ӯ бхромш чу сайли мо ҳамаи вайрон ӯ

او بخرامش چو سیل ما همه ویران او

Ҳарчӣ з мо шуд хароб рафт ба ҷавлон ӯ

هرچه ز ما شد خراب رفت به جولان او

Дар раҳи хӯни резад ҳар ғошияи дорони рманд

در ره خون ریزد هر غاشیه داران رمند

Қасд саворон кунад шери Нитсаатон ӯ

قصد سواران کند شیر نیستان او

Новаки тадбири малик дар кафи мо гӯ мабош

ناوک تدبیر ملک در کف ما گو مباش

Хӯн ҷаҳон мечакад аз сари пайкон ӯ

خون جهان می چکد از سر پیکان او

Турфаи асоси амл бар сари ҳам чида буд

طرفه اساس امل بر سر هم چیده بود

Шукр ки оташ фитод дар сару сомон ӯ

شکر که آتش فتاد در سر و سامان او

Хотири пари шуғли мо гашти зи мо сода тар

خاطر پر شغل ما گشت ز ما ساده تر

Кулба дарвеш шуд арсаи майдон ӯ

کلبه درویش شد عرصه میدان او

Ҳосили умри абад аз нам чашмасту бас

حاصل عمر ابد از نم چشمست و بس

Чашма ғалат кардааст Хизри биёбон ӯ

چشمه غلط کرده است خضر بیابان او

Ҳарки ба дарёии афв рӯй надомати ниҳод

هرکه به دریای عفو روی ندامت نهاد

Мавҷ уқубат надид киштии исён ӯ

موج عقوبت ندید کشتی عصیان او

Пеш ки аз қасри тани тоири ҷони брпрд

پیش که از قصر تن طایر جان برپرد

Равзан чашмам кунад рӯй ба айвон ӯ

روزن چشمم کند روی به ایوان او

Оташи аҳд шабоб рафт чу дӯдам ба сар

آتش عهد شباب رفت چو دودم به سر

Бас ки димоғам гудохт аз туфи ҳиҷрон ӯ

بس که دماغم گداخت از تف هجران او

Дояанда чу дид чошнӣ гиря ам

دایه انده چو دید چاشنی گریه ام

Хӯни сияҳ шер шуд дар сари пистон ӯ

خون سیه شیر شد در سر پستان او

Марҳами захми марои як нмкстон кам аст

مرهم زخم مرا یک نمکستان کم است

Як тана тозад дилам бар сафи мижгон ӯ

یک تنه تازد دلم بر صف مژگان او

Хизргар об оварад санг ба ҷомаши занам

خضر گر آب آورد سنگ به جامش زنم

Ташнаи хӯни худам бар сари майдон ӯ

تشنه خون خودم بر سر میدان او

Ишқ « назирӣ » балост то нгризии азу

عشق «نظیری » بلاست تا نگریزی ازو

Дӯсти з ғайрат бибаст ҷони ту бар ҷон ӯ

دوست ز غیرت ببست جان تو بر جان او

Рафта ва ояндааст ранг дигаргун кунад

رفته و آینده است رنگ دگرگون کند

Инак наврӯз шуд фасли зимистон ӯ

اینک نوروز شد فصل زمستان او