Он на злФист ки печидаи бадӯр зқн аст

آن نه زلفی‌ست که پیچیده به دور ذقن است

Чанбари лолау насрину гул ва ёсуман аст

چنبر لاله و نسرین و گل و یاسمن است

Он на чашмаст ва на абрӯ ва на мижгони дароз

آن نه چشم است و نه ابرو و نه مژگان دراز

Офати ҷону балои сару озор тан аст

آفت جان و بلای سر و آزار تن است

Басари зулфи ту савганд ки паймони ту ман

به سر زلف تو سوگند که پیمان تو من

Нашканам гарчи сари зулфи ту паймон шикан аст

نشکنم گرچه سر زلف تو پیمان‌شکن است

Дӯши гуфтои даҳумати бӯса чу ояд хати сабз

دوش گفتا دهمت بوسه چو آید خط سبز

эй дариғо ки сари ваъдаи шаби марг ман аст

ای دریغا که سر وعده شب مرگ من است

Биҷуз аз аҳди вФоӣӣ ки надорад бдўом

به جز از عهد وفایی که ندارد به دوام

Андарин лаб натавон гуфт ки ҷой сухан аст

اندر این لب نتوان گفت که جای سخن است

Ёрб ин қисса ки бо шоҳ бигӯед ки бшҳр

یارب این قصه که با شاه بگوید که به شهر

Ҳаст шухӣ ки саропои ҳама саҳараст ва фан аст

هست شوخی که سراپا همه سحر است و فن است

Фитнаи Кошғари ошӯби хтои шӯри ттор

فتنهٔ کاشغر آشوب ختا شور تتار

Шӯхи чини офати Кашмӣру балоӣ хутан аст

شوخ چین آفت کشمیر و بلای ختن است

Гўӣии он ғабғаби дилҷӯии бболои сеӣ

گویی آن غبغب دلجوی به بالای سهی

Кӯй себӣаст ки овехта бар норван аст

کوی سیبی است که آویخته بر نارون است

Дили зи зулфати бтғоФли ншкибд ки ғариб

دل ز زلفت به تغافل نشکیبد که غریب

Рӯи баҳри сӯ ки кунад бози дилаш дар ватан аст

رو به هر سو که کند باز دلش در وطن است

Чаканам гар накунам чоки гиребони фироқ

چه کنم گر نکنم چاک گریبان فراق

Шаби тнҳоӣими озодагӣ аз перҳан аст

شب تنهایی‌ام آزادگی از پیرهن است

Дили збди аҳдии ин тоза ҷавонон бигирифт

دل ز بدعهدی این تازه جوانان بگرفت

Баъд аз инам ҳаваси суҳбати перӣ куҳан аст

بعد از اینم هوس صحبت پیری کهن است

Доман аз суҳбати нири макаш эй хусрави ҳасан

دامن از صحبت نیر مکش ای خسرو حسن

Сабаби шӯҳрати ширини бҷҳон кӯҳкан аст

سبب شهرت شیرین به جهان کوهکن است