Ҳавасам кашад нигорои зи ҳаловати ътибт

هوسم کشد نگارا ز حلاوت عتیبت

Ки ба завқ дил бабўсам зи даҳони длФрибт

که به ذوق دل ببوسم ز دهان دلفریبت

Ман агар гунаҳ надорам ту баҳонаи гир бар ман

من اگر گنه ندارم تو بهانه گیر بر من

Снмо ки инс дорам ба итоб бе ҳсибт

صنما که انس دارم به عتاب بی حسیبت

Дили содаи лавҳи моро ба каманди мӯ чаҳ ҳоҷат

دل ساده لوح ما را به کمند مو چه حاجت

Ки ба ишвае чу Тифлон бихӯрад фиреби себат

که به عشوه ای چو طفلان بخورد فریب سیبت

Ту санами гузаштае зон ба камоли лутфу хӯбӣ

تو صنم گذشته ای  زان به کمال لطف و خوبی

Ки диҳад машшотаи зинат банигор рангу зебат

که دهد مشاطه زینت به نگار رنگ و زیبت

На ҳамин рақиб гуфтат ки ба муддаии диҳии дил

نه همین رقیب گفتت که به مدعی دهی دل

Ту ки худ ба мо насозӣ чаҳ шикоят аз рақибат

تو که خود به ما نسازی چه شکایت از رقیبت

Гунаҳ аз адиб бошад ки вафои надоди ёдат

گنه از ادیب باشد که وفا نداد یادت

Худ аз ин ҳадиси моро гилаҳост бо адибат

خود از این حدیث ما را گله هاست با ادیبت

Ту бирафтӣу баронам ки зи ҷон видоъ ҷӯям

تو برفتی و برآنم که ز جان وداع جویم

Ба чаҳ корам ояд он ҷон ки нарафт дар ркибт

به چه کارم آید آن جان که نرفت در رکیبت

зи хаёли хеши бории дили ман ба хоб хуш кун

ز خیال خویش باری دل من به خواب خوش کن

Чу умед нест дигар ки бубинам анқарибат

چو امید نیست دیگر که ببینم عنقریبت

На ба хеши вогузоради дили ношикеби мо ро

نه به خویش واگذارد دل ناشکیب ما را

На ба лоба нарм гардад дили сахти пари шикебат

نه به لابه نرم گردد دل سخت پر شکیبت

Аҷабаст агар набозӣ дили худ ба хеши ҷоно

عجب است اگر نبازی دل خود به خویش جانا

Чу дар обгинаи бинӣ ба шамоили аҷибат

چو در آبگینه بینی به شمایل عجیبت

Ту ба рӯзу шаб бар онӣ ки ба хештани биболӣ

تو به روز و شب بر آنی که به خویشتن ببالی

Гули ман туро чаҳ парво ки бсухт андалебат

گل من تو را چه پروا که بسوخت عندلیبت

Сари хеши дори нир чу ба кӯй ӯ наҳй по

سر خویش دار نیّر چو به کوی او نهی پا

Ки ғурур бар наёрад зи фароз бар нишебат

که غرور بر نیارد ز فراز بر نشیبت