоки кӯии ҷонон ҳаштан аст
سر به خاک کوی جانان هشتن است
Нанг бошад дар тариқи бандагӣ
ننگ باشد در طریق بندگی
Бар ғуломон бе шҳншаҳи зиндагӣ
بر غلامان بی شهنشه زندگی
Зиндагиро бе ту бар сари хоки бод
زندگی را بی تو بر سر خاک باد
Комрониро ҷигари сад чоки бод
کامرانی را جگر صد چاک باد
Лобаҳои он қтили тири ишқ
لابه های آن قتیل تیر عشق
наменашуд пзрФтаҳ назд пери ишқ
می نشد پذرفته نزد پیر عشق
Бозгашти он навгули боғи расӯл
بازگشت آن نوگل باغ رسول
Аз ҳузури шоҳи навмеду малул
از حضور شاه نومید و ملول
Шуд ба сӯии хаймаи он гулгуни изор
شد به سوی خیمه آن گلگون عذار
Аз ду наргис бар шақоӣқи жолаи бор
از دو نرگس بر شقایق ژاله بار
Чун нагардад гуфт сайр аз зиндагӣ
چون نگردد گفت سیر از زندگی
Онкӣ напасандад шаҳаш бар бандагӣ
آنکه نپسندد شهش بر بندگی
Чун з бе қадре накардат шаҳи қабул
چون ز بی قدری نکردت شه قبول
Рахт барбанд аз тан , эй ҷони малул
رخت بربند از تن، ای جان ملول
Сар ки фитрокаш набаст он шаҳсавор
سر که فتراکش نبست آن شهسوار
Гӯи сари худ гир ва бар сари хокбор
گو سر خود گیر و بر سر خاکبار
Сар ба зонуии ғами он волои нажод
سر به زانوی غم آن والا نژاد
Комдши ногуҳи зи аҳди боби ёд
کآمدش ناگه ز عهد باب یاد
Ки ба ҳангоми раҳили он шоҳи фард
که به هنگام رحیل آن شاه فرد
Ҳайкалӣ бар бозуяш тъўиз кард
هیکلی بر بازویش تعویذ کرد
Гуфт ҳар ҷо сахт гардад бар ту кор
گفت هر جا سخت گردد بر تو کار
Нома бигушоу назар бар ваии гумор
نامه بگشا و نظر بر وی گمار
Ҳар куҷои сайли ғами орад бар ту рӯ
هر کجا سیل غم آرد بر تو رو
Ин васият боз кун бингар дар ӯ
این وصیت باز کن بنگر در او
Гуфт кории сахттар зин кор нест
گفت کاری سخت تر زین کار نیست
Ки ба қурбонгоҳи ишқам бор нест
که به قربانگاه عشقم بار نیست
ё чаҳ ғами зини бештар ки шоҳи род
یا چه غم زین بیشتر که شاه راد
Раҳ ба хилватгоҳи хосонми надод
ره به خلوتگاه خاصانم نداد
Номаро багушӯд ва дидаш каши падар
نامه را بگشود و دیدش کِش پدر
Карда аҳдаши коирҳмоиўни рухи писар
کرده عهدش کایرهمایون رخ پسر
эй ту нури чашм ъаму ҷони боб
ای تو نور چشم عمّ و جان باب
Ваии марои ту дар вафои нойиби мноб
وی مرا تو در وفا نایب مناب
Ман набошам дар замини Карбало
من نباشم در زمین کربلا
Бар ту бахшедам ман ин тоҷи вло
بر تو بخشیدم من این تاج ولا
Чун бибинӣ ъам худро бе муайян
چون ببینی عمّ خود را بی معین
Дар миёни корзори аҳли кин
در میان کارزار اهل کین
Зинҳор , эй сарви раънои сеӣ
زینهار، ای سرو رعنای سهی
Лоба ҳо кун то ба поиш сар наҳй
لابه ها کن تا به پایش سر نهی
Ҷаҳд кун фардо набошӣ шармсор
جهد کن فردا نباشی شرمسار
Дар ҳузури ошиқони ҷони нисор
در حضور عاشقان جان نثار
Ҷон ба шамъи ишқ чун парвонаи зан
جان به شمع عشق چون پروانه زن
Худ бар оташи чобуку мардонаи зан
خود بر آتش چابک و مردانه زن
Бар қади мавзун кафан мекун қабо
بر قد موزون کفن می کن قبا
Андарони саҳро қиёмат кун бпо
اندران صحرا قیامت کن بپا
Шоҳзода хонд чун аҳди падар
شاهزاده خواند چون عهد پدر
Бо адаб бӯсед ва биниҳодаш басар
با ادب بوسید و بنهادش بسر
наменагунҷед аз хушӣ дар перҳан
می نگنجید از خوشی در پیرهن
Ҳиҷла домод шуд байти алҳзн
حجلۀ داماد شد بیت الحزن
Уқдаҳои мушкилаш гардид ҳал
عقدههای مشکلش گردید حل
Ваон ҳамаанда бшодӣ шуд бадал
وان همه انده بشادی شد بدل
Аз шааф чун ғунчаи хандони шкФт
از شعف چون غنچهٔ خندان شکفت
Шукри эзадро ба ҷой оварад ва гуфт
شکر ایزد را به جای آورد و گفت
эй ҳумоюни қуръаи иқболи ман
ای همایون قرعهٔ اقبال من
К-эйаи ло тқнт омад фоли ман
کایۀ لا تقنط آمد فال من
Шукри ллаҳи коФттоҳи ин мисол
شکر للّه کافتتاح این مثال
Кавкаб бахтам баровард аз вабол
کوکب بختم برآورد از وبال
Дар фазои ишқи бол афшон шудам
در فضای عشق بال افشان شدم
Лоиқи қурбонӣ ҷонон шудам
لایق قربانی جانان شدم
Аҳдномаи баради шодон назд шоҳ
عهدنامه برد شادان نزد شاه
Бо тазаррӯъ гуфт : к-эии зилли илоҳ
با تضرع گفت: کای ظلّ اله
Сӯии даргоҳат ба кафи ҷони омадам
سوی درگاهت به کف جان آمدم
Нак зи шаҳ дар дасти фармони омадам
نک ز شه در دست فرمان آمدم
Сари хати имзои даҳ ин маншур ро
سر خط امضا ده این منشور را
Вази ҷасорати узр на маъмур ро
وز جسارت عذر نه مامور را
Дид чун шоҳи он минӯ нигор
دید چون شاه آن مینو نگار
Шуд ба сим аз ҷазаъи марвориди бор
شد به سیم از جزع مروارید بار
Гуфт к-эии сӯратнигор хубу зишт
گفت کای صورت نگار خوب و زشت
Ҷони фидои дасти ту кин хат навишт
جان فدای دست تو کاین خط نوشت
Ҷони фидои дасти ту эй дасти ҳақ
جان فدای دست تو ای دست حق
Ки гирифта бар ҳамаи дастии сабақ
که گرفته بر همه دستی سبق
Пас бигуфташ шоҳ : к-эии моҳи тамом
پس بگفتش شاه: کای ماه تمام
Карда бо ман низ аҳдӣ он ҳамам
کرده با من نیز عهدی آن همام
Ки зи ақди духти худ шодат кунам
که ز عقد دخت خود شادت کنم
Вондрини ғмхонаҳ домодат кунам
واندرین غمخانه دامادت کنم
Карда домодятро гулгуни қабо
کرده دامادیت را گلگون قبا
Нак зхўни омодаи хайёти қазо
نک زخون آماده خیاط قضا
Гӯ бар афрӯзанд баҳри ҳиҷлаи гоҳ
گو بر افروزند بهر حجله گاه
Бонувонати шамъҳо аз туфи оҳ
بانوانت شمعها از تف آه
Хоҳарон аз дарҷи чашми ашкбор
خواهران از درج چشم اشکبار
Дар бар афшонанд аз баҳри нисор
دُرّ بر افشانند از بهر نثار
Аз дили хунини бенот Бутуроб
از دل خونین بنات بوتراب
Ташти хӯни оранд аз баҳри хизоб
طشت خون آرند از بهر خضاب
Мӯя сар гиранд аз дилҳои риш
مویه سر گیرند از دل های ریش
Анбар афшонанд аз мӯии пареш
عنبر افشانند از موی پریش
Аз хароши чеҳрау лухти ҷигар
از خراش چهره و لخت جگر
Домани омўинд аз гулҳои тар
دامن آمویند از گلهای تر
Афканди лаби ташнагони тарафи об
افکند لب تشنگان طرف آب
Авд бар миҷмари зи дилҳои кабоб
عود بر مجمر ز دلهای کباب
Пас ба амр дар дарҷи луи кашф
پس به امر دُرّ دُرج لَو کُشَف
Шуд мау хуршед дар бурҷи шараф
شد مه و خورشید در برج شرف
Хост бастани ақди кобӣни баҳрашон
خواست بستن عقد کابین بهرشان
Нақд ҷон омад сазои меҳрашон
نقد جان آمد سزای مهرشان
Бо ҳамин меҳри он шаҳу алшмси тоҷ
با همین مهر آن شه و الشمس تاج
Ондўи кавкабро баҳам дод издивоҷ
آندو کوکب را بهم داد ازدواج
Зуҳрау брҷис бо ҳам шуд қарин
زهره و برجیس با هم شد قرین
Хост аз на пардаи оҳанги ҳнин
خواست از نه پرده آهنگ حنین
Коллаҳи аллоҳи инча ҷашнаст ва чаҳ сур
کاللّه الله اینچه جشن است و چه سور
Ҳалқаи мотам ба оӣиини сарвар
حلقهٔ ماتم به آئیین سرور
Шамъҳои боргоҳ на ттқ
شمع های بارگاه نه تُتُق
Рехти ашки хӯн ба домони уфуқ
ریخت اشک خون به دامان افق
Кард чархи омодаи баҳри духти шоҳ
کرد چرخ آماده بهر دخت شاه
Аз нсиҷи шом , дебои сиёҳ
از نسیج شام، دیبای سیاه
Улувваён аз ғам тарошиданади рӯ
علویان از غم تراشیدند رو
Ҳурёни андар ҷинон канданд мӯ
حوریان اندر جنان کندند مو
Зуҳра вопас зад ба гардуни табли сур
زُهره واپس زد به گردون طبل سور
АўФкнди андари ҷаҳон шӯр нашӯр
اوفکند اندر جهان شور نُشور
Насар нолон , ҳамчу бар гули андалеб
نَسر نالان، همچو بر گل عندلیب
Бастаи хӯни ҷои ҳинои кафи алхзиб
بسته خون جای حنا کفُّ الخضیب
Духтарон бар даври наъши андари сбўр
دختران بر دور نعش اندر ثُبُور
Хӯн фишон аз дидаи шуъарои убӯр
خون فشان از دیده شَعرای عبور
Бас ки дар ҳам буд даври рӯзгор
بس که در هم بود دور روزگار
Шуд ба як гулшани хазони ҷуфти баҳор
شد به یک گلشن خزان جفت بهار
Дар миёни ҳиҷлаи домоду арӯс
در میان حجله داماد و عروس
Рӯ ба ҳам чун Фрқдон бо сад фусӯс
رو به هم چون فَرقَدان با صد فُسوس
Ин , сари зонуи гирифта дар канор
این، سر زانو گرفته در کنار
Ваон зи дарҷи чашмтар биҷодаҳи бор
وان ز دُرج چشم تَر بیجاده بار
Комдш ногуҳ бигӯаш аз дашти кин
کامدش ناگه بگوش از دشت کین
Шоҳи дайнро сиҳаҳи ҳилли ман муайян
شاه دین را صیحهٔ هَل مِن مُعین
Гуфт : к-эии нобардаи ком аз зиндагӣ
گفت: کای نابرده کام از زندگی
Рафтам аз кӯии ту бо шармандагӣ
رفتم از کوی تو با شرمندگی
Узр ман бипазиру воҳли доманам
عذر من بپذیر و واهل دامنم
То чу бсмл , дасту по дар хӯни занам
تا چو بِسمل، دست و پا در خون زنم
Дайр шуд , ёрии фарзанди расӯл
دیر شد، یاری فرزند رسول
Кун видоъами зуд , кун узрами қабул
کن وداعم زود، کن عذرم قبول
Воҳлм то рӯ ба қрбонгаҳ кунам
واهلم تا رو به قربانگه کنم
Ҷони нисори хоки пой шаҳ кунам
جان نثار خاک پای شه کنم
Мрмро аз хӯни хеши авранг ба
مرمرا از خون خویش اورنگ به
Ки ъшиқи бовафои икрнг ба
که عشیق باوفا یکرنگ به
Сайр шуд даврони зи айши фаррухам
سیر شد دوران ز عیش فرُّخم
Нўърўсо сайр бингар бар рухам
نوعروسا سیر بنگر بر رُخم
Нави ърўсои тори гесу боз кун
نو عروسا تار گیسو باز کن
Мӯи кунони оҳанги мотам соз кун
مو کنان آهنگ ماتم ساز کن
Нўърўсои тӯшаи гир аз буии ман
نوعروسا توشه گیر از بوی من
Ки нахоҳӣ дид дигар рӯй ман
که نخواهی دید دیگر روی من
Дар арӯсии тарҳи расм тоза кун
در عروسی طرح رسم تازه کن
Аз хароши чеҳра , бар рух ғоза кун
از خراش چهره، بر رخ غازه کن
Аз сиришки дида , бар рӯи зани гулоб
از سرشک دیده، بر رو زن گلاب
Бар рух аз мӯӣ парешон кун ниқоб
بر رخ از موی پریشان کن نقاب
Нили ғами каш бар бисот шодем
نیل غم کِش بر بساط شادیم
Аз кафан кун халъат домодем
از کفن کن خلعت دامادیم
Чун гул аз ишқами гиребон пора кун
چون گل از عشقم گریبان پاره کن
Ҳалқаи занҷири тавқ ва ёра кун
حلقهٔ زنجیر طوق و یاره کن
Сари бараҳна бо ду чашми ашкриз
سر برهنه با دو چشم اشکریز
Маҳд бар на бар ҳиўн бе ҷҳиз
مهد بر نه بر هَیون بی جَهیز
Чатр бар сар аз ғубори роҳи зан
چتر بر سر از غبار راه زن
Бар фалаки оташи зи шамъи оҳи зан
بر فلک آتش ز شمع آه زن
Рӯ ба сӯии мақталам бо нола кун
رو به سوی مقتلم با ناله کن
Сайри боғи арғавон ва лола кун
سیر باغ ارغوان و لاله کن
Ғарқи хӯнам дар миёни ҳиҷлаи байн
غرق خونم در میان حجله بین
Ташнаи моҳӣ дар канори диҷлаи байн
تشنه ماهی در کنار دجله بین
Мӯи парешони соз бо шӯру наво
مو پریشان ساز با شور و نوا
Ънбрстон кун замини нинаво
عنبرستان کن زمین نینوا
Рӯй худ на бар рухи гулгуни ман
روی خود نه بر رخ گلگون من
Арғавонӣ кун изор аз хӯни ман
ارغوانی کن عذار از خون من
Нола дар ҳар шаҳр ва ҳар вайрона кун
ناله در هر شهر و هر ویرانه کن
Ҳар куҷо сӯрӣаст мотмхонаҳ кун
هر کجا سوریست ماتمخانه کن
Хост чун рафтани бурун аз ҳиҷлаи гоҳ
خواست چون رفتن برون از حجله گاه
Доманаш бигирифт нолони духти шоҳ
دامنش بگرفت نالان دخت شاه
Гуфт : к-эии ҷонҳо асири мӯии ту
گفت: کای جان ها اسیر موی تو
Кӣ бубинами бори дигар рӯй ту
کی ببینم بار دیگر روی تو
Гуфт : монад эй сарви қомати ёри ман
گفت: ماند ای سرو قامت یار من
Бар қиёмати ваъдаи дидори ман
بر قیامت وعدۀ دیدار من
Гуфт бо он шавкату зебу фарат
گفت با آن شوکت و زیب و فَرَت
Ман чаҳ сон бишносам андари маҳшарат
من چه سان بشناسم اندر محشرت
Остин зад чок гуфташ к-эии ҳабиб
آستین زد چاک گفتش کای حبیب
Ин нишон туаст дар рӯзи ҳсиб
این نشان توست در روز حسیب
Ки гувоҳи ошиқони ростин
که گواه عاشقان راستین
Пеши аҳли дил буд дар остин
پیش اهل دل بود در آستین
Ин бигуфт ва ронад сӯии размгоҳ
این بگفت و راند سوی رزمگاه
Бо тънт гуфт бо мейри сипоҳ
با تَعَنُّت گفت با میر سپاه
Косиби худро додае об , эй лъин ?
کاسب خود را دادهای آب، ای لعین؟
Гуфт : оре , гуфт : виҳки шарми байн
گفت: آری، گفت: وَیحَک شرم بین
Асби ту серобу фарзанди расӯл
اسب تو سیراب و فرزند رسول
Нак зи тоби тишнагӣ аз ҷони малул
نک ز تاب تشنگی از جان ملول
Сар ба зери афканд аз шарм он анед
سر به زیر افکند از شرم آن عنید
Ки ба посухи ҳуҷҷатӣ дар хур надид
که به پاسخ حجّتی در خور ندید
Шомӣиро гуфт соз ҷанг кун
شامئی را گفت ساز جنگ کن
Сӯии разми ин сбӣ оҳанг кун
سوی رزم این صبی آهنگ کن
Гуфт шомӣ нанг бошад дар набард
گفت شامی ننگ باشد در نبرد
КоФкнд бо кӯдакии пайкори мард
کافکند با کودکی پیکار مرد
Худ ту доне ки марои мардони кор
خود تو دانی که مرا مردان کار
Як танаи ҳамсари шуморад бо ҳазор
یک تنه همسر شمارد با هزار
Дорам инак чори фарзанди далер
دارم اینک چار فرزند دلیر
Ҳар яке дар ҷанги зоўии шери гир
هر یکی در جنگ زاوی شیر گیر
Нак равон дорам яке бар ҷанг ӯ
نک روان دارم یکی بر جنگ او
Бо ҳамин аз чеҳра шавем нанг ӯ
با همین از چهره شویم ننگ او
Гуфт : ӣнон зодагон ҳайдаранд
گفت: اینان زادگان حیدرند
Дар шуҷоати ворис он сарваранд
در شجاعت وارث آن سرورند
Хурдсол ар байняши хурдаи мгир
خردسال ار بینیش خرده مگیر
Ки зи модар шер зояд зоди шер
که ز مادر شیر زاید زاد شیر
Аз тарози чарх будӣ ҷавшанаш
از طراز چرخ بودی جوشنش
Гар ба хурдии тан бар ин додӣ таниш
گر به خردی تن بر این دادی تنش
Ин шарарҳо каз нажод оташанд
این شررها کز نژاد آتشند
Хирманӣ ҳар лаҳза дар оташи кашанд
خرمنی هر لحظه در آتش کشند
Насли ҳайдари ҷумлагӣ умр афкананд
نسل حیدر جملگی عَمر افکنند
Ки ба нисбати хӯша он хирмананд
که به نسبت خوشه آن خرمنند
Онкӣ аз пистон ширӣ хӯрд шер
آنکه از پستان شیری خورد شیر
Гарчи хирад омад шуҷоъасту далер
گرچه خرد آمد شجاع است و دلیر
Гар набӯдӣ манъи занҷири қазо
گر نبودی منع زنجیر قضا
Танг будӣ бар далеришони фазо
تنگ بودی بر دلیریشان فضا
Дод шомӣ аз сияҳи бахтии ҷавоз
داد شامی از سیه بختی جواز
Пӯрро бар ҳарби он моҳи ҳиҷоз
پور را بر حرب آن ماه حجاز
Шоҳзода ронад бораи сӯй ӯ
شاهزاده راند باره سوی او
Ёфт ногуҳи даст бар гесуӣ ӯ
یافت ناگه دست بر گیسوی او
Мўкшони брбўд аз зини пайкараш
موکشان بربود از زین پیکرش
Дод ҷавлон дар масофи лашгараш
داد جولان در مصاف لشگرش
Ончунонаш бар замини кӯбеди сахт
آنچنانش بر زمین کوبید سخت
Костхўон бо хоки яксони гашту пухт
کاستخوان با خاک یکسان گشت و پخت
Ҳам якояки он се дигари зоди вай
هم یکایک آن سه دیگر زاد وی
Рӯ ба мидонгаҳи ниҳод ӯро зи пай
رو به میدانگه نهاد او را ز پی
Дар нахустин ҳамлаи он мейри род
در نخستین حملۀ آن میر راد
Пой пайкораш намонаду сари ниҳод
پای پیکارش نماند و سر نهاد
Сокинони зрўаҳи арши барин
ساکنان ذروۀ عرش برین
Зосмони хонданд бар ваии офарин
زآسمان خواندند بر وی آفرین
Шомӣ омад бо рухи афрӯхта
شامی آمد با رخ افروخته
Дили зи доғи сӯгвории сӯхта
دل ز داغ سوگواری سوخته
Аҳриман чун бо фиришта шуд қарин
اهرمن چون با فرشته شد قرین
Кард рӯ бар осмони султони дайн
کرد رو بر آسمان سلطان دین
К-эии маин яздони поки зўолмнн
کای مهین یزدان پاک ذوالمنن
Ин фиришта чира кун бар аҳриман
این فرشته چیره کن بر اهرمن
Лаб баҳам новарда шаҳ , сибти Карим
لب بهم ناورده شه، سبط کریم
Кард шомиро ба як зарбати ду ним
کرد شامی را به یک ضربت دو نیم
Зончнон даъват набӯд ин баси аҷиб
زانچنان دعوت نبود این بس عجیب
Буд ошиқи савти доъиро мҷиб
بود عاشق صوت داعی را مجیب
эй хуши он савтӣ ки ӯ ҷӯёӣ ӯст
ای خوش آن صوتی که او جویای اوست
Раъии ин , дар ҳар чаҳ хоҳад , раъй ӯст
رأی این، در هر چه خواهد، رأی اوست
Неи маози аллоҳ хато рафт , эй аҷиб
نی معاذ الله خطا رفت، ای عجیب
Савти доъӣ буд худ савти мҷиб
صوت داعی بود خود صوت مجیب
Донад он каз сари ишқи огаҳ буд
داند آن کز سرّ عشق آگه بود
Кин ҳамаи овозҳо аз шаҳ буд
کاین همه آوازها از شه بود
Рӯи ҳадиси канти самъа боз хон
رو حدیث کُنت سَمعه باز خوان
То биёбӣ рамзи ин сари ниҳон
تا بیابی رمز این سرّ نهان
Шуд чу аз теғаши ду ним он разм кӯш
شد چو از تیغش دو نیم آن رزم کوش
Марҳабо омад з яздонаш бигӯаш
مرحبا آمد ز یزدانش بگوش
Тофт шҳзодаҳи Аннан аз размгоҳ
تافت شهزاده عنان از رزمگاه
Шиква бар лаб аз аташ то назд шоҳ
شکوه بر لب از عطش تا نزد شاه
Дид чун хўшидаҳи ёқӯти турш
دید چون خوشیده یاقوت ترش
Бар даҳон биниҳод шоҳи ангуштараш
بر دهان بنهاد شاه انگشترش
Дар садаф гуфтӣ ниҳон шуд гавҳарӣ
در صدف گفتی نهان شد گوهری
ё ҳилолӣ шуд қарини муштарӣ
یا هلالی شد قرین مشتری
Кард огоҳаши зи рамзи ишқи шаҳ
کرد آگاهش ز رمز عشق شه
Бар даҳонаш меҳр зад , яъне ки са
بر دهانش مهر زد، یعنی که صَه
Чашма Эй ҷӯшед аз он чун слсбил
چشمهای جوشید از آن چون سلسبیل
Зиндагии бахши ду сад Хизри далел
زندگی بخش دو صد خضر دلیل
Чун лаби лаълаш аз ӯ сероб шуд
چون لب لعلش از او سیراب شد
Ташнаи дидори ҷад ва боб шуд
تشنهٔ دیدار جدّ و باب شد
Тохти сӯии рзмгаҳ бо сад шитоб
تاخت سوی رزمگه با صد شتاب
Боди по чун ташна , мстъҷл бар об
باد پا چون تشنه، مستعجل بر آب
Шери бачаи теғи мрдоФкн ба мушт
شیر بچه تیغ مردافکن به مشت
Кишт аз он рӯбоҳи мардони ончии кишт
کشت از آن روباه مردان آنچه کشت
Ҳайдаронаи теғ дар лашкари ниҳод
حیدرانه تیغ در لشکر نهاد
Пуштаҳо аз куштаҳо тартиб дод
پشته ها از کشته ها ترتیب داد
Золимӣ зад ногҳши теғӣ ба фарқ
ظالمی زد ناگهش تیغی به فرق
Тани зи зини баргашт , дар хӯни гашти ғарқ
تن ز زین برگشت، در خون گشت غرق
Наварӯс аз ғами гиребон чок кард
نوعروس از غم گریبان چاک کرد
Фотима дар хулд бар сар хок кард
فاطمه در خُلد بر سر خاک کرد
Кард рӯ бо шери ҳақ , кӣ доварам
کرد رو با شیرِ حق، کی داورم
Вақт он омад ки ое бар серум
وقت آن آمد که آیی بر سرم
Зад фалак дар нил , рахт шодем
زد فلک در نیل، رخت شادیم
Хок ва хӯн шуд ҳиҷла домодем
خاک و خون شد حجله دامادیم
Шоҳ дайн омад ба болини ҳабиб
شاه دین آمد به بالین حبیب
Дид домодии ду даст аз хӯни хзиб
دید دامادی دو دست از خون خضیب
Сар бариданро ситода бар сараш
سر بریدن را سِتاده بر سرش
Қотилӣ дар дасти хунини ханҷараш
قاتلی در دست خونین خنجرش
Даст ӯ афканд бо теғии зи дӯш
دست او افکند با تیغی ز دوش
Лашгар аз фарёд ӯ омад ба ҷӯш
لشگر از فریاد او آمد به جوش
Зад ба лашгари шоҳи дайн бо теғи тез
زد به لشگر شاه دین با تیغ تیز
Гарм шуд ҳангомаи ҷангу гурез
گرم شد هنگامۀ جنگ و گریز
Пайкари он тоза домод гузин
پیکر آن تازه داماد گزین
Шуд лагадкӯби сутури аҳли кин
شد لگدکوب ستور اهل کین
Шаҳ чу омад бори дигар бар сараш
شه چو آمد بار دیگر بر سرش
Дид бо ҳолеи дигаргуни пайкараш
دید با حالی دگرگون پیکرش
Барги барги навгули боғи ҳудо
برگ برگ نوگل باغ هدی
Аз сумуми кин шуда аз ҳам ҷудо
از سموم کین شده از هم جدا
Гуфт бо сад ҳасрату хӯни ҷигар
گفت با صد حسرت و خون جگر
К-эии ҳумоюни фолу фаррухи рухи писар
کای همایون فال و فرّخ رخ پسر
Қотилонат дар ду олами хори бод
قاتلانت در دو عالم خوار باد
Хасми шани пайғамбари мухтори бод
خصم شان پیغمبر مختار باد
Сахт саъб ояд ба ъмти зиндагӣ
سخت صعب آید به عمّت زندگی
Ки тўоши хуонеи гуҳи дармондагӣ
که تواش خوانی گه درماندگی
Баҳри ёрӣ ту бурноед фурӯд
بهر یاریّ تو برناید فرود
ё набахшад бар ту он ёряш , суд
یا نبخشد بر تو آن یاریش، سود
Пас кашидаш бар канор , аз лутфи шоҳ
پس کشیدش بر کنار، از لطف شاه
Баради нолонаш ба сӯии хаймаи гоҳ
برد نالانش به سوی خیمه گاه
Гуфт мҳло эй азизон гузин
گفت مهلا ای عزیزان گزین
Ки ҳўони вопасини мости ин
که هوان واپسین ماست این
Ёрб ин қавми сияҳи дили хори бод
یارب این قوم سیه دل خوار باد
Бар ҷабинашони доғи нангу ори бод
بر جبینشان داغ ننگ و عار باد
эй ҷаҳони довар , млики ҳафту чор
ای جهان داور، ملیک هفت و چار
Вонмони диёр аз эшон дар диёр
وانمان دیار از ایشان در دیار