Чаҳ срўдист ки аинмрғи хуш алҳон оварад

چه سرودیست که اینمرغ خوش الحان آورد

Муждаи боди баҳорӣ бглстон оварад

مژده باد بهاری بگلستان آورد

Гӯи бмрғони зтрби нағма Довӯд кашид

گو بمرغان زطرب نغمه داود کشید

Бчмни боди сабои тахт сулаймон оварад

بچمن باد صبا تخت سلیمان آورد

Дилбарам бо лаби пурханда биболин омад

دلبرم با لب پرخنده ببالین آمد

Муждаи аидл ки табиб омад ва дармон оварад

مژده ایدل که طبیب آمد و درمان آورد

Лавҳаш аллоҳ нашунидем ки сарвии бчмн

لوحش الله نشنیدیم که سروی بچمن

Бори насрину гулу лола ва райҳон оварад

بار نسرین و گل و لاله و ریحان آورد

КоФриро ки парастиш бснўбр мекард

کافریرا که پرستش بصنوبر میکرد

Саҷда боист бар ин сарв хиромон оварад

سجده بایست بر این سرو خرامان آورد

Рӯзи хуршеди ҷаҳон аз шаб ялдо бигузашт

روز خورشید جهان از شب یلدا بگذشت

Субҳи фирӯзи ту то сар згрибон оварад

صبح فیروز تو تا سر زگریبان آورد

эй сабои дршкн зулф бигӯ бо дили мо

ای صبا درشکن زلف بگو با دل ما

Ки хат сар зада бар қатли ту фармон оварад

که خط سر زده بر قتل تو فرمان آورد

Дида бар гулшан рӯй ту гузаштааст магар

دیده بر گلشن روی تو گذشته است مگر

Ки зхўни ҷигарами лола бдомон оварад

که زخون جگرم لاله بدامان آورد

Бчмни ғунчаи хандони тараби орад аммо

بچمن غنچه خندان طرب آرد اما

Баҳри ман гиряи бабори аингл хандон оварад

بهر من گریه ببار اینگل خندان آورد

Дидаро дар назари ойин батон ҷилва надошт

دیده را در نظر آیین بتان جلوه نداشت

Дид то куфри сари зулфи ту имон оварад

دید تا کفر سر زلف تو ایمان آورد

Ҳбзои диҷлаи Бағдоду лаби оби Фурот

حبذا دجله بغداد و لب آب فرات

Хоки табризи марои таби бетон ва ҷон оварад

خاک تبریز مرا تب بتن و جان آورد

Ман бФрзонгии устод ҳакямон будам

من بفرزانگی استاد حکیمان بودم

Бар ман ин обу ҳавои фикр парешон оварад

بر من این آب و هوا فکر پریشان آورد

Осмонам ҳасад оварад бглзори биҳишт

آسمانم حسد آورد بگلزار بهشت

зи замини охирам аз фитна шайтон оварад

ز زمین آخرم از فتنه شیطان آورد

Гӯиё дид ки ганҷӣаст мрозири забон

گوئیا دید که گنجی است مرازیر زبان

Даҳанами баст бар ин кулба вайрон оварад

دهنم بست بر این کلبه ویران آورد

ё чу донист чу Юсуф ки азизи падарам

یا چو دانست چو یوسف که عزیز پدرم

Ҳасадам кард басӯи чаҳ канъон оварад

حسدم کرد بسوی چه کنعان آورد

Гуҳ бисёра Мисрами бғломии бФрўхт

گه بسیاره مصرم بغلامی بفروخت

Гоҳам аз тӯҳмати макора бзндон оварад

گاهم از تهمت مکاره بزندان آورد

На сетӣ ва на самандар на халилам ё раб

نه ستی و نه سمندر نه خلیلم یا رب

Ки маро бар сари ин оташ сӯзон оварад

که مرا بر سر این آتش سوزان آورد

ё на Нӯҳам ки кунам сабри бсгбозии қавм

یا نه نوحم که کنم صبر بسگبازی قوم

Космон бар сари ман ашк бдомон оварад

کاسمان بر سر من اشک بدامان آورد

Флкои модари айёми бсди қарн ҳануз

فلکا مادر ایام بصد قرن هنوز

Натавонад чу манӣ Тифл схндон оварад

نتواند چو منی طفل سخندان آورد

На ҳар он буқъа ки хуршед фалак тофт бар ӯ

نه هر آن بقعه که خورشید فلک تافت بر او

Кон аз ӯ баҳри шаҳони лаъл Бадахшон оварад

کان از او بهر شهان لعل بدخشان آورد

На ҳар онқтраҳ ки дар батни садаф ҷой гирифт

نه هر آنقطره که در بطن صدف جای گرفت

Баҳр бар доман аз он лўлў ғалатон оварад

بحر بر دامن از آن لولو غلطان آورد

На ҳар Андаст ки чӯбии бкФ аз нур гирифт

نه هر آندست که چوبی بکف از نور گرفت

Соҳронрои зи Асои мӯъҷиз събон оварад

ساحرانرا ز عصا معجز ثعبان آورد

Ҷавҳари нуктаи сроӣӣ чаҳ знср ва чаҳ знзм

جوهر نکته سرائی چه زنثر و چه زنظم

Ҳар ки оварад барам қатра бъмон оварад

هر که آورد برم قطره بعمان آورد

Шоирӣ дар хур ман нест ки устоди хирад

شاعری در خور من نیست که استاد خرد

Аввалин пояи марои ҳикмат луқмон оварад

اولین پایه مرا حکمت لقمان آورد

Лек чун пери фалаки ҳамсар сбёнм кард

لیک چون پیر فلک همسر صبیانم کرد

Ногузираст марои бозӣ сбён оварад

ناگزیر است مرا بازی صبیان آورد

Нирои риштаи назми сухан аз даст бирафт

نیرا رشته نظم سخن از دست برفت

Натавон дар ғазали ин қисса бпоён оварад

نتوان در غزل این قصه بپایان آورد

Марди ҳоли дили худ пеши ъҷоизи набард

مرد حال دل خود پیش عجایز نبرد

Бояд ин шикваи бензади шаҳ мардон оварад

باید این شکوه بنزد شه مردان آورد

Алии онълти аввалӣ ки ҷаҳони нақш ба баст

علی آنعلت اولی که جهان نقش به بست

То на ӯ сари бдрози парда имкон оварад

تا نه او سر بدراز پرده امکان آورد

Нур хуршед аёнаст маро ҳоҷат нест

نور خورشید عیانست مرا حاجت نیست

Бҳрониди ъўии худ ҳуҷҷат ва бурҳон оварад

بهرانید عوی خود حجت و برهان آورد

Доўрои догарои ҷонам аз ин ғами бурҳон

داورا دادگرا جانم از این غم برهان

Ки марои ҷони блби ин кулба аҳзон оварад

که مرا جان بلب این کلبه احزان آورد