Оҳ аз онрўз ки дар дашти балои ғавғо буд

آه از آن روز که در دشت بلا غوغا بود

Шӯриши рӯзи қиёмати бҷҳони барпо буд

شورش روز قیامت به جهان برپا بود

Хасми чўндоираҳи гирди ҳарами шоҳи шаҳид

خصم چون دایره گرد حرم شاه شهید

Дар дили доира чун нуқтаи побарҷо буд

در دل دایره چون نقطه پابرجا بود

Арсаи дашт чу дебои мунаққаш аз хӯн

عرصه دشت چو دیبای منقش از خون

Ва онҳамаи сӯрати зебо ки дар он дебо буд

وآنهمه صورت زیبا که در آن دیبا بود

Ҷони бқрбони забеҳӣ ки бқрбонгаҳи даст

جان به قربان ذبیحی که به قربانگه دست

Бо лаби ташна равон мешуд ва худ дарё буд

با لب تشنه روان میشد و خود دریا بود

Ту мапиндор ки шоҳаншаҳи дайни даргаи разм

تو مپندار که شاهنشه دین در گه رزم

Дар биёбони бало бемадад ва танҳо буд

در بیابان بلا بی مدد و تنها بود

Анбиёу русулу ҷину млоик ҳар як

انبیا و رسل و جن و ملایک هر یک

Ҷони бкФ дар бар шаҳи мунтазири ?има буд

جان به کف در بر شه منتظر ایما بود

Хӯни Њобил ки шуд рехта аз санги ҷафо

خون هابیل که شد ریخته از سنگ جفا

Гар бъбртнигарӣ куштаи он саҳро буд

گر به عبرت نگری کشته آن صحرا بود

Пардаи пӯшони нҳонхонаҳи малику малакӯт

پرده پوشان نهانخانه ملک و ملکوت

Ҳамаи парвонаи оншмъи ҷаҳони оро буд

همه پروانهٔ آن شمع جهان آرا بود

Қатли аббоси вълии Акбару қосими зи азал

قتل عباس و علی اکبر و قاسم ز ازل

Бар фаромини қазоёии фалаки тғро буд

بر فرامین قضایای فلک طغرا بود

Варна андари назари қаҳри шаҳаншоҳи ҷаҳон

ورنه اندر نظر قهر شهنشاه جهان

Адам ҳар ду ҷаҳони бастаи бҳрФи ло буд

عدم هر دو جهان بسته به حرف لا بود

Алии Акбари брхи чўнглу боқад чу сарв

علی اکبر به رخ چون گل و با قد چو سرو

Фард ва танҳо басӯии рзмгаҳи аъдо буд

فرد و تنها به سوی رزمگه اعدا بود

Илми аллоҳ ки шақоӣқ на бидон лутфу саман

علم الله که شقایق نه بدان لطف و سمن

На бидон буии санавбар на бидон бало буд

نه بدان بوی صنوبر نه بدان بالا بود

Гирди шамъи рухи акбрикаҳи субҳи видоъ

گرد شمع رخ اکبری که صبح وداع

Лайлии сӯхтаи парвона бепарво буд

لیلی سوخته پروانه بی پروا بود

Захми нари ҷисми алии Акбару Лайлии дили хӯн

زخم بر جسم علی اکبر و لیلی دل خون

Хўнз маҷнӯн равад оре чу раг аз Лайло буд

خون ز مجنون رود آری چو رگ از لیلا بود

Дар ҳамаи малик бало нест биҷузи зикри ҳусайн

در همه ملک بلا نیست بجز ذکر حسین

Қоф то қофи ҷаҳони савти ҳамин анқо буд

قاف تا قاف جهان صوت همین عنقا بود

Нири онрўз ки тғрои қазо май бастанд

نیر آن روز که طغرای قضا می‌بستند

Сарнавишти ман аз ин номаи ҳамин тғро буд

سرنوشت من از این نامه همین طغرا بود