Рӯзӣ чу бозмондаи заъифони зи корвон

روزی چو بازمانده ضعیفان ز کاروان

Дили волаи басӣҷи исоқи хдоигон

دل واله بسیج یساق خدایگان

Гуҳи ваъдае ниҳодаи гарав дар фиреби ин

گه وعده ای نهاده گرو در فریب این

Гуҳи мураккабии гирифта ба вом аз қабули он

گه مرکبی گرفته به وام از قبول آن

Сад ранги фикри бофтаи нассоҷи орзӯ

صد رنگ فکر بافته نساج آرزو

Ман осмони ниҳодаи гарави пеши ресмон

من آسمان نهاده گرو پیش ریسمان

Чашмами зи ашг обила борида дар қадам

چشمم ز اشگ آبله باریده در قدم

Поем зи шавқи марҳалаи паймӯда дар макон

پایم ز شوق مرحله پیموده در مکان

намедид дар ҷаридаи ҳолами бародарам

می دید در جریده حالم برادرم

Гуфт эй камоли табъи ту нуқсони хонадон

گفت ای کمال طبع تو نقصان خاندان

Ту дар нишеби зулмату ъдии офтоб

تو در نشیب ظلمت و عدی آفتاب

Ту дар ҳазизи сӯрату маънӣ ба осмон

تو در حضیض صورت و معنی به آسمان

Сад дафтар аз саноӣ ту шуд ҳадя дар ватан

صد دفتر از ثنای تو شد هدیه در وطن

Як коғази атои ту номад ба армағон

یک کاغذ عطای تو نامد به ارمغان

Аз баъди чордаҳи санаи хизмати дарин рикоб

از بعد چارده سنه خدمت درین رکاب

Чун моҳи шонздаҳи шабаҳ эй рӯй дар зиён

چون ماه شانزده شبه ای روی در زیان

Завқи ҳузури кулбаи ман ҳеҷ кас надошт

ذوق حضور کلبه من هیچ کس نداشت

Аз шӯҳрат ту гаштаам овораи ҷаҳон

از شهرت تو گشته ام آواره جهان

Фарзанд ва модаранд кабоб аз фироқ ва ман

فرزند و مادرند کباب از فراق و من

Дар соя эй ту муҳтоҷи устихон

در سایه همای تو محتاج استخوان

Дории саманди қудрати азин сайл дар гузар

داری سمند قدرت ازین سیل در گذر

Ҳастӣ савори ҳиммати азин саф бирав ҷаҳон

هستی سوار همت ازین صف برو جهان

Аз хомаи гири найза хаттӣ бирав зи ҷанг

از خامه گیر نیزه خطی برو ز جنگ

Вази табъи ори тавсани тозӣ ба зери рон

وز طبع آر توسن تازی به زیر ران

Ҷаҳдӣ ки маънӣии з ту монад ба рӯзгор

جهدی که معنیی ز تو ماند به روزگار

Рустами Не ки аз ту нависанд ҳафт хон

رستم نیی که از تو نویسند هفت خوان

Акнӯн ки интизоми ақорб ба назми тест

اکنون که انتظام اقارب به نظم تست

Фикрӣ ки мунташир нашавад ақди дудмон

فکری که منتشر نشود عقد دودمان

Дастӣ ба назм рафтанам аз остин барор

دستی به نظم رفتنم از آستین برآر

То ҳамчуи гавҳар аз срклкт шавам равон

تا همچو گوهر از سرکلکت شوم روان

намегуфт ва ман ба арбада мегуфтамаш хамӯш

می گفت و من به عربده می گفتمش خموش

Сустӣ макун ки давлати соҳиб буд ҷавон

سستی مکن که دولت صاحب بود جوان

Иқболи рафтаи рафтаи расонад ба коми дил

اقبال رفته رفته رساند به کام دل

Бар боми пояи поя тавон шуд ба нардбон

بر بام پایه پایه توان شد به نردبان

Зиштаст мо ба роҳату соҳиб ба корзор

زشتست ما به راحت و صاحب به کارزار

Дар хонаи мизбон на ва бар суфраи миҳмон

در خانه میزبان نه و بر سفره میهمان

Қӯт ба қадари парвариш шаҳриёр нест

قوت به قدر پرورش شهریار نیست

Бархез то рӯем ба ҷое ки ме тавон

برخیز تا رویم به جایی که می توان

Гуфтему азм ҷузам намудем каз қазо

گفتیم و عزم جزم نمودیم کز قضا

Омад нишони хоси ҳунари фаҳми ғайби дон

آمد نشان خاص هنر فهم غیب دان

Эъроз бар бародару тахфифи ман ғараз

اعراض بر برادر و تخفیف من غرض

Таътил бар вазифау тъзили тарҷумон

تعطیل بر وظیفه و تعزیل ترجمان

Хондем ва аз хиҷолат ҳам барфурӯхтем

خواندیم و از خجالت هم برفروختیم

ӯ шамъ хонадон шуд ва ман барқи хонимон

او شمع خاندان شد و من برق خانمان

Бар азми хонаи ҷинси ғарибии бабори баст

بر عزم خانه جنس غریبی ببار بست

Омад ба ҳазрати ту ки гирад хати амон

آمد به حضرت تو که گیرد خط امان

Шуд муддатӣ ки хизмат даргоҳ ме кунад

شد مدتی که خدمت درگاه می کند

Мумтози нукта Эй нашуд аз лафзи дрншон

ممتاز نکته ای نشد از لفظ درنشان

Ҳргаҳ навиштаам ки дар раҷъатӣ бизан

هرگه نوشته ام که در رجعتی بزن

Посух шавад ки аз ту шавад ин ғарази баён

پاسخ شود که از تو شود این غرض بیان

Бо сад забони фасоҳати ҳорӯн наме хирад

با صد زبان فصاحت هارون نمی خرد

Гӯшӣ ки аз кулем хиради лукнати забон

گوشی که از کلیم خرد لکنت زبان

Онҷои зи гӯш то бгрибони садафи параст

آنجا ز گوش تا بگریبان صدف پرست

Гавҳар ба баҳри абр чаҳ резад ба ройгон

گوهر به بحر ابر چه ریزد به رایگان

Гуфтам марои мшўр ки ин оби назми ман

گفتم مرا مشور که این آب نظم من

Бар ҷӯйбори хотир ӯ тира шуд равон

بر جویبار خاطر او تیره شد روان

Барги гулӣ ба ҷоизаам ҳеҷ каси надод

برگ گلی به جایزه ام هیچ کس نداد

Бо он ки чори фасли сурӯдам ба гулистон

با آن که چار فصل سرودم به گلستان

Бигзор ин тиҷорати носӯдманд ро

بگذار این تجارت ناسودمند را

Ҷинсии мхр ки моя кунӣ дар сари забон

جنسی مخر که مایه کنی در سر زبان

Вар зонка собитӣ ки кунӣ ҷуръатии чунин

ور زانکه ثابتی که کنی جرئتی چنین

ё он ки восиқӣ ки барии баҳрае чунон

یا آن که واثقی که بری بهره ای چنان

Аҳди қадими ахтари бахтами қасида Эй

عهد قدیم اختر بختم قصیده ای

Оварда вақти авҷи Уторид бар осмон

آورده وقت اوج عطارد بر آسمان

Ин шеваи расм буд ки ҳаргоҳ башнавад

این شیوه رسم بود که هرگاه بشنود

Тасҳеҳ ҳоҷатӣ кунадам дар изои он

تصحیح حاجتی کندم در ازای آن

Акнӯн гадои ҷоизаи рухсати туам

اکنون گدای جایزه رخصت توام

Бархе азон қасида навиштам бабр бихон

برخی ازان قصیده نوشتم ببر بخوان