эй ҷавон кин ҳама оташ занем бар дилу риш

ای جوان کاین همه آتش زنیم بر دل و ریش

Сина аз оҳ ба танг аст биандеш зи хеш

سینه از آه به تنگ است بیندیش ز خویش

Назарии кори маро сохт маранҷон бозу

نظری کار مرا ساخت مرنجان بازو

эй камондор ки бар дил занем ин ҳамаи неш

ای کماندار که بر دل زنیم این همه نیش

Гила аз бахт надорам чу ту маҳбӯби манӣ

گله از بخت ندارم چو تو محبوب منی

Бартар аз салтанат аз бахт чаҳ хоҳад дарвеш

برتر از سلطنت از بخت چه خواهد درویش

Ишқ бо ақли ман он кард ки бодӣ ба ғубор

عشق با عقل من آن کرد که بادی به غبار

Ҳиҷр бо ҷони ман он кард ки силӣ ба ҳашиш

هجر با جان من آن کرد که سیلی به حشیش

Тарк чашмат кашад ар теғ ба рӯят чаҳ аҷаб

ترک چشمت کشد ار تیغ به رویت چه عجب

Маст чун теғи броҳихт чаҳ бегона чаҳ хеш

مست چون تیغ برآهیخت چه بیگانه چه خویش

Сари кӯе ки шутур гум шавад онҷо ба қатор

سر کویی که شتر گم شود آنجا به قطار

Ман дилӣ гумшуда меҷӯям аз он зулфи пареш

من دلی گمشده می‌جویم از آن زلف پریش

Хӯн ба дасти ор ки кори дилам аз кори гузашт

خون به دست آر که کار دلم از کار گذشت

Ҳама бо ноз ва таъаллул наравад кори зи пеш

همه با ناز و تعلل نرود کار ز پیش

Чанд корами ҳама аз давр ба ?има гузарад

چند کارم همه از دور به ایما گذرد

Дил ҳасрат зада кам зуӣ турои ҳавсилаи пеш

دل حسرت‌زده کم زوی ترا حوصله پیش

Нирои дил ба яке банди зи боқии бугсал

نیّرا دل به یکی بند ز باقی بگسل

Пои зан бар сари афсонаи ҳафтод ва ду кеш

پای زن بر سر افسانۀ هفتاد و دو کیش

Вориси тоҷи вилоят ки пас аз Аҳмади пок

وارث تاج ولایت که پس از احمد پاک

ӯст номӯси ҷаҳони довару боқии ҳамаи мяш

اوست ناموس جهان داور و باقی همه میش