Чун кард хури зи тавсани заррини тиҳии рикоб

چون کرد خور ز توسن زرین تهی رکاب

Афтод дар савобату сайёраи инқилоб

افتاد در ثوابِت و سیاره انقلاب

Ғоратгарони шом ба яғмо гушӯд даст

غارتگران شام به یغما گشود دست

Бгсихт аз сродқи зари тори хури таноб

بگسیخت از سرادق زرتار خور طناب

Кард аз мҷраҳи чоки фалаки бардаи шикеб

کرد از مَجَرّه چاک فلک پردهٔ شکیب

Борид аз ситораи брхсораҳи хӯни хизоб

بارید از ستاره به رخساره خون خضاب

Карданд сари зи пардаи буруни духтарони наъш

کردند سر ز پرده برون دختران نعش

Бо гесуии бурӣдаи саросема бе ниқоб

با گیسوی بریده، سراسیمه، بی نقاب

Гуфтӣ шикастаи миҷмари гардун ва аз шафақ

گفتی شکسته مجمر گردون و از شفق

Оташи гирифтаи домани ин нилгуни қноб

آتش گرفته دامن این نیلگون‌قِباب

Аз каллаи шафақ бадар оварад сари ҳилол

از کلّهٔ شفق به درآورد سر هلال

Чун кӯдакии тпидаҳи бхўн дар канори об

چون کودکی تپیده به خون در کنار آب

ё гӯшвора ки биғмо кашида хасм

یا گوشواره‌ای که به یغما کشیده خصم

Беруни зи гӯши пардаи нишинӣ чу офтоб

بیرون ز گوش پرده‌نشینی چو آفتاب

ё гашта збни тавсани шоҳншии нигун

یا گشته زین توسن شاهنشهی نگون

Баргашта бе савори сӯии хайма бо шитоб

برگشته بی‌سوار سوی خیمه با شتاب

Гулгуни савори водии хунхори Карбало

گلگون سوار وادی خون‌خوار کربلا

Бе сари фитода дар сафи пайкори Карбало

بی‌سر فتاده در صف پیکار کربلا

Чашм фалак нишаста зи хӯни шафақ ҳануз

چشم فلک نشسته ز خون شفق هنوز

Аз дӯди хаймаҳои нигунсори Карбало

از دود خیمه‌های نگونسار کربلا

Фарёди бонувони саропардаи ъФоФр

فریاد بانوان سراپردهٔ عفاف

Ояд ҳануз аз дару девори Карбало

آید هنوز از در و دیوار کربلا

Бар чарх меравад зи фарози синон ҳануз

بر چرخ می‌رود ز فراز سنان هنوز

Савти таловати сари сардори Карбало

صوت تلاوت سر سردار کربلا

Ситорагони дашти балои бастаи бори шом

سیارگان دشت بلا بسته بار شام

Дар хоби рафтаи қофиласор Карбало

در خواب رفته قافله‌سالار کربلا

Шуд Юсуфи азизи бзндони ғами асир

شد یوسف عزیز به زندان غم اسیر

Дарҳами шикасти равнақи бозори Карбало

در هم شکست رونق بازار کربلا

Баси гул ки баради баҳри хасии тӯҳфаи сӯии шом

بس گل که برد بهر خسی تحفه سوی شام

Гулчини рӯзгори зи гулзори Карбало

گلچین روزگار ز گلزار کربلا

Фрё аз онзмон ки сипоҳи аду чу сайл

فریاد از آن زمان که سپاه عدو چو سیل

Оварад рӯи бхимаҳи солори Карбало

آورد رو به خیمهٔ سالار کربلا

Гуфт аигрўаҳ ҳар ки надорад ҳавои мо

گفت ای گروه هر که ندارد هوای ما

Сар гирад ва бурун равад аз Карбалои мо

سر گیرد و برون رود از کربلای ما

Нодода тани бхўорӣу нокардаи тарки сар

ناداده تن به خواری و ناکرده ترک سر

Натавон ниҳоди пои бхлўти сарои мо

نتوان نهاد پای به خلوت‌سرای ما

То даст ва рӯ нишаст бхўн менаёфт кас

تا دست و رو نشست به خون، می‌نیافت کس

Роҳи тавоф бар ҳарами Карбалои мо

راه طواف بر حرم کبریای ما

Аинърсаҳ нест ҷилвагар рӯ ба вагар аз

این عرصه نیست جلوه‌گه روبه و گراز

Шер афканаст бодияи ибтилои мо

شیرافکن است بادیهٔ ابتلای ما

Ҳамрози базм мо набӯд толибони ҷоҳ

همراز بزم ما نبود طالبان جاه

Бегона бояд аз ду ҷаҳони ошнои мо

بیگانه باید از دو جهان آشنای ما

Баргардади онкӣ бо ҳаваси кишвари омада

برگردد آن که با هوس کشور آمده

Сари новирди боФсри шоҳии гадои мо

سر ناوَرَد به افسر شاهی گدای ما

Моро ҳавои салтанати малик дигар аст

ما را هوای سلطنت ملک دیگر است

Кин арса нест дар хури фар эй мо

کاین عرصه نیست در خور فر همای ما

Яздони зулҷалоли бхлўтсрои қудс

یزدان ذوالجلال به خلوت‌سرای قدس

Оростааст базми зиёфат барои мо

آراسته است بزم ضیافت برای ما

Чун зад сар аз сродқи ҷлбоби нилгун

چون زد سر از سرادق جلباب نیلگون

Субҳ қиёматӣ натавон гуфтанаш ки чун

صبح قیامتی نتوان گفتمش که چون

Субҳӣ вале чу шоми ситамдидагони сиёҳ

صبحی، ولی چو شام ستم‌دیدگان سیاه

Рӯзӣ вале чу рӯзи дили афсурдагони рбўн

روزی، ولی چو روز دل‌افسردگان زبون

Тарки фалаки зи ҷяши шаб аз бас бурид сар

تُرک فلک ز جیش شب از بس برید سر

Лабрез шуд зи хӯни шафақи ташти обгун

لب‌ریز شد ز خون شفق طشت آب‌گون

Гуфтӣ зи ҳам гусехтаи ошӯби растхез

گفتی ز هم گسیخته آشوب رست‌خیز

Шерозаи саҳифаи авроқи коф ва навен

شیرازۀ صحیفۀ اوراق کاف و نون

Осема сар намӯд рух аз пардаи шафақ

آسیمه‌سر نمود رخ از پردهٔ شفق

Хур чун сари бурӣдаи яҳёи зи ташти хӯн

خور، چون سر بریدهٔ یحیی ز طشت خون

Лайлои шаби даридаи гиребони бурӣдаи мӯ

لیلای شب، دریده‌گریبان، بریده‌مو

Бигирифт роҳи бодияи зини харгаҳи нигун

بگرفت راه بادیه ز این خرگه نگون

Даст фалак намӯд гиребони субҳи чок

دست فلک نمود گریبان صبح چاک

Борид аз ситора ба бар ашги лолаи гаван

بارید از ستاره به بر اشک لاله‌گون

Афтод шӯру ғулғула дар тоқ на равоқ

افتاد شور و غلغله در طاق نه رواق

Чун офтоби дайни қадам аз хайма зад бурун

چون آفتاب دین قدم از خیمه زد برون

Шуд офтоби дайн чу равони сӯии размгоҳ

شد آفتاب دین چو روان سوی رزم‌گاه

Аз дӯди оҳи парда ?гийон шуд ҷаҳони сиёҳ

از دود آه پردگیان شد جهان سیاه

Дар хӯну хоки хуфтаи ҳамаи ёварони қавм

در خون و خاک خفته همه یاوران قوم

Ва зи хайли ашку оҳи зи паии икҷони сипоҳ

و از خیل اشک و آه ز پی یک جهان سپاه

Саргаштаи бонувони сарои пардаи ифоф

سرگشته بانوان سراپردهٔ عفاف

Зад ҳалқаи гирд ӯ ҳама чун ҳолаи гирди моҳ

زد حلقه گرد او همه چون هاله گرد ماه

Он сар занон бинола ки шуд ҳоли мо забун

آن سرزنان به ناله که شد حال ما زبون

Венаи мўкнони бгриаҳ ки шуд рӯзи мо табоҳ

وین موکنان به گریه که شد روز ما تباه

Пас бо дили шикастаи ҷгргўшаҳи батул

پس با دل شکسته جگرگوشهٔ بتول

Аз дил кашид нолау афғон ки ё ахоаҳ

از دل کشید ناله و افغان که یا اخاه

Лухтӣ Аннан бидор ки гирдами бадӯри ту

لختی عنان بدار که گردم به دور تو

Ва зӣоти зи оби дидаи нишонами ғубори роҳ

وز پات ز آب دیده نشانم غبار راه

Ман иктни ғарибаму даштии пар аз ҳарос

من یک تن غریبم و دشتی پر از هراس

Визири шикастагони ситами дида бе паноҳ

وین پرشکستگان ستم‌دیده بی‌پناه

Гуфтам ту дарди ман бунгоҳӣ даво кунӣ

گفتم تو درد من به نگاهی دوا کنی

Рафтӣ ва монад дар дилами он ҳасрати нигоҳ

رفتی و ماند در دلم آن حسرت نگاه

Истод дар баробари он лашкари абус

اِستاد در برابر آن لشکر عبوس

Чўншоаҳи нимрўз бар он ашҳби шмўс

چون شاه نیم‌روز بر آن اشهب شموس

Гуфт аигрўаҳи ҳамин манам он нури ҳақ казу

گفت ای گروه؛ هین؛ منم آن نور حق کز او

Тобида бар мроснҷҷли субҳи азали ъкўс

تابیده بر سَجَنجَل صبح ازل عکوس

Бар даргаи ҷалоли ман арвоҳи анбиё

بر درگه جلال من ارواح انبیا

Биниҳод бар суҷуди сар аз баҳри хокбўс

بنهاد بر سجود سر از بهر خاک‌بوس

Мурсали манам ба одаму одами марои расӯл

مرسل منم به آدم و آدم مرا رسول

Соиши манам бъолму олами марои мўс

سایِس منم به عالم و عالم مرا مَسوس

Султони чархро ки мадори ҷаҳон бар ӯст

سلطان چرخ را که مدار جهان بر او ست

Ман додаам ҷулус бар ин тахти обнӯс

من داده‌ام جلوس بر این تخت آبنوس

Дар арсаи гоҳи кин ки зи барқи шаҳодати тир

در عرصه‌گاه کین که ز برق شهاب تیر

Дев фалак газад занҷири лаби фусӯс

دیو فلک گزد ز تحیر لب فسوس

Гардад зхўни басити замини маъдани ақиқ

گردد ز خون بسیط زمین معدن عقیق

Гирад зи гирд рӯй ҳавои ранги сндрўс

گیرد ز گرد روی هوا رنگ سندروس

Уфтад зи бими ларзаи баро рукон кун факмон

افتد ز بیم لرزه بر ارکان کن فکان

Орм чу ҳайдарона бар ӯ ранги зини ҷоўс

آرم چو حیدرانه بر اورنگ زین جلوس

Бар хокпои тавсани гардуни масири ман

بر خاک پای توسن گردون‌مسیر من

Нокардаи теғи рост суҷуд оварад рؤс

ناکرده تیغ راست سجود آورد رئوس

Лекин намӯда шавқи лақои ҳарими дӯст

لیکن نموده شوق لقای حریم دوست

Сайрами зи зиндагонии ин даҳри чоплус

سیرم ز زندگانی این دهر چاپلوس

Неи толиби ҳиҷозаму неи моили Ироқ

نی طالب حجازم و نی مایل عراق

Не дар ҳавои шомаму не дар хаёли Тӯс

نی در هوای شامم و نی در خیال توس

Таслими ҳукми аҳди азалро чаҳ эҳтиёҷ

تسلیم حکم عهد ازل را چه احتیاج

Ғавғои ому ҷунбиши лашгари ғрбўкўс

غوغای عام و جنبش لشکر، غریو کوس

Лухтӣ намӯд бо сипаҳи кӣнаи збни хтол

لختی نمود با سپه کینه ز این خطاب

Ҷузи тири ҷони шикори надодаш касе ҷавоб

جز تیر جان‌شکار ندادش کسی جواب

Аз ғунчаҳои захми тани нозанин ӯ

از غنچه‌های زخم تن نازنین او

Орост гулшании фалак аммо надоди об

آراست گلشنی فلک، اما نداد آب

Биллоҳ ки ҷузи даҳони набии об хур надошт

بالله که جز دهان نبی آب‌خور نداشت

Гардуни гулӣ ки чиди зи бустони Бутуроб

گردون گلی که چید ز بستان بوتراب

Чун бргшўд дар тан ӯ тири ҷони шикор

چون پر گشود در تن او تیر جان‌شکار

Бо мурғ ҷон намӯд бсди завқи дили хитоб

با مرغ جان نمود به صد ذوق دل خطاب

Пайки паёми дӯсти бадар ҳалқа мезанад

پیک پیام دوست به در حلقه می‌زند

эй ҷон бар лаби омадаи лухтии бадари шитоб

ای جان بر لب آمده لختی بِدَرشتاب

Чун тири кини Аннани қарораши зи кафи рабӯд

چون تیر کین عنان قرارش ز کف ربود

Кард аз саманди бодияи паймои тиҳии рикоб

کرد از سمند بادیه‌پیما تهی رکاب

Омад Нидои зи парда ғайбаш бигӯаш ҷон

آمد ندا ز پردهٔ غیبش به گوش جان

Коидодаҳи оби нахли балоро зи хӯни моб

کای داده آب، نخل بلا را ز خونِ ناب

Мақсӯди мо зи халқи ҷаҳони ҷилваи ту буд

مقصود ما ز خلق جهان جلوۀ تو بود

Баъд аз ту хок бар сари ин олами хароб

بعد از تو خاک بر سر این عالم خراب

Тирикаҳ бар дили шаҳи гулгун қабо расед

تیری که بر دل شه گل‌گون‌قبا رسید

Андари Наҷафи бмрқди шер худо расед

اندر نجف به مرقد شیر خدا رسید

Чун дар Наҷафи зи синаи шери худои гузашт

چون در نجف ز سینۀ شیر خدا گذشت

Андари Мадина бар ҷигар Мустафо расед

اندر مدینه بر جگر مصطفی رسید

Зон пас ки пардаи ҷигар Мустафо дарид

ز آن پس که پردهٔ جگر مصطفی درید

Донад худо ки чўншд аз он пас куҷо расед

داند خدا که چون شد؛ از آن پس کجا رسید

Ҳар новаки бало ки фалак дар камони ниҳод

هر ناوک بلا که فلک در کمان نهاد

Пари баст ва бар ҳадафи ҳама дар Карбало расед

پر بست و بر هدف همه در کربلا رسید

Якбора аз фалохани ондшт кӣна хост

یک‌باره از فلاخن آن دشت کینه خاست

Он сангҳои таъна ки бар анбиё расед

آن سنگ‌های طعنه که بر انبیا رسید

Бо хайли ошиқон чу дар ондшти пои ниҳод

با خیل عاشقان چو در آن دشت پا نهاد

Қурбонии халили кӯҳ мно расед

قربانی خلیل به کوه منا رسید

Орост гулшании зи ҷавонони глъзор

آراست گلشنی ز جوانان گل‌عذار

Обаш надода боди хазон аз қафо расед

آبش نداده باد خزان از قفا رسید

Аз тишнагии зи по чу дар омад басари давид

از تشنگی ز پا چو در آمد، به سر دوید

Чун бар вафои аҳди аласташ Нидо расед

چون بر وفای عهد الستش ندا رسید

Гуфт аиҳбиби додгари аикрдгори ман

گفت ای حبیب دادگر؛ ای کردگار من

Имрӯз буд дар ҳамаи умри интизори ман

امروز بود در همه عمر انتظار من

Ин ханҷар кашида ва ин ҳнҷри ҳусайн

این خنجر کشیده و این حنجر حسین

Сркўнаҳи баҳр тест наёяд бакори ман

سر کاو نه بهر تو ست، نیاید به کار من

Гӯи торҳои турраи Акбари биёади рӯ

گو تارهای طرهٔ اکبر به باد رو

То боди тести мӯниси шабҳои тори ман

تا یاد تو ست مونس شب‌های تار من

Гӯ бар сари арӯси шаҳодати нисори шӯ

گو بر سر عروس شهادت نثار شو

Дарӣ ки буд парваришаш дар канори ман

دُری که بود پرورشش در کنار من

Хизри арзи ҷӯй шер чашид оби зиндагӣ

خضر ار ز جوی شیر چشید آب زندگی

Хӯнаст оби зиндагии ҷӯйбори ман

خون است آب زندگیِ جویبار من

Исо агар зи дори балои зиндаи баради ҷон

عیسی اگر ز دار بلا زنده برد جان

Ин нақди ҷони бадасти сари найзаи дори ман

این نقد جان به دست، سر نیزه دار من

Дар гулшани ҷинони бхлил эй сабо бигӯ

در گلشن جنان به خلیل ای صبا بگو

Бигузар бкрбло ва бибин лолаи зори ман

بگذر به کربلا و ببین لاله‌زار من

Дрхоку хӯни биҷои забеҳи мнои хеш

در خاک و خون به جای ذبیح منای خویش

Байни навҷавони сарви қаду глъзори ман

بین نوجوان سروقد و گل‌عذار من

Коироити ҳудои ту чаро сарнигӯн шудӣ

کای رایت هدی؛ تو چرا سرنگون شدی؟

Дар мавҷи хӯн чигуна фитодӣу чўншдӣ

در موج خون چگونه فتادی و چون شدی؟

Едаст ҳақ ки иллати эҷоди олимӣ

ای دست حق که علت ایجاد عالمی

Иллат чаҳ шуд ки дар кафи ду нони збўншдӣ

علت چه شد که در کف دونان زبون شدی؟

Имрӯз дар мамолики ҷони дасти дасти тест

امروز در ممالک جان، دست دست تو ست

Аллоҳ чигуна дастхуши хасм дун шудӣ

الله چگونه دست‌خوش خصم دون شدی؟

Коши онзмон ки хасм биравӣ ту тести об

کاش آن زمان که خصم به روی تو بست آب

Аинхокдони ғами ҳамаи дарёӣ хӯн шудӣ

این خاک‌دان غم همه دریای خون شدی

Аичрхи кчмдори камонати шикастаи бод

ای چرخ کج‌مدار؛ کمانت شکسته باد

Зини тирҳо ки бар тан ӯ раҳнамӯн шудӣ

ز این تیرها که بر تن او ره‌نمون شدی

Ойина ки пардаи асрори ғайб буд

آن سینه‌ای که پردهٔ اسرار غیب بود

эй тир чун ту муҳаррами роз дарун шудӣ

ای تیر؛ چون تو محرم راز درون شدی؟

Гаштии бкоми душману киштии бихираи дӯст

گشتی به کام دشمن و کُشتی به خیره، دوست

Аигрдши фалаки ту чаро вожгӯн шудӣ

ای گردش فلک؛ تو چرا واژگون شدی؟

Аихўр чу шуд ба найзаи сари шоҳи машриқин

ای خور؛ چو شد به نیزه سر شاه مشرقین

Шармат нашуд ки бози зи машриқ бурун шудӣ

شرمت نشد که باز ز مشرق برون شدی؟

Чун шоҳи ташнаи зулмат номўт кард тай

چون شاهِ تشنه ظلمت ناسوت کرد طی

Бар оби зиндагонии ҷовиди баради пай

بر آب زندگانی جاوید برد پی

Дар роҳи ҳақи фано ба бФо кард ихтиёр

در راه حق فنا به بقا کرد اختیار

То гашти ваҷҳи боқии ҳақи баъди кули шиӣ

تا گشت وجه باقی حق بعد کلّ شیئ

Зад пои баҳр чаҳ ҷузи вай ва сар дод шуд равон

زد پا به هر چه جز وی و سر داد و شد روان

То кӯии дӯст бар асари куштагони ҳӣ

تا کوی دوست بر اثر کشتگان حی

Чун гашти ҷилвагар сар ӯ бар сари синон

چون گشت جلوه‌گر سر او بر سر سنان

Шуд пар навой замзамаи тавр ноӣу не

شد پرنوای زمزمهٔ طور نای و نی

Шӯр аз Ироқи гашти баланди ончунон ки барад

شور از عراق گشت بلند آن چنان که برد

КоФрдлони зиёди таманнои малики рай

کافردلان ز یاد تمنای ملک ری

Пошед он қаллодаи дарҳои шоҳвор

پاشید آن قلادۀ دُرهای شاهوار

Аз ҳам чу баргҳои хазон аз сумуми дай

از هم چو برگ‌های خزان از سموم دی

Гуфтӣ раҳо намӯд зи кафи духтарони наъш

گفتی رها نمود ز کف دختران نعش

Аз инқилоби даври фалаки домани ҷаддӣ

از انقلاب دور فلک دامن جُدی

Он як ниҳоди рӯ сӯй ме?дан ки ё або

آن یک نهاد رو سوی میدان که یا ابا

Ваон як кашид дар ҳарами афғон ки ё ахӣ

و آن یک کشید در حرم افغان که یا اُخی

Оҳ аз дмикаҳ аз ситами чархи кчмдор

آه از دمی که از ستم چرخ کج‌مدار

Оташ гирифт хайма ва бар бод шуд диёр

آتش گرفت خیمه و بر باد شد دیار

Бонги раҳили ғулғула дар корвон фиканд

بانگ رحیل غلغله در کاروان فکند

Шуд бонувони пардаи исмати шутурсавор

شد بانوان پردۀ عصمت شترسوار

Хӯришади фурӯи бмғрбу тобандаи ахтарон

خور شد فرو به مغرب و تابنده‌اختران

Бастанди бори шоми қатор аз паии қатор

بستند بار شام، قطار از پی قطار

Ғоратгарони Кӯфаи зи шоҳаншаҳи ҳиҷоз

غارتگران کوفه ز شاهنشه حجاز

Нагузоштанд дар ятемӣ ба гнҷбор

نگذاشتند دُر یتیمی به گنج‌بار

Гардуни бадари нисории базми хдиўи шом

گردون به دُرنثاری بزم خدیو شام

Ақдии бириштаи басти зи дарҳои шоҳвор

عقدی به رشته بست ز دُرهای شاهوار

Ганҷинаҳои гавҳар икдонаҳ шуд ниҳон

گنجینه‌های گوهر یک‌دانه شد نهان

Аз ҳалқаҳои силсила дар оҳанӣни ҳисор

از حلقه‌های سلسله در آهنین‌حصار

Омад билраза арши зи фарёди аҳлбит

آمد به لرزه عرش ز فریاد اهل بیت

Дар қтлгаҳ чу қофила ғам фиканд ёр

در قتل‌گه چو قافلهٔ غم فکند بار

Ногуҳ фитода дид ҷигари гӯшаи расӯл

ناگه فتاده دید جگرگوشهٔ رسول

Наъшии бхўни тпидаҳи бмидони корзор

نعشی به خون تپیده به میدان کارزار

Аингўҳри бхўн шудаи ғалатони ҳусайни тест

این گوهر به خون شده غلتان حسین تو ست

Венаи киштии шикастаи зи тӯфони ҳусайни тест

و این کشتی شکسته ز توفان حسین تو ست

Ин Юсуфӣ ки бар тан худ карда перҳан

این یوسفی که بر تن خود کرده پیرهن

Аз тори зулфҳои парешони ҳусайни тест

از تار زلف‌های پریشان حسین تو ست

Ин аз ғубори тираи ҳомӯни наҳуфтаи рӯ

این از غبار تیرۀ هامون نهفته رو

Дар пардаи офтоби дурахшони ҳусайни тест

در پرده آفتاب درخشان حسین تو ست

Ин Хизри ташнаи ком ки сарчашмаи ҳаёт

این خضر تشنه‌کام که سرچشمهٔ حیات

Бадрӯд карда бо лаби аташони ҳусайни тест

بدرود کرده با لب عطشان حسین تو ست

Ин пикрикаҳ карда насимаши кафани бабр

این پیکری که کرده نسیمش کفن به بر

Аз парниёни рики биёбони ҳусайни тест

از پرنیان ریگ بیابان حسین تو ست

Ин лолаи шигифта ки Заҳрои зи доғ ӯ

این لالۀ شگفته که زهرا ز داغ او

Чўнгл намӯда чоки гиребони ҳусайни тест

چون گل نموده چاک گریبان حسین تو ست

Ин шамъи кушта аз асари тунди боди ҷавр

این شمع کشته از اثر تند باد جور

Каши бичроғи мондаи шабистони ҳусайни тест

کش بی‌چراغ مانده شبستان حسین تو ست

Ин шоҳбози авҷи саодат ки карда боз

این شاه‌باز اوج سعادت که کرده باز

Шҳпри басӯии арши зи пайкони ҳусайни тест

شه‌پر به سوی عرش ز پیکان حسین تو ست

Дод осмони биёади ситами хонимони ман

داد آسمان به باد ستم خانمان من

То аз кадоми бодияи пурсӣ нишони ман

تا از کدام بادیه پرسی نشان من

Давр аз ту аз татовули гулчини рӯзгор

دور از تو از تطاول گل‌چین روزگار

Шуд ошёни зоғу зағани гулистони ман

شد آشیان زاغ و زغن گلستان من

Гардуни бонтқоми қтилони рӯзи бадар

گردون به انتقام قتیلان روز بدر

Нагузошт икстораҳ ба ҳафт осмони ман

نگذاشت یک ستاره به هفت آسمان من

Зад оташӣ ба пардаи номӯси ман фалак

زد آتشی به پردۀ ناموس من فلک

Коид ҳануз ду дуӣ аз устихони ман

کآید هنوز دود وی از استخوان من

Бихўд дар ин чамани нкшми нолаҳои зор

بی‌خود در این چمن نکشم ناله‌های زار

Онтоирм ки сӯхти фалаки ошёни ман

آن طایرم که سوخت فلک آشیان من

Онсрўи қоматӣ ки ту дидӣ зғм хамед

آن سروقامتی که تو دیدی ز غم خمید

Дидӣ ки чун кашид ғами охири камони ман

دیدی که چون کشید غم آخر کمان من

Рафт онкӣ буд бар серуми ?онасойа ҳамЭй

رفت آن که بود بر سرم آن سایهٔ همای

Шуд дасти хоки без кунун соябони ман

شد دست خاک‌بیز کنون سایبان من

Гуфтам зи сад яке бтў аз ҳол Кӯфа бош

گفتم ز صد یکی به تو از حال کوفه؛ باش

Каз боргоҳ шом барояд фиғони ман

کز بارگاه شام برآید فغان من

Андари ҷаҳони аён шудаи ғавғои растхез

اندر جهان عیان شده غوغای رست‌خیز

Аиқомти ту шӯри қиёмати бпои хез

ای قامت تو شور قیامت؛ به پای خیز

Зайнаби ?бирти бзоити мзҷоаҳи ҷони бкФ

زینب برت بضاعت مزجاه جان به کف

Оварда бо тарона ё аиҳо алъзиз

آورده با ترانۀ یا ایها العزیز

Ҳар каси бмқсдии раҳи саҳрои гирифтаи пеш

هر کس به مقصدی ره صحرا گرفته پیش

Ман рӯй дар туу дгарон рӯй дар ҳҷиз

من روی در تو و دگران روی در حجیز

Бигушо зи хоби дида ва бингар ки аз Ироқ

بگشا ز خواب دیده و بنگر که از عراق

Чунам бшом мебарад аинқўм бе тамиз

چونم به شام می‌برد این قوم بی‌تمیز

Маҳмили шикастаи нолаи ҳаддии сорибони синон

محمل شکسته؛ ناله حُدی؛ ساربان سنان

Раҳи бекарону банди гарони ноқа бе ҷҳиз

ره بی‌کران و بند گران؛ ناقه بی‌جهیز

Харгоҳи дӯди оҳу ниқобами ғубори роҳ

خرگاه، دودِ آه و نقابم، غبار راه

Чатри остину мъҷри сари дасти хоки без

چتر، آستین و معجر سر، دست خاک‌بیز

Комами зи таъни найзаи бзонўи сари ҳиҷоб

گاهم ز طعن نیزه به زانو سر حجاب

Гоҳами зи тозӣонаи басари дасти аҳтриз

گاهم ز تازیانه به سر، دست احتریز

Як корзори душман ва ман иктни ғариб

یک کارزار، دشمن و من، یک تن غریب

Ту хуфтаи хуши ббстру аиндшти фитнаи хез

تو، خفته خوش به بستر و این دشت، فتنه‌خیز

Аичрхи сифлаи тези турои сайд кам набӯд

ای چرخ سفله؛ تیر تو را صید کم نبود

Гирами азизи Фотимаи сайд ҳура набӯд

گیرم عزیز فاطمه صید حرم نبود

Ҳалқӣ ки бӯсаи гоҳи набӣ буд рӯзу шаб

حلقی که بوسه‌گاه نبی بود روز و شب

Ҷои синону ханҷари аҳл ситам набӯд

جای سنان و خنجر اهل ستم نبود

Ангушт ӯ бихира буридӣ паии нигин

انگشت او به خیره بریدی پی نگین

Девии сазои салтанати малик ҷам набӯд

دیوی سزای سلطنت ملک جم نبود

Кӣ ҳеҷ сифлаи лсти бмҳмони хондаи об

کی هیچ سفله بست به مهمانِ خوانده آب؟

Гирами турои сҷиаҳи аҳл карам набӯд

گیرم تو را سجیهٔ اهل کرم نبود

Доғи ғамӣ казу ҷигари кӯҳ об шуд

داغ غمی کز او جگر کوه آب شد

Беморро таҳаммули он доғ ғам набӯд

بیمار را تحمل آن داغ غم نبود

Пои сарири зодаи ҳинду сари ҳусайн

پای سریر، زادهٔ هند و سر حسین

Дар кеши куфри сифлаи чунин муҳтарам набӯд

در کیش کفر، سفله چنین محترم نبود

Аизодаҳи зиёд ки дайн аз ту шуд ббод

ای زادهٔ زیاد که دین از تو شد به باد

Он хаймаҳои сӯхтаи байт алснм набӯд

آن خیمه‌های سوخته بیت‌الصنم نبود

Зинғм ки оҳи аҳли замини зи осмони гузашт

ز این غم که آه اهل زمین ز آسمان گذشت

Бо итрат расӯл надонам чаҳ сони гузашт

با عترت رسول ندانم چه سان گذشت

Намруди новакӣ ки сӯии осмони кушод

نمرود ناوکی که سوی آسمان گشاد

Дар синаи слили халил аз нишони гузашт

در سینۀ سلیل خلیل از نشان گذشت

Дар ҳайратам ки об чаро хӯн шуд чу нил

در حیرتم که آب چرا خون نشد چو نیل

Зон ташна ки бар лаби оби равони гузашт

ز آن تشنه‌ای که بر لب آب روان گذشت

Оварад ханҷари оби зулолаш вале дареғ

آورد خنجر آب زلالش، ولی دریغ

Коб аз гулӯ нарафта фурӯ аз ҷаҳони гузашт

کآب از گلو نرفته فرو، از جهان گذشت

Шуд осмон з карда пушаймон дар ин амал

شد آسمان ز کرده پشیمان در این عمل

Лек онзмон ки тири хато аз камони гузашт

لیک آن زمان که تیر خطا از کمان گذشت

Аллоҳ чаҳ шуъла буд ки ангехт осмон

الله چه شعله بود که انگیخت آسمان

Каз ваии кабӯтарони ҳарами зи ошёни гузашт

کز وی کبوتران حرم ز آشیان گذشت

Дар мавқеӣ ки арзи савоб ва хато кунанд

در موقفی که عرض صواب و خطا کنند

Корӣ накарда чарх ки аз ваии тавон гузашт

کاری نکرده چرخ که از وی توان گذشت

Хомӯши ниро ки забони сӯхти хома ро

خاموش نیّرا که زبان سوخت خامه را

Хунашади мидоду қиссаи зи шарҳи баёни гузашт

خون شد مداد و قصه ز شرح بیان گذشت

Чун тири ишқи ҷои бкмон бало кунад

چون تیر عشق جا به کمان بلا کند

Аввал нишаст бар дили аҳл вло кунад

اول نشست بر دل اهل ولا کند

Дар ҳайратанд хираи сарон аз чаҳ ишқи дӯст

در حیرتند خیره‌سران از چه عشق دوست

Аҳбобро ба тунди бало мубтало кунад

احباب را به بند بلا مبتلا کند

Бегонаро таҳаммули бор ниёз нест

بیگانه را تحمل بار نیاز نیست

Маъшӯқи нози худ ҳама бар ошно кунад

معشوق ناز خود همه بر آشنا کند

Танпарвар аз куҷоу таманнои васли дӯст

تن‌پرور از کجا و تمنای وصل دوست

Дардӣ надорад ӯ ки табибаш даво кунад

دردی ندارد او که طبیبش دوا کند

Онро ки нест шӯри ҳусайнии басари зи ишқ

آن را که نیست شور حسینی به سر ز عشق

Бо дӯст кӣ муомила Карбало кунад

با دوست کی معاملهٔ کربلا کند

Якбораи пушти по бар мосўо занад

یک‌باره پشت پا به سر ماسوا زند

То зонмён аз ин ҳамаи худро сўо кунад

تا ز آن میان از این همه خود را سوا کند

Оре касе ки кушта ӯ ин буд сазост

آری کسی که کشتهٔ او این بود، سزا ست

Худро агар бикушта худ хўнбҳо кунад

خود را اگر به کشتهٔ خود خون‌بها کند

Анқои қофро ҳаваси ошиёна буд

عنقای قاف را هوس آشیانه بود

Ғавғои нинавои ҳама дар раҳи баҳона буд

غوغای نینوا همه در ره بهانه بود

Ҷоӣикаҳи хӯрда буд май онҷои ниҳоди сар

جایی که خورده بود می، آن جا نهاد سر

Дардии кашӣ ки масти шароби шабона буд

دردی‌کشی که مست شراب شبانه بود

Якбораи сӯхти зи оташи ғайрати ҳавои ишқ

یک‌باره سوخت ز آتش غیرت هوای عشق

Мавҳуми парда агар андари миёна буд

موهوم‌پرده‌ای اگر اندر میانه بود

Дар як тибқи бҷлўаҳи ҷонон нисор кард

در یک طبق به جلوهٔ جانان نثار کرد

Ҳар дар шоҳвори каши андари хазона буд

هر در شاهوار کش اندر خزانه بود

Номад биҷуз навой ҳусайнӣ ба пардаи рост

نامد به جز نوای حسینی به پرده راست

Рўзикаҳ дар ҳарими аласти ин тарона буд

روزی که در حریم الست این ترانه بود

Биллоҳ ки ҷо надошт биҷузи неи нишон дар ӯ

بالله که جا نداشت به جز نی نشان در او

Он сина ки тири балоро нишона буд

آن سینه‌ای که تیر بلا را نشانه بود

Кӯрӣ назора кун ки шикастанди кӯфӣон

کوری نظاره کن که شکستند کوفیان

Ойина ки мазҳари ҳасани ягона буд

آیینه‌ای که مظهر حسن یگانه بود

Аихргаҳи азои ту ин торами кабӯд

ای خرگه عزای تو این طارم کبود

Лабрези хӯни зи доғи ту паймонаи вуҷӯд

لب‌ریز خون ز داغ تو پیمانهٔ وجود

Вай ҳар ситораи қатраи хўникаҳ улувваён

و ای هر ستاره قطرهٔ خونی که عِلویان

Дар мотами ту рехта аз дидагони фурӯд

در ماتم تو ریخته از دیدگان فرود

Гиряаст ва ту ҳар чаҳу азндаҳро навост

گریه است بر تو هر چه نوازنده را نوا ست

Нолааст битў ҳар чаҳ сарояндаро сурӯд

ناله است بی تو هر چه سراینده را سرود

Танҳо на хокёни бъзои ту ашгриз

تنها نه خاکیان به عزای تو اشک‌ریز

Мотам сарост баҳри ту аз ғайб то шуҳуд

ماتم‌سرا ست بهر تو از غیب تا شهود

Аз хӯни куштагони ту саҳрои Марӣа

از خون کشتگان تو صحرای ماریه

Боғӣу сунбулаши ҳамаи гесуии мшгбўд

باغی و سنبلش همه گیسوی مشک‌سود

Кӣ бар синони таловат қирон кунад сиррӣ

کی بر سنان تلاوت قرآن کند سری؟

Бедори малики Каҳфи тўӣии дигарон рқўд

بیدارِ ملک کهف تویی، دیگران رقود

Нашигифт агар баранд турои саҷдаи сарварон

نَشگِفت اگر برند تو را سجده سروران

Аидодаҳи сари бтоъти маъбуд дар суҷуд

ای داده سر به طاعت معبود در سجود

Соруллоҳӣ ки сари аноолҳқ нишон диҳад

ثاراللهی که سرّ انا الحق نشان دهد

Дунёи нигар ки дар дили хунаш макон диҳад

دنیا نگر که در دل خونش مکان دهد

Вонсркаҳи сари нуқтаи тғроӣ бсмлаҳ аст

و آن سر که سرّ نقطهٔ طغرای بسمل است

Кӯронаи ҷоаш бар сар мем синон диҳад

کورانه جاش بر سر میم سنان دهد

Исои дмикаҳи ҷисми ҷҳонро ҳаёт азуаст

عیسی‌دمی که جسم جهان را حیات از او ست

Аллоҳ чаҳ сон равост ки лаби ташна ҷон диҳад

الله چه سان روا ست که لب‌تشنه جان دهد؟

Чархи ?дании нигар ки бе қатли иктнӣ

چرخ دنی نگر که پی قتل یک تنی

Ҳар чаҳ оядаш бадаст ба тир ва камон диҳад

هرچ آیدش به دست، به تیر و کمان دهد

Нафаси аллоҳӣ ки ҳар замон ӯро бкўии васл

نفس اللهی که هر زمن او را به کوی وصل

Ҳотифи Нидои арҷъӣ аз ломакон диҳад

هاتف ندای ارجعی از لامکان دهد

Аичрх сифла бош ки баҳри лақои дӯст

ای چرخ سفله؛ باش که بهر لقای دوست

Тоҷу нигини бдшмни дайн ройгон диҳад

تاج و نگین به دشمن دین رایگان دهد

Онтоирикаҳи зрўаҳи лоҳут ҷой ӯст

آن طایری که ذروهٔ لاهوت جای اوست

Кӣ дил бар ошиёнаи ин хокдон диҳад

کی دل بر آشیانهٔ این خاک‌دان دهد؟

Доне чаҳ рӯзи духтари Заҳро асир шуд

دانی چه روز دختر زهرا اسیر شد؟

Рўзикаҳи тарҳи байъати мно амир шуд

روزی که طرح بیعت منّا امیر شد

Воҳсрто ки моҳии баҳри муҳӣти ғайб

واحسرتا که ماهی بحر محیط غیب

Намруди куфрро ҳадафи нӯк тир шуд

نمرود کفر را هدف نوک تیر شد

Бо доҷли бисоти сулаймон фурӯ навишт

باد اجل بساط سلیمان فرونوشت

Деви шарири вориси тоҷ ва сарир шуд

دیو شریر وارث تاج و سریر شد

Мавлуди ширхораи ҳаҷари батул ро

مولود شیرخوارۀ حجر بتول را

Пайкони тири ҳармалаи пистон шер шуд

پیکان تیر حرمله پستان شیر شد

Аз даври хеш сайр нашуд то на чархи пер

از دور خویش سیر نشد تا نه چرخ پیر

Аз хӯни ханҷари шаҳи лаби ташна хайр шуд

از خون حنجر شه لب‌تشنه سیر شد

Дар ҳайратам ки шери худо чун бхок хуфт

در حیرتم که شیر خدا چون به خاک خفت؟

Андам ки оҳӯони ҳарам дастгир шуд

آن دم که آهوان حرم دستگیر شد

Занҷири кину гардани саҷҷоди аиъҷб

زنجیر کین و گردن سجاد؟ ای عجب

Рӯбоҳи чархи байн ки чаҳ сони шер гир шуд

روباه چرخ بین که چه سان شیرگیر شد

эй дар ғами ту арзу само хӯн гириста

ای در غم تو ارض و سما خون گریسته

Моҳӣ дар обу ваҳш бҳомўн гириста

ماهی در آب و وحش به هامون گریسته

Ваии рӯзу шаби биёади лабати чашми рӯзгор

و ای روز و شب به یاد لبت چشم روزگار

Нилу Фуроту диҷла ва ҷиҳўн гириста

نیل و فرات و دجله و جیحون گریسته

Аз тобиши сарати бснони чашми офтоб

از تابش سرت به سنان چشم آفتاب

Ашки шафақи бдомн гардун гириста

اشک شفق به دامن گردون گریسته

Дар осмон задуд хайёми ифофи ту

در آسمان ز دود خیام عفاف تو

Чашми Масеҳи ашк ҷгргўн гириста

چشم مسیح اشک جگرگون گریسته

Бо дарди иштиёқи ту дар водии ҷунун

با درد اشتیاق تو در وادی جنون

Лайлӣ баҳона карда ва маҷнӯн гириста

لیلی بهانه کرده و مجنون گریسته

Танҳо на чашми дӯсти баҳоли ту ашгбор

تنها نه چشم دوست به حال تو اشک‌بار

Ханҷари бадасти қотили ту хӯн гириста

خنجربه‌دست قاتل تو خون گریسته

Одами паии азои ту аз равзаи биҳишт

آدم پی عزای تو از روضۀ بهشت

Харгоҳи дард ва ғам зада берун гириста

خرگاه درد و غم زده بیرون گریسته

Бе шоҳи дайн чаҳ рӯзи ҷаҳони хароб ро

بی شاه دین چه روز جهان خراب را؟

эй осмони дарича ба бинад офтоб ро

ای آسمان؛ دریچه ببند آفتاب را

Ҷлбоби нилгуни шаб аз ҳам гушои боз

جلباب نیل‌گون شب از هم گشای باز

Яксар сиёҳ пӯш кун ин на қбоб ро

یک‌سر سیاه‌پوش کن این نه قباب را

Ашки шафақи зи дида офоқ кун равон

اشک شفق ز دیدۀ آفاق کن روان

Дар хӯни каши ин сарочаи пари анқлобро

در خون کش این سراچهٔ پر انقلاب را

Неи неи казин пас аз ҳамаи хӯни боради осмон

نی؛ نی؛ کز این پس ار همه خون بارد آسمان

Биҳосласт хӯрдани мстсқии обро

بی‌حاصل است خوردن مستسقی آب را

Об аз барои ҳалқи шаҳи ташнаи ком буд

آب از برای حلق شه تشنه‌کام بود

ЧўнрФти гӯ блоўаҳ наризад сҳобро

چون رفت، گو به لاوه نریزد سحاب را

Хури гӯ дигар зи пардаи шаби брҳпорср

خور گو دگر ز پردهٔ شب برمیار سر

КоФкнди зайнаб аз рухи чўнмаҳи ниқоб ро

که افکند زینب از رخ چون مه نقاب را

Аикош бўолбшр накашидӣ сар аз туроб

ای کاش بوالبشر نکشیدی سر از تراب

Зини оташӣ ки сӯхти дили Бутуроб ро

ز این آتشی که سوخت دل بوتراب را

Қатли шаҳиди ишқ на кори хаданг буд

قتل شهید عشق نه کار خدنگ بود

Дунё барои шоҳи ҷаҳони дори нанг буд

دنیا برای شاه جهان‌دار تنگ بود

ЪсФўр ҳар чаҳ бод ҳам оварад боз нест

عصفور هر چه باد، هم‌آورد باز نیست

Шаҳбозро зи пнчаҳи ъсФўри нанг буд

شه‌باز را ز پنجهٔ عصفور ننگ بود

Ойинаи худ зи тоби таҷаллии баҳами шикаст

آیینه خود ز تاب تجلی به هم شکست

Гирам ки хасмро дили пари кӣнаи санги бумад

گیرم که خصم را دل پرکینه سنگ بود

Неру аз ӯ гирифт броўихти теғи кин

نیرو از او گرفت بر او آخت تیغ کین

Қўмикаҳ бо худои муҳайёии ҷанг буд

قومی که با خدای مهیای جنگ بود

Аҳди аласт агар нагирифтӣ Аннан ӯ

عهد الست اگر نگرفتی عنان او

Шаҳди бақои бкоми мухолифи шрнг буд

شهد بقا به کام مخالف شرنگ بود

Аз ишқ пресс ҳолати ҷонбозии ҳусайн

از عشق پرس حالت جان‌بازی حسین

Пои барроқи ақл дар аинърсаҳи ланг буд

پای براق عقل در این عرصه لنگ بود

Аҳмад агар бзрўаҳи қавсин урӯҷ кард

احمد اگر به ذروه قوسین عروج کرد

Миъроҷи шоҳи ташнаи басӯии хаданг буд

معراج شاه تشنه به سوی خدنگ بود

Коишҳсўори бодияи ибтилои мо

که ای شه‌سوار بادیهٔ ابتلای ما

Бози о ки зи он тести ҳарими лақои мо

باز آ که ز آن تو ست حریم لقای ما

Миъроҷи ъшқро шаб усарост ҳин барон

معراج عشق را شب اسرا ست؛ هین بران

Хуши хуши барроқи шавқи бхлўтсрои мо

خوش خوش براق شوق به خلوت‌سرای ما

Ту аз барои моӣӣ ва мо аз барои ту

تو از برای مایی و ما از برای تو

Ъҳдисти ин фанои туро бо бақои мо

عهدی ست این فنای تو را با بقای ما

Додӣ сиррии зи шавқу харидии лақои дӯст

دادی سری ز شوق و خریدی لقای دوست

Ҳаргизи зиёни набарди кас аз хӯни баҳоии мо

هرگز زیان نبرد کس از خون‌بهای ما

Ҷони бозяти ҳиҷоби дўбинӣ баҳам дарид

جانبازیت حجاب دوبینی به هم درید

Дар ҷилваи гоҳи ҳасани тўӣии худ биҷои мо

در جلوه‌گاه حسن تویی خود به جای ما

Бози о ки чашми нози азал бар қудуми тест

باز آ که چشم ما ز ازل بر قدوم تو ست

Худ хокрўби роҳи ту буд анбиёии мо

خود خاک‌روب راه تو بود انبیای ما

Ҳин зон тести тоҷи рубубият аз азал

هین ز آن تو ست تاج ربوبیت از ازل

Гар рафт бар синони сарати андари ҳавои мо

گر رفت بر سنان سرت اندر هوای ما

Гар зи оташи аташи ҷигарати сӯхт ғам махӯр

گر ز آتش عطش جگرت سوخت غم مخور

Аз тести оби раҳмат бе миннатҳои мо

از تو ست آب رحمت بی‌منتهای ما

Вари сифлаи баради зи ту дастӣ машав малул

و ار سفله‌ای بُرَد ز تو دستی مشو ملول

Бо шҳпр хаданг биппарад эй мо

با شه‌پر خدنگ بپرّد همای ما

Густардаем боли млоики биҷои фарш

گسترده‌ایم بال ملایک به جای فرش

Козор бар танат накунад Карбалои мо

کآزار بر تنت نکند کربلای ما

Дилгир гӯ мабод халил аз фидои дӯст

دلگیر گو مباد خلیل از فدای دوست

Кофӣаст Акбари ту забеҳи мнои мо

کافی ست اکبر تو ذبیح منای ما

Кӯи Нӯҳи кӯи бдшти балои ои бози байн

کو نوح؟ گو به دشت بلا آی و باز بین

Киштии шикастагони муҳӣти балои мо

کشتی‌شکستگان محیط بلای ما

Мӯсои зи кӯҳ тавр шунид ар ҷавоби лн

موسی ز کوه طور شنید ار جواب «لن»

Гӯи бози шӯи бҷлўаҳи гуҳи нинавои мо

گو باز شو به جلوه‌گه نینوای ما

Гар зиндаи ҷони бабради зи дори балои Масеҳ

گر زنده جان ببُرد ز دار بلا مسیح

Гӯи дори Карбалои нигару мубталои мо

گو دار کربلا نگر و مبتلای ما

Мансӯх кард зикри авоили ҳадиси ту

منسوخ کرد ذکر اوایل حدیث تو

Аидодаҳи тани зи аҳди азал бар қазои мо

ای داده تن ز عهد ازل بر قضای ما

КоихФтаҳи хуши ббстри хӯни дида боз кун

که ای خفته خوش به بستر خون؛ دیده باز کن

Аҳвол мо бибин ва сипас хоб ноз кун

احوال ما ببین و سپس خواب ناز کن

Аиўорси сарири имомат ба пои хез

ای وارث سریر امامت؛ به پای خیز

Бар куштагон бе кафани худ намоз кун

بر کشتگان بی‌کفن خود نماز کن

Тифлони худ бўртаҳи баҳри блонгр

طفلان خود به ورطهٔ بحر بلا نگر

Дастии бдстгирии эшон дароз кун

دستی به دستگیری ایشان دراز کن

Баси дрдҳост дар дилам аз дасти рӯзгор

بس دردها ست در دلم از دست روزگار

Дастӣ бгрднм куну гӯшам броз кун

دستی به گردنم کن و گوشم به راز کن

Сайрами зи зиндагонии дунёи яке маро

سیرم ز زندگانی دنیا؛ یکی مرا

Лаб бар гулӯи расону зи ҷон бениёз кун

لب بر گلو رسان و ز جان بی‌نیاز کن

Бархез субҳ шом шуд эй мейри корвон

برخیز صبح شام شد ای میر کاروان

Моро савор бар шутур беҷҳоз кун

ما را سوار بر شتر بی‌جهاز کن

ё даст мо бигир ва аз аиндшти пари ҳарос

یا دست ما بگیر و از این دشت پرهراس

Бор дигар равонаи басӯи ҳиҷоз кун

بار دگر روانه به سوی حجاز کن

Коичрх сифла дод аз ин сари кронё

که ای چرخ سفله؛ داد از این سرگرانیا

Кардӣ азизи Фотимаи хору ндонё

کردی عزیز فاطمه خوار و ندانیا

Хуши дараҷаон бком расед аз ту аҳлбит

خوش در جهان به کام رسید از تو اهل بیت

То ҳашар дар ҷаҳон накунӣ комронё

تا حشر در جهان نکنی کامرانیا

Ин кӣ куҷо равост ки дунони даҳр ро

این کی کجا رواست که دونان دهر را

Дар кохи зари бмснди иззати ншонё

در کاخ زر به مسند عزت نشانیا؟

Қўмикаҳи пос иззаташон дошт зулҷалол

قومی که پاس عزتشان داشت ذوالجلال

То шоми шани бқиди асирии кшонё

تا شامشان به قید اسیری کشانیا

Бастии бқиди бозуии саҷҷоди ҳеҷ раҳм

بستی به قید بازوی سجاد و هیچ رحم

Номади туро бар он тан ва он нотўонё

نامد تو را بر آن تن و آن ناتوانیا

Киштии бзории Асғар ва ҳиҳт насӯхт дил

کشتی به زاری اصغر و هیچت نسوخت دل

Зоншмъ рӯй дилкаш ва он гули Фшонё

ز آن شمع روی دل‌کش و آن گل‌فشانیا

Аз по фикандӣ Акбару минои муддати дареғ

از پا فکندی اکبر و می‌نامدت دریغ

Аичрхи бабр аз он қад ва он нўҷўонё

ای چرخ پیر؛ از آن قد و آن نوجوانیا

Судии бҳлқи хусрави дайни теғи ҳеҷ шарм

سودی به حلق خسرو دین تیغ، هیچ شرم

Номади туро аз он нигаҳи хсрўои ниё

نامد تو را از آن نگه خسروانیا

Ҳаргиз накарда буд каси аидҳри сифлаи табъ

هرگز نکرده بود کس ای دهر سفله‌طبع

Бар миҳмони хеши чунин мизбонё

بر میهمان خویش چنین میزبانیا