Наврӯз шуд калиди дръиши навбаҳор

نوروز شد کلید درعیش نوبهار

Давлат шукуфа кард ки фатҳ оварад ба бор

دولت شکوفه کرد که فتح آورد به بار

Райҳон адл ёфт зи иқболи рангу буи

ریحان عدل یافت ز اقبال رنگ و بوی

Дебоӣ малик кард зи инсофи пуду тор

دیبای ملک کرد ز انصاف پود و تار

Бар саҳни малики боди зафар хуррамӣ фишон

بر صحن ملک باد ظفر خرمی فشان

Бар боғи умри абрдъои муддаои нисор

بر باغ عمر ابردعا مدعا نثار

Сад гулистон ба соя ҳар шохи орзӯ

صد گلستان به سایه هر شاخ آرزو

Сад навбаҳор дар бен ҳар хори интизор

صد نوبهار در بن هر خار انتظار

Дарёии айш дар таҳ ҳар шабнамии ниҳон

دریای عیش در ته هر شبنمی نهان

Тӯфони шавқ бар рух ҳар зарраи ошкор

طوفان شوق بر رخ هر ذره آشکار

Дардии кашони шавқи зи Нитсаон дӯстӣ

دردی کشان شوق ز نیسان دوستی

Дил навбаҳор кардау рхсорлолаҳи зор

دل نوبهار کرده و رخسارلاله زار

Хуршеди ман баромада аз хонаи шараф

خورشید من برآمده از خانه شرف

Офоқро ба таҳният хеш дода бор

آفاق را به تهنیت خویش داده بار

Аввали сабоҳи давлату аввали сабӯҳи айш

اول صباح دولت و اول صبوح عیش

Бар каф май зафар ки нишоташ буд хумор

بر کف می ظفر که نشاطش بود خمار

Лутфаши нигорхонаи наврӯзро фурӯғ

لطفش نگارخانه نوروز را فروغ

Ҳукмаши бҳорхонаҳи инсофро нигор

حکمش بهارخانه انصاف را نگار

Бар сози малики дорӣу оҳанги ростӣ

بر ساز ملک داری و آهنگ راستی

Аз зулфи Зуҳраи баста ба қонӯни адли тор

از زلف زهره بسته به قانون عدل تار

Дар рамли соли қуръа наврӯз ме намӯд

در رمل سال قرعه نوروز می نمود

Ҳар фарди сад вилоят ва ҳар завҷи сад диёр

هر فرد صد ولایت و هر زوج صد دیار

Давлат ишора кард мехусравӣ бануш

دولت اشاره کرد می خسروی بنوش

Ҳиммат ирода кард ки рӯи ҷом ҷам биор

همت اراده کرد ک رو جام جم بیار

Тадбири сохт дар дили иқболи хилватӣ

تدبیر ساخت در دل اقبال خلوتی

Ҳамчун баннои хонаи тақдири устувор

همچون بنای خانه تقدیر استوار

Лабрез шуд зи хандаи хуши коми розгў

لبریز شد ز خنده خوش کام رازگو

Саршор шуд зи нӯши сухани гӯши роздор

سرشار شد ز نوش سخن گوش رازدار

Завқи қабули рақси кунон дар дили умед

ذوق قبول رقص کنان در دل امید

Нури салоҳи ҷилваи кунон дар румузи кор

نور صلاح جلوه کنان در رموز کار

Фатҳи фарохи ҳавсиларо мамлакат ба ком

فتح فراخ حوصله را مملکت به کام

Умеди чашми гуруснаро айш дар канор

امید چشم گرسنه را عیش در کنار

Шатранҷи ъобёнаҳ ба тақдири бохти ақл

شطرنج عابیانه به تقدیر باخت عقل

Хсли муроди баради зи давлати ҳазор бор

خصل مراد برد ز دولت هزار بار

Мсмор ҳукм дӯхт лаби узри мустақӣм

مسمار حکم دوخت لب عذر مستقیم

Занҷири азми баст дар ваҳми устувор

زنجیر عزم بست در وهم استوار

Ҳиммат қарор дод ки сӯй дкн зананд

همت قرار داد که سوی دکن زنند

Имсоли пеши хонаи дорои номдор

امسال پیش خانه دارای نامدار

Шамшер меҳр созад ва гирад арӯси малик

شمشیر مهر سازد و گیرد عروس ملک

Фарзонаи шоҳи Акбари ғозии комгор

فرزانه شاه اکبر غازی کامگار

эй аз азал ба лутфи ту хилқати умедвор

ای از ازل به لطف تو خلقت امیدوار

Вай то абади сахоати амлро дар интизор

وی تا ابد سخات امل را در انتظار

Ҳар субҳи малики зулмати шабро ба ишқи ту

هر صبح ملک ظلمت شب را به عشق تو

Шавед ба оби чашмаи хуршед аз изор

شوید به آب چشمه خورشید از عذار

Гаштии сароби оби зари андари муҳӣти кон

گشتی سراب آب زر اندر محیط کان

Гар пояи сарири туро номадӣ ба кор

گر پایه سریر تو را نامدی به کار

Аз партави атои ту дар роҳи орзӯ

از پرتو عطای تو در راه آرزو

Равшан шавад чароғ ба шабҳои интизор

روشن شود چراغ به شب های انتظار

Дар кишварӣ ки шоҳиди рой ту бугзарад

در کشوری که شاهد رای تو بگذرد

Партави даруни дида аъмо шавад ғубор

پرتو درون دیده اعما شود غبار

Дар навбаҳори малики ту аз файзи адли ту

در نوبهار ملک تو از فیض عدل تو

Бар шохсор шуъла шавад сабзи нӯки хор

بر شاخسار شعله شود سبز نوک خار

Кованд то ба ҳашар агар зери пои ту

کاوند تا به حشر اگر زیر پای تو

Пайдо шавад нишонаи ҳаламу паии виқор

پیدا شود نشانه حلم و پی وقار

Гар сангро ба хоки ҳаримат дафин кунанд

گر سنگ را به خاک حریمت دفین کنند

Аз файзи хотир ту шавад лаъли обдор

از فیض خاطر تو شود لعل آبدار

Гардад зари гудохта аз рӯй хосият

گردد زر گداخته از روی خاصیت

Ҳар ҷои зи наъли асби ту беруни ҷаҳди шарор

هر جا ز نعل اسب تو بیرون جهد شرار

Аз тиздстии ту магар пар баровард

از تیزدستی تو مگر پر برآورد

То аз сари хаданги ту берун шавад шикор

تا از سر خدنگ تو بیرون شود شکار

Аз баҳри онкии шери блоФди зи захми ту

از بهر آنکه شیر بلافد ز زخم تو

Паҳлавии лолаи сурхи намояд ба марғзор

پهلوی لاله سرخ نماید به مرغزار

Аз файзи суҳбати ту ба вақти такаллумат

از فیض صحبت تو به وقت تکلمت

Пар дар кунанд самъу басари доману канор

پر در کنند سمع و بصر دامن و کنار

Мурғи хаёли шоири ҷодўФриб ро

مرغ خیال شاعر جادوفریب را

Андари миёнаи дил маънӣ кунад шикор

اندر میانه دل معنی کند شکار

Дар разми ончунонӣ ва дар базми ин чунин

در رزم آنچنانی و در بزم این چنین

эй базму разм аз ту гулистону лолаи зор

ای بزم و رزم از تو گلستان و لاله زار

Як рӯзи абр бар лаб дарё нишаста буд

یک روز ابر بر لب دریا نشسته بود

Аз саъйҳои биҳдаҳи ошуфта ва назор

از سعی های بیهده آشفته و نزار

Пурсед ҳиммати ту ки ин ҳол баҳр чист

پرسید همت تو که این حال بهر چیست

Гуфт онкии доими оби з дарё кунам нисор

گفت آنکه دایم آب ز دریا کنم نثار

То чархи пери зодаи худро бпрўрд

تا چرخ پیر زاده خود را بپرورد

Аз хӯни дил ба маъдан ва аз гиря дар баҳор

از خون دل به معدن و از گریه در بحار

Вонгаҳ ба як ишораи гавҳари нисори ту

وانگه به یک اشاره گوهر نثار تو

Хезад ба ҳури гирд ва барояд зи кони дамор

خیزد به حر گرد و برآید ز کان دمار

Тарсами зи ҷӯади дасти ҷўоҳрнсори ту

ترسم ز جود دست جواهرنثار تو

Дар хотамат нигин нашавад дигари устувор

در خاتمت نگین نشود دیگر استوار

эй брФшондаҳи мол чу борон ба рӯзи ҷӯад

ای برفشانده مال چو باران به روز جود

Вай баргушода даст чу дарё ба рӯзи бор

وی برگشاده دست چو دریا به روز بار

Васфи ман ин басаст ки девони назми ман

وصف من این بس است که دیوان نظم من

Ҷузи мадҳат ту нест ба таърифи кас нигор

جز مدحت تو نیست به تعریف کس نگار

Бдхўии Тифли табъи ман аввал наме гирифт

بدخوی طفل طبع من اول نمی گرفت

Дар маҳди дояи карами ҳеҷ каси қарор

در مهد دایه کرم هیچ کس قرار

Меҳри ту шери ҷоизааш дар гулӯ Чехияанд

مهر تو شیر جایزه اش در گلو چکاند

Пистони илтифот тўош кард ширхор

پستان التفات تواش کرد شیرخوار

Онам ки нест дояи бикри маъонӣам

آنم که نیست دایه بکر معانیم

Ҳангоми ком додани домоди шармсор

هنگام کام دادن داماد شرمسار

Бояд ки ҳар ки сикка ба нақд сухан занад

باید که هر که سکه به نقد سخن زند

Бардорад аз қурозаи мазмуни ман айёр

بردارد از قراضه مضمون من عیار

Ман гавҳарам фалак нашносад маро чаҳ ҷурм ?

من گوهرم فلک نشناسد مرا چه جرم؟

Ман ахтарам замона надонад маро чаҳ ор ?

من اخترم زمانه نداند مرا چه عار؟

Чарх ар баҳоии ҷавҳари алавӣ ман диҳад

چرخ ار بهای جوهر علوی من دهد

Бояд ки аз аносир суфло кунад канор

باید که از عناصر سفلی کند کنار

Ман вақти кибриёии сухан кӣ назирем

من وقت کبریای سخن کی نظیریم

Онам ки рӯзгор ба ман дорад ифтихор

آنم که روزگار به من دارد افتخار

Дар ҳар саҳар ки хатми сухан густарӣ кунам

در هر سحر که ختم سخن گستری کنم

Гуяд фалак ба субҳ ки даст дуо барор

گوید فلک به صبح که دست دعا برآر

То халъат нишот диҳад боғро саҳоб

تا خلعت نشاط دهد باغ را سحاب

То фарши сабза бар лаб чу густард баҳор

تا فرش سبزه بر لب چو گسترد بهار

Давлат ба саҳни малики ту фарроши хуррамӣ

دولت به صحن ملک تو فراش خرمی

Олам ба қади ҷоҳи ту ташрифи эътибор

عالم به قد جاه تو تشریف اعتبار

Рӯй аду ки барг дарахт шақоватаст

روی عدو که برگ درخت شقاوتست

Аз силии насими кудурати бунафшаи ёр

از سیلی نسیم کدورت بنفشه یار