На сари сиҳаҳи зоҳид на чилипои кишӣш

نه سر سیحۀ زاهد نه چلیپای کشیش

Куфри зулфи ту раҳо кард маро аз ҳамаи кеш

کفر زلف تو رها کرد مرا از همه کیش

Дӯстгар вақт тамошост ба девонаи хеш

دوست گر وقت تماشاست به دیوانۀ خویش

Санги Тифлони зи пайу роҳи биёбон дар пеш

سنگ طفلان ز پی و راه بیابان در پیش

Бо ҳавои лаби хандони ту нешами ҳамаи нӯш

با هوای لب خندان تو نیشم همه نوش

Бо хаёли сари мижгони ту нӯшами ҳамаи неш

با خیال سر مژگان تو نوشم همه نیش

Дар сияҳи рӯзии мо ин ҳамае зулф макуш

در سیه‌روزی ما این همه ای زلف مکوش

Бо ҳазар бош зи ҷамъияти дилҳои пареш

با حذر باش ز جمعیت دل‌های پریش

Лаби таннози ту пурнозу марои ҳавсила кам

لب طناز تو پرناز و مرا حوصله کم

Чашми ғаммози ту хунхору марои ҳавсила беш

چشم غماز تو خونخوار و مرا حوصله بیش

Ман нтобам зи кмонхонаҳи абрӯии ту рӯй

من نتابم ز کمانخانۀ ابروی تو روی

Мижаи гӯи тири ҷафо пок бипардоз зи кеш

مژه گو تیر جفا پاک بپرداز ز کیش

Теғи тез аз сари он хати сияҳи бози мгир

تیغ تیز از سر آن خط سیه باز مگیر

Лоўаҳ бар рӯй худ эй дӯсти макаши душмани хеш

لاوه بر روی خود ای دوست مکش دشمن خویش

Носипосаст агар ҳақ намак нашносад

ناسپاس است اگر حق نمک نشناسد

Солҳо хӯн ҷигар дода лабат бар дили риш

سال‌ها خون جگر داده لبت بر دل ریش

Ханда бар риши рақибат чаҳ кунам гар накунам

خنده بر ریش رقیبت چه کنم گر نکنم

Ки кунад ғарқа ба ночори нашти бҳшиш

که کند غرقه به ناچار نشت بحشیش

Ту ки шаб бо манӣ андешаи фардо ҷаҳл аст

تو که شب با منی اندیشۀ فردا جهل است

Кори имрӯз ба фардо нагузорад дарвеш

کار امروز به فردا نگذارد درویش

Мезанад бар дар дили ҳалқа наоне ғами дӯст

میزند بر در دل حلقه نهانی غم دوست

Ниро хона бипардоз зи бегонау хеш

نیرا خانه بپرداز ز بیگانه و خویش