Водӣ Ясриб куҷост ? оҳи зи ҳурмон ӯ

وادی یثرب کجاست؟ آه ز حرمان او

Доман дил мекашад хори муғелон ӯ

دامن دل می کشد خار مغیلان او

То раҳ ӯ дидаам як дамам ором нест

تا ره او دیده ام یک دمم آرام نیست

Наъл дар оташ наад реги биёбон ӯ

نعل در آتش نهد ریگ بیابان او

Бсмли он равзаам зи аввали шаб то саҳар

بسمل آن روضه ام ز اول شب تا سحر

Дил ба шабихуни баради ёди шабистон ӯ

دل به شبیخون برد یاد شبستان او

Нойиби рӯҳи аломин бар дар ӯ хотирам

نایب روح الامین بر در او خاطرم

Мадҳати ман оитисти омада дар шан ӯ

مدحت من آیتیست آمده در شان او

Мамлакати хотирами меҳри Муҳамад « с » гирифт

مملکت خاطرم مهر محمد «ص » گرفت

Нафъи амал зон ман рафъи зарар зон ӯ

نفع عمل زان من رفع ضرر زان او

Кӯҳи гунаҳи нуқтаи ист аз сари паргори ман

کوه گنه نقطه ایست از سر پرگار من

Баҳри карами қатраи ист аз ӣам эҳсон ӯ

بهر کرم قطره ایست از یم احسان او

Мо ҳамаи об ва гилӣм ӯст ҳамаи ҷони пок

ما همه آب و گلیم اوست همه جان پاک

Бар гули мо тофтаи пуртӯй аз ҷон ӯ

بر گل ما تافته پرتوی از جان او

Нима шаб ояд дарун аз дару боми офтоб

نیمه شب آید درون از در و بام آفتاب

Бар дили шаб гар фитад партави имон ӯ

بر دل شب گر فتد پرتو ایمان او

Садрнишини хоҷаи исти шаръи дарин боргоҳ

صدرنشین خواجه ایست شرع درین بارگاه

Ақл ки мейр даҳаст бандаи фармон ӯ

عقل که میر ده است بنده فرمان او

Ҳарчӣ зи иқтоъи ҳақи омада дар таҳти ақл

هرچه ز اقطاع حق آمده در تحت عقل

Ниг агар бенгарӣ ҳаст зи девон ӯ

نیگ اگر بنگری هست ز دیوان او

Гар ба каромат кашад вар ба худои мард ро

گر به کرامت کشد ور به خدا مرد را

Ҳарчӣ на бар роҳи шаръи раҳзану шайтон ӯ

هرچه نه بر راه شرع رهزن و شیطان او

Дар раҳи миъроҷ ӯ чашми фалак нур ёфт

در ره معراج او چشم فلک نور یافت

Серумаи шаби судаи гашт аз так ҷавлон ӯ

سرمه شب سوده گشت از تک جولان او

Аз худ ва аз ҳарчӣ буд рафт ба икдми бурун

از خود و از هرچه بود رفت به یکدم برون

Бар сари худ танг дид оламу арқон ӯ

بر سر خود تنگ دید عالم و ارکان او

Перҳани аршро хост ки дар бар кунад

پیرهن عرش را خواست که در بر کند

Баҳри тимни ниҳоди по ба гиребон ӯ

بهر تیمن نهاد پا به گریبان او

Халъати миъроҷро бар сараш андохтанд

خلعت معراج را بر سرش انداختند

Суди гиребони арш рӯй ба домон ӯ

سود گریبان عرش روی به دامان او

ё шарафи алмрслини нур ту шуд раҳнамо

یا شرف المرسلین نور تو شد رهنما

Варна ҷаҳони тира буд аз буту рҳбон ӯ

ورنه جهان تیره بود از بت و رهبان او

Мусҳафи ту бар ҷамоли сӯра Юсуф навишт

مصحف تو بر جمال سوره یوسف نوشت

То ба гадои раванд бар дараш ихвон ӯ

تا به گدایی روند بر درش اخوان او

Ояти ту вошкоФти воқеаи нил ро

آیت تو واشکافت واقعه نیل را

То ба саломати раванди Мӯсоу аъвон ӯ

تا به سلامت روند موسی و اعوان او

Хизр чу сероби гашт бар нами чашмати гузашт

خضر چو سیراب گشت بر نم چشمت گذشت

Дида аъамӣ намӯд чашмаи ҳайвон ӯ

دیده اعمی نمود چشمه حیوان او

Нӯҳ чу даъват намӯд муваҷҷаҳи илм ту дид

نوح چو دعوت نمود موجه علم تو دید

Буд таяммуми гуҳии бангаи тӯфон ӯ

بود تیمم گهی بنگه طوفان او

Фикр « назирӣ » хатост ҳам ту башуе магар

فکر «نظیری » خطاست هم تو بشویی مگر

Аз нами абри карами сафҳаи исён ӯ

از نم ابر کرم صفحه عصیان او

Ҳасани қабуляши бахш дар дили девони аср

حسن قبولیش بخش در دل دیوان عصر

То кунад ин назмро арза ба девон ӯ

تا کند این نظم را عرضه به دیوان او

Ғозии султони насаби тарки Баҳодури лақаб

غازی سلطان نسب ترک بهادر لقب

Рустаму Исфандиёри бандаи дастон ӯ

رستم و اسفندیار بنده دستان او

Ҳодисаи сад майл вор мегузарад аз раҳаш

حادثه صد میل وار می گذرد از رهش

Малик ки абдураҳим ҳаст нигаҳбон ӯ

ملک که عبدالرحیم هست نگهبان او

Нахли тарози зафари уқдаи гушои умед

نخل طراز ظفر عقده گشای امید

ӯст ки пояндаи боди умр ба даврон ӯ

اوست که پاینده باد عمر به دوران او

Қоида даст ӯст додану нодоштан

قاعده دست اوست دادن و ناداشتن

Ганҷ ба ҳар гӯша кошт базли парешон ӯ

گنج به هر گوشه کاشت بذل پریشان او

Як тана бар сад сипоҳ ҳамла кунад рӯзи разм

یک تنه بر صد سپاه حمله کند روز رزم

Пайкари сад рустамаст дар таҳ хуфтон ӯ

پیکر صد رستم است در ته خفتان او

Такя тавонад задан бар сари малику сарир

تکیه تواند زدن بر سر ملک و سریر

Ҳарки тавонад нишаст рост дар айвон ӯ

هرکه تواند نشست راست در ایوان او

Бе мадади ҷину инси гашти сулаймони аҳд

بی مدد جن و انس گشت سلیمان عهد

Ҳарки дар ангушт кард хотами паймон ӯ

هرکه در انگشت کرد خاتم پیمان او

Зомини абри баҳори табъи гҳрризи ман

ضامن ابر بهار طبع گهرریز من

Нойиби боди хазони дасти зарафшон ӯ

نایب باد خزان دست زرافشان او

Дар сифати бахшишаши буқаламуни хотирам

در صفت بخششش بوقلمون خاطرم

Фикр мунаққаш кунад неъмати алвон ӯ

فکر منقش کند نعمت الوان او

То ба кӣ аз чори сӯи латма эҳсон хӯрам

تا به کی از چار سو لطمه احسان خورم

Киштии ман хирад кард муваҷҷаҳи тӯфон ӯ

کشتی من خرد کرد موجه طوفان او

Арзани бодоўрсти донаи бустони ман

ارزن بادآورست دانه بستان من

Сайл дарахт афканаст қатраи Аммон ӯ

سیل درخت افکنست قطره عمان او

Лобаи тақрири хеши пеш чаҳ савташ барам

لابه تقریر خویش پیش چه صوتش برم

Мантиқи мурғони шикасти мурғи хуши алҳон ӯ

منطق مرغان شکست مرغ خوش الحان او

Ишқ ки разм оварад мард масофаш куҷост ?

عشق که رزم آورد مرد مصافش کجاست؟

Ҳасан ки гуяд паём кист забони дон ӯ ?

حسن که گوید پیام کیست زبان دان او؟

Арса « назирӣ » азуаст асби ҷаҳолати мтоз

عرصه «نظیری » ازوست اسب جهالت متاز

Арз дуое намой бар сари майдон ӯ

عرض دعایی نمای بر سر میدان او

Малики ситони сФдрои давр ба коми ту бод

ملک ستان صفدرا دور به کام تو باد

Мо ки ғуломи тўоими ҳокиму султон ӯ

ما که غلام توایم حاکم و سلطان او

Хома ки фармон равост номи ту тғроши бод

خامه که فرمان رواست نام تو طغراش باد

Нома ки кшўргшости фатҳи ту унвон ӯ

نامه که کشورگشاست فتح تو عنوان او

Ҷузв ки хуши шеъртар исми ту шероза аш

جزو که خوش شعرتر اسم تو شیرازه اش

Табъ ки хуши гӯйтар мадҳи ту девон ӯ

طبع که خوش گوی تر مدح تو دیوان او