Ман эй ҳариф на марди шароби гулгунам

من ای حریف نه مرد شراب گلگونم

Ба шодкомии ғами ҷом пар кун аз хӯнам

به شادکامی غم جام پر کن از خونم

Марои зи ҳуши бабр аз хами ҷунуни соқӣ

مرا ز هوش ببر از خم جنون ساقی

Ки сина танг шуд аз ҳикмати Флотўнм

که سینه تنگ شد از حکمت فلاطونم

Бирав адиби зи борони тири таънаи халқ

برو ادیب ز باران تیر طعنهٔ خلق

Маро чаҳ бок ки аз саргузашти Ҷайҳунам

مرا چه باک که از سرگذشت جیحونم

Димоғи ҳелҳалаи кӯдакон шаҳрам нест

دماغ هلهلۀ کودکان شهرم نیست

Биёи ҳавои ҷунуни бози каш ба ҳомӯнам

بیا هوای جنون باز کش به هامونم

Фикандагар ба серуми сояи вожгӯнаи сипеҳр

فکنده گر به سرم سایه واژگونه سپهر

Аҷаби мадор ки баргаштаи бахти ворунам

عجب مدار که برگشته بخت وارونم

Ман он баровари нахлам ки хӯшаи чини амл

من آن برآور نخلم که خوشه‌چین امل

Ҳамеи рутаби барад аз шохҳои ърҷўнм

همی رطب برد از شاخ‌های عرجونم

Махон фасонаи ширину вис ва Лайлоем

مخوان فسانۀ شیرین و ویس و لیلایم

Ки ман на ром ва на Фарҳодам ва на маҷнӯнам

که من نه رام و نه فرهادم و نه مجنونم

Ҷунуни ишқ дигар бар сараст табъи маро

جنون عشق دگر بر سر است طبع مرا

Ки ҳар нафаси зи ғам оташ занад ба конӯнам

که هر نفس ز غم آتش زند به کانونم

На рӯбаҳам ки зи паҳлавии шер туъма хӯрам

نه روبهم که ز پهلوی شیر طعمه خورم

На каркасам ки кунад сайри лошаи дунам

نه کرکسم که کند سیر لاشۀ دونم

На он кро ки ба манзар кунанд сайди маро

نه آن کرا که به منظر کنند صید مرا

На афъӣ эй ки фиребад касе ба афсунам

نه افعی‌ای که فریبد کسی به افسونم

эй давлату анқои қофи таҷредам

همای دولت و عنقای قاف تجریدم

Ки чарх дар қафас танг карда мсҷўнм

که چرخ در قفس تنگ کرده مسجونم

Тавон қиёс гирифт оташи даруни маро

توان قیاس گرفت آتش درون مرا

Чу авди сӯзон аз оби чашми берунам

چو عود سوزان از آب چشم بیرونم

Дили балокаши ман Юсуф аст нафурӯшам

دل بلاکش من یوسف است نفروشم

Агар диҳад ба баҳои чархи ганҷи қорунам

اگر دهد به بها چرخ گنج قارونم

Аннани ман ба сӯии боргоҳ шоҳ кашид

عنان من به سوی بارگاه شاه کشید

Ки пари з лؤлؤ лолост фалаки машҳунам

که پر ز لؤلؤ لالاست فلک مشحونم

Эмоми ҳаштуми султони малики Тӯси ризо

امام هشتم سلطان ملک طوس رضا

Ки аз ғуломӣ ӯ по ба фарқи гардунам

که از غلامی او پا به فرق گردونم

Ба дод ман барис эй шаҳ ки дар ҳарим дарат

به داد من برس ای شه که در حریم درت

зи чорсў ба сар оварда ғами шабихунам

ز چارسو به سر آورده غم شبیخونم

Ба сояи дгарон ху накардаам ҳамаи умр

به سایهٔ دگران خو نکرده‌ام همه عمر

Ба зери боли каш эй тоири ҳумоюнам

به زیر بال کش ای طایر همایونم

Дилам қарор надорад зи ғам ба ҳеҷ диёр

دلم قرار ندارد ز غم به هیچ دیار

Фалаки фалохан ва ман санги он Флохўнм

فلک فلاخن و من سنگ آن فلاخونم