Чу шамъи сӯзи дилами ишқ бар забони андохт

چو شمع سوز دلم عشق بر زبان انداخت

Дигар нахостӣ оташи маро ба ҷони андохт

دگر نخواستی آتش مرا به جان انداخت

Хиради ббўӣ маъонӣ бахаст чандонам

خرد ببوی معانی بخست چندانم

Ки бехати хокаму беруни зи остони андохт

که بیخت خاکم و بیرون ز آستان انداخت

Дам аз фироқи азизон наметавонам зад

دم از فراق عزیزان نمی توانم زد

Ки аз баландтарӣн пояам замони андохт

که از بلندترین پایه ام زمان انداخت

Шаб дароз нахобам ки шӯри аҳбобам

شب دراز نخوابم که شور احبابم

Намак ба мардумаки чашм хӯн фишон андохт

نمک به مردمک چشم خون فشان انداخت

Ба шохи сидраи зи мурғони хуш наво будам

به شاخ سدره ز مرغان خوش نوا بودم

Ҷафои ҳодиса бар хоками ошёни андохт

جفای حادثه بر خاکم آشیان انداخت

Ҳануз сина кунам пеш агарчӣ шасти қазо

هنوز سینه کنم پیش اگرچه شست قضا

Хато накард хадангӣ ки бар нишони андохт

خطا نکرد خدنگی که بر نشان انداخت

Чаҳ гӯям аз хами чавгон ӯ халосӣ нест

چه گویم از خم چوگان او خلاصی نیست

Ки ҳаркасам ба карон дид дар миёни андохт

که هرکسم به کران دید در میان انداخت

Дарин мухотираи каси даст кас наме гирад

درین مخاطره کس دست کس نمی گیرد

зи баҳр биҳдаҳам мавҷ бар карони андохт

ز بحر بیهده ام موج بر کران انداخت

Ба фақр сохта будам фиреби ишқи маро

به فقر ساخته بودم فریب عشق مرا

Ба дасти сад ҳаваси мухталифи Аннани андохт

به دست صد هوس مختلف عنان انداخت

Ба ҷом ва мутриба гуфтам вазифа кофӣ нест

به جام و مطربه گفتم وظیفه کافی نیست

Бибоядам шуду идрор бар Муғони андохт

ببایدم شد و ادرار بر مغان انداخت

Ҷамоли хизмати соҳиб ки шастаам зи ғараз

جمال خدمت صاحب که شسته ام ز غرض

Назар ба тамаъ наме боядам бар он андохт

نظر به طمع نمی بایدم بر آن انداخت

Ба ғайр ҳам набарам илтиҷо ки гўиндм

به غیر هم نبرم التجا که گویندم

Русум ӯ бФлон буд бар фалони андохт

رسوم او بفلان بود بر فلان انداخت

Ба ҳар тариқи дилами нақш баст дид хато

به هر طریق دلم نقش بست دید خطا

Бибояд ин варақ аз асли достони андохт

بباید این ورق از اصل داستان انداخت

Ба ҷом ҷам надаҳум обрӯ ки ҳиммати табъ

به جام جم ندهم آبرو که همت طبع

Марои сафина ба дарёии бекарони андохт

مرا سفینه به دریای بیکران انداخت

Сано ба зар нафурӯшам ки лиззати вараъам

ثنا به زر نفروشم که لذت ورعم

зи айши мадҳати абдураҳими хони андохт

ز عیش مدحت عبدالرحیم خان انداخت

зи зикри дӯст ба гармои ҳашари серобам

ز ذکر دوست به گرمای حشر سیرابم

Ки дар миёнаи кавсари марои нишони андохт

که در میانه کوثر مرا نشان انداخت

Ҳамин басаст саодат ки ёри пурсиши ман

همین بس است سعادت که یار پرسش من

Ба хуш беоне калаки гҳрФшони андохт

به خوش بیانی کلک گهرفشان انداخت

Ба ин шараф ки ба ташрифи хосаши арзидм

به این شرف که به تشریف خاصش ارزیدم

зи ваҷди хирқа чу парвонаи мурғи хони андохт

ز وجد خرقه چو پروانه مرغ خان انداخت

Ба хату халъат ӯ чун мафохират накунам ?

به خط و خلعت او چون مفاخرت نکنم؟

Маро ба тарбияти овоза дар ҷаҳони андохт

مرا به تربیت آوازه در جهان انداخت

Бисоти куҳна агар рӯзгор барчинад

بساط کهنه اگر روزگار برچیند

Асоси тозаи басии тарҳ ме тавон андохт

اساس تازه بسی طرح می توان انداخت

Бова мдиҳ фиристоданам бидон монад

باو مدیح فرستادنم بدان ماند

Ки нахли мива ба домони боғбони андохт

که نخل میوه به دامان باغبان انداخت

Ба маҷлисаш чу равад мадҳи ман чунон гӯйанд

به مجلسش چو رود مدح من چنان گویند

Ки дузди қимати коло ба корвони андохт

که دزد قیمت کالا به کاروان انداخت

Сухан зиёда набояд сурӯд бояд гуфт

سخن زیاده نباید سرود باید گفت

Шукр ба ёди лабати тӯтӣ аз даҳони андохт

شکر به یاد لبت طوطی از دهان انداخت

Ба ин қадар ки « назирӣ » сипос неъмат гуфт

به این قدر که «نظیری » سپاس نعمت گفت

Парии мағзи шикофаш бар устихони андохт

پری مغز شکافش بر استخوان انداخت

Баси ин дуоат ки аъдоат бекамон уфтанд

بس این دعات که اعدات بی کمان افتند

Чунон ки давлати ту тир бе камони андохт

چنان که دولت تو تیر بی کمان انداخت