зи камони абрӯӣ дил нишин , чу хаданги ғамза раҳо кунӣ

ز کمان ابروی دل‌نشین، چو خدنگ غمزه رها کنی

Сазад ар ба тири баҳои ӯ , ду ҳазор хӯн ба хато кунӣ

سزد ار به تیر بهای او، دو هزار خون به خطا کنی

Ту з ҳар тараф ки кашии камон , кунамат сипари тани нотавон

تو ز هر طرف که کشی کمان، کنمت سپر تن ناتوان

Ки мабод бар дили дигарон , раҳе аз муровида во кунӣ

که مباد بر دل دیگران، رهی از مراوده وا کنی

Кашами он чаҳ нози тўонмт , гоҳи пеши ғайри нхўонмт

کشم آن‌چه ناز توانمت، گاه پیش غیر نخوانمت

Ки ситезаи ҷӯӣ ва донамат , ки баҳонаи зи баҳр ҷафо кунӣ

که ستیزه جویی و دانمت، که بهانه ز بهر جفا کنی

Ба дилам шарар задӣ аз ситам , задам зи ғайрати машқи дам

به دلم شرر زدی از ستم، زدم ز غیرت مشق دم

Бикун он чаҳ ки донеам эй санам , ки зи мост ҳар чаҳ ба мо кунӣ

بکن آن‌چه که دانی‌اَم ای صنم، که ز ماست هر چه به ما کنی

Ба хаданги ғамзаи ҷони ситон , чу з по фикандӣам эй ҷавон

به خدنگ‌ غمزهٔ جان‌ستان، چو ز پا فکندی‌اَم ای جوان

Чаҳ шавад дамӣ ба видоъи ҷон , нигаҳӣ агар ба қафо кунӣ

چه شود دمی به وداع جان، نگهی اگر به قفا کنی

зи балои чашми ту кишварӣ , ҳамаи шаби ситода ба доварӣ

ز بلای چشم تو کشوری، همه شب ستاده به داوری

Ту дигар надонамат эй парӣ , ки ба кори халқ чаҳ ҳо кунӣ

تو دگر ندانمت ای پری، که به کار خلق چه‌ها کنی

На ба назд хеш хуонеам , на зи кӯии хеш ронӣ ам

نه به نزد خویش خوانی‌اَم، نه ز کوی خویش رانی‌اَم

На бабандӣ ва на бурҳонӣам , на кашии маро на даво кунӣ

نه ببندی و نه برهانی‌اَم، نه کُشی مرا نه دوا کنی

Рутабаст хори ҷафои ту , шукраст заҳри балои ту

رطب است خار جفای تو، شکر است زهر بلای تو

Чу туе чу нест ба ҷои ту , снмо бикун ки ба ҷо кунӣ

چو تویی چو نیست به جای تو، صنما بکن که به‌جا کنی

Чаҳ ҷафо ки нири нотавон , накушуд зи дасти ту дили ситон

چه جفا که نیّر ناتوان، نکشد ز دست تو دل‌ستان

Ба фидои чашми ту эй ҷавон , ки кашии маро ва раҳо кунӣ

به فدای چشم تو ای جوان، که کشی مرا و رها کنی