Кас ба Машҳад парвонаам намояди роҳ

کس به مشهد پروانه ام نماید راه

Ки хӯни бмсл ман нест зеби ин даргоҳ

که خون بمسل من نیست زیب این درگاه

Ба дасту ханҷар ӯ сад ҳазор Исмоил

به دست و خنجر او صد هزار اسماعیل

Ба хӯн хеш нависанд : абдау фидоа

به خون خویش نویسند: عبده و فداه

Ба ҳар қадам ки рӯми пеши давртар уфтам

به هر قدم که روم پیش دورتر افتم

Ки ваҳшӣаст ғазалу каманди ман кӯтоҳ

که وحشی است غزل و کمند من کوتاه

Ҳануз ношуд гомӣ ба сӯй ӯ наздик

هنوز ناشد گامی به سوی او نزدیک

Ҳазор марҳала дар хӯн дил шудам ба шиноа

هزار مرحله در خون دل شدم به شناه

Ба гирди водии ин раҳ наме тавон гаштан

به گرد وادی این ره نمی توان گشتن

зи ваҳми уқда ӯ шер мешавад рӯбоҳ

ز وهم عقده او شیر می شود روباه

Яке зи қофилаи пас монда аз далели заъиф

یکی ز قافله پس مانده از دلیل ضعیف

Яке ба бодия гум гашта аз қиёси табоҳ

یکی به بادیه گم گشته از قیاس تباه

з кушта гашта биёбони пар ва нишаста дарав

ز کشته گشته بیابان پر و نشسته درو

Ба шакли мотамёни каъба дар либоси сиёҳ

به شکل ماتمیان کعبه در لباس سیاه

Сафои зи меҳнати ин тӣаи ғусса май орм

صفا ز محنت این تیه غصه می آرم

Чу оҳан аз дами мсқл чу нуқра аз дили коҳ

چو آهن از دم مصقل چو نقره از دل کاه

Ба ҳасани ғорати худ ноз бештар дорам

به حسن غارت خود ناز بیشتر دارم

зи чашми шӯх ки раҳ мезанад ба ҳасани нигоҳ

ز چشم شوخ که ره می زند به حسن نگاه

Умедвор ба аҷзи худам ки осон тар

امیدوار به عجز خودم که آسان تر

зи пои фитодаи ин раҳ расад ба манзилгоҳ

ز پا فتاده این ره رسد به منزلگاه

Мабар умед ки гомӣ ба пой тавфиқаст

مبر امید که گامی به پای توفیقست

Агар ба марҳала як фарсахаст агар панҷоҳ

اگر به مرحله یک فرسخست اگر پنجاه

Расидагон ҳақиқат нишаста дар сайранд

رسیدگان حقیقت نشسته در سیراند

Дарони мақом ки солик ҳаме расад гуҳи гоҳ

درآن مقام که سالک همی رسد گه گاه

зи бас ки тораки мағрури хоки раҳ шуда аст

ز بس که تارک مغرور خاک ره شده است

Забон узр бирӯяд замин ба шакли гиёҳ

زبان عذر بروید زمین به شکل گیاه

Бунаи кулоҳу камаргар сари сафари дорӣ

بنه کلاه و کمر گر سر سفر داری

Ки роҳ сахт махуфасту рӯзи баси кӯтоҳ

که راه سخت مخوفست و روز بس کوتاه

Ҳазор бор хирад гуфт ҳон ба ҳурмати рӯ

هزار بار خرد گفت هان به حرمت رو

Ки нест ҷои қадам дар раҳ аз нишони ҷбоаҳ

که نیست جای قدم در ره از نشان جباه

Ту хираи тавсани ҷаҳлу ғурур май тозӣ

تو خیره توسن جهل و غرور می تازی

Ба ҳазратӣ ки ба сар меравад сипеҳри дўтоаҳ

به حضرتی که به سر می رود سپهر دوتاه

Матоъи бткдаҳи дорӣ ба сӯй каъба мабар

متاع بتکده داری به سوی کعبه مبر

Сари муомилаи дории зи ҳаҷ қабул махоҳ

سر معامله داری ز حج قبول مخواه

Ман аз фиреби тамаъ дар ҷавоб ме гуфтам

من از فریب طمع در جواب می گفتم

Ки саъйу тўФи ҳарамро зиён надорад ҷоҳ

که سعی و طوف حرم را زیان ندارد جاه

Нагаштам аз равиши хеш то баровардам

نگشتم از روش خویش تا برآوردم

Ба ҷои наъраи лаббайки бонги воўилоаҳ

به جای نعره لبیک بانگ واویلاه

Ман аз кмингаҳи давлати мурод май ҷустам

من از کمینگه دولت مراد می جستم

Нишона тафаккурам кард бахти дўлтхўоаҳ

نشانه تفکرم کرد بخت دولتخواه

зи ҳасани тарбияти фитратам чаҳ суд ки ҳаст

ز حسن تربیت فطرتم چه سود که هست

Ба ҳар тараққӣ ӯ офатии маро дар роҳ

به هر ترقی او آفتی مرا در راه

Ҳаёти нақд азизӣ диҳад ба боди фано

حیات نقد عزیزی دهد به باد فنا

Ба ҳар қадам ки кашад Юсуфии нафас аз чоҳ

به هر قدم که کشد یوسفی نفس از چاه

Фалаки ғанимати умрами буруни баради ҳамаи шаб

فلک غنیمت عمرم برون برد همه شب

Бидон каманд ки дар равзанам битобад моҳ

بدان کمند که در روزنم بتابد ماه

Қазо ба вақт хушам кард он ситам ки накард

قضا به وقت خوشم کرد آن ستم که نکرد

Хазон ба сояи беду сабо ба барги гиёҳ

خزان به سایه بید و صبا به برگ گیاه

Куҷост ҷазбаи ҳабли алмтини тавфиқӣ ?

کجاست جذبه حبل المتین توفیقی؟

Ки тори тоқатам аз бор чарх шуд яктоа

که تار طاقتم از بار چرخ شد یکتاه

Ба сайри Марвау тўФи Мадинаи муштоқам

به سیر مروه و طوف مدینه مشتاقم

Куҷост ҷозибае ? ё расӯли вошўқоаҳ

کجاست جاذبه ای؟ یا رسول واشوقاه

Дилами зи ҳинду сумуми нигар гудохта шуд

دلم ز هند و سموم نگر گداخته شد

Дар орзӯии ншобўрму шимоли ҳроаҳ

در آرزوی نشابورم و شمال هراه

Гарм ба мхлби тоири тавон бурун оварад

گرم به مخلب طایر توان برون آورد

зи чанги ҳинди ҷгрхўораҳ ё набии аллоҳ

ز چنگ هند جگرخواره یا نبی الله

Башу чу дида аъробем ба шери сифед

بشو چو دیده اعرابیم به شیر سفید

Ки ҳамчу мардумак ҳиндӯем ба хоки сиёҳ

که همچو مردمک هندویم به خاک سیاه

Туе ки дар шаби асрии гузаштӣ аз кунин

تویی که در شب اسری گذشتی از کونین

Чунон ки бугзарад аз мардумони дидаи нигоҳ

چنان که بگذرد از مردمان دیده نگاه

Барроқи барқи Аннани тўбӣ чаро тай кард

براق برق عنان توبی چرا طی کرد

Раҳе ки дошт ма сунбула меаҳу гиёҳ

رهی که داشت مه سنبله میاه و گیاه

Ба далви моҳи Уторид гулоб ме ифшоанд

به دلو ماه عطارد گلاب می افشاند

Ҳамл ба нағма ноҳид менамӯдаш роҳ

حمل به نغمه ناهید می نمودش راه

Асад ба ханҷар миррӣх шуд Аннани гираш

اسد به خنجر مریخ شد عنان گیرش

Ки офтоб ба поиш фиканда буд кулоҳ

که آفتاب به پایش فکنده بود کلاه

зи бими ҳадати миррӣх муштарӣ оварад

ز بیم حدت مریخ مشتری آورد

Ба манзили Зуҳалаши он ғулом бе икроҳ

به منزل زحلش آن غلام بی اکراه

Гузашт аз малакӯту малики ткоўри ту

گذشت از ملکوت و ملک تکاور تو

Ки гашти дасти ду кун аз рикоб ӯ кӯтоҳ

که گشت دست دو کون از رکاب او کوتاه

Аннан ба пояи крсиши бастӣ ва рафтӣ

عنان به پایه کرسیش بستی و رفتی

Чунон ки ин қидмат зон қадам нашуд огоҳ

چنان که این قدمت زان قدم نشد آگاه

Нишони пои ту бар раҳгузори дидаи бёФт

نشان پای تو بر رهگذار دیده بیافت

Ки тоҷи фарқи худаш сохт арши вологоҳ

که تاج فرق خودش ساخت عرش والاگاه

Ҳадиси дили зи дилу васли ҷони з ҷон бархест

حدیث دل ز دل و وصل جان ز جان برخاست

Ки буд руяту гуфтор беъиўну шифоа

که بود رؤیت و گفتار بی عیون و شفاه

Кушода шуд дрҷнт ба рӯй бе баррагон

گشاده شد درجنت به روی بی برگان

Ба назд ҳақ чу гушӯдӣ лаби шФоътхўоаҳ

به نزد حق چو گشودی لب شفاعتخواه

Сари тафохури курсии зи дӯши арши гузашт

سر تفاخر کرسی ز دوش عرش گذشت

Кафи қудум ту суданд бар ҷабину ҷбоаҳ

کف قدوم تو سودند بر جبین و جباه

Ба ҳам з шавқ сурӯданд кин ҳамон шахс аст

به هم ز شوق سرودند کاین همان شخص است

Ки нур ӯ ба ҷаҳон дода ин ҷалолату ҷоҳ

که نور او به جهان داده این جلالت و جاه

Малик ба саҷдаи гули сар фурӯ наме оварад

ملک به سجده گل سر فرو نمی آورد

Сипеҳри сӯрати фазлаши нигошт бар даргоҳ

سپهر صورت فضلش نگاشت بر درگاه

Бадани зи ршҳаҳи раҳмат ба ҳам наме омехт

بدن ز رشحه رحمت به هم نمی آمیخت

Ҷаҳони навид вифоқаш фиканда дар афвоҳ

جهان نوید وفاقش فکنده در افواه

Ба сидқи даъвати ҳақ ӯ шаҳодат оварда

به صدق دعوت حق او شهادت آورده

зи баъди ашҳади ани лои алоаи алои аллоҳ

ز بعد اشهد ان لا الاه الا الله

зи баси баланд буд ҳимматаши гуҳи бахшиш

ز بس بلند بود همتش گه بخشش

Гунаҳ баранд буриши осӣон ба узри гуноҳ

گنه برند برش عاصیان به عذر گناه

Сабки итоби шФиъо ! гарони хатои бхшо !

سبک عتاب شفیعا! گران خطا بخشا!

Ки ҳаст меҳри ту тоъат физойу исёни коҳ

که هست مهر تو طاعت فزای و عصیان کاه

Туро ки қудрати қурби ин буд наҷотии даҳ

تو را که قدرت قرب این بود نجاتی ده

Маро ки зулмат шаб мефизойам аз дами оҳ

مرا که ظلمت شب می فزایم از دم آه

Ба қадари худ ки марои ҳиммати баландии даҳ

به قدر خود که مرا همت بلندی ده

Ки сар фурӯд наёрам ба садру мансаби шоҳ

که سر فرود نیارم به صدر و منصب شاه

зи ҳинди сифла ба ҷуз сифлагӣ наме зояд

ز هند سفله به جز سفلگی نمی زاید

Кароҳатаст ҳамаи ҳосили табиату оҳ !

کراهتست همه حاصل طبیعت و آه!

Бизоъати раҳ дайн додаам ба ғорати куфр

بضاعت ره دین داده ام به غارت کفر

зи ман мураббии дайнро ки мекунад огоҳ

ز من مربی دین را که می کند آگاه

Сутуни шаръи Муҳамади азизи аъзами хон

ستون شرع محمد عزیز اعظم خان

Паноҳи дайни набии поси дори қавли алоа

پناه دین نبی پاس دار قول الاه

Намӯд бадарғаи ҳимматаши мадад варна

نمود بدرقه همتش مدد ورنه

Ҳазор гӯнаи хатар буд шаръро дар роҳ

هزار گونه خطر بود شرع را در راه

Дар он диёр ки хуршеди фасл ӯ тобад

در آن دیار که خورشید فصل او تابد

Ба зарра дарзанд оташи фурӯғи сояи ҷоҳ

به ذره درزند آتش فروغ سایه جاه

Сипеҳр ва ҳарчӣ худои офариди сояи тест

سپهر و هرچه خدا آفرید سایه تست

Шабиҳ нест туро лои алоаи алои аллоҳ

شبیه نیست تو را لا الاه الا الله

Ба хавфи гоҳи набуввати ҳимоят ту расед

به خوف گاه نبوت حمایت تو رسید

Вагарнаи Юсуфаши афтода буд андари чоҳ

وگرنه یوسفش افتاده بود اندر چاه

зи табъу рои ту хуршед осмон дорад

ز طبع و رای تو خورشید آسمان دارد

Ҳамон ҳиҷоб ки ашбоаҳ дорад аз ашбоаҳ

همان حجاب که اشباه دارد از اشباه

Ба шери бешаи гардуни далер ҳамла кунад

به شیر بیشه گردون دلیر حمله کند

Гар оҳӯе хӯрд аз водии ту обу гиёҳ

گر آهویی خورد از وادی تو آب و گیاه

Матоъи даҳр наме арзади илтифоти ту ро

متاع دهر نمی ارزد التفات تو را

Ба салтанат фиканӣ соя аз сари икроҳ

به سلطنت فکنی سایه از سر اکراه

Агар ба ҳам накушуд ҳиммати ту чини ҷабин

اگر به هم نکشد همت تو چین جبین

з на фалак ба сараши брнҳди замонаи кулоҳ

ز نه فلک به سرش برنهد زمانه کلاه

Вагар ту нақди шабу рӯзро ба харҷи диҳӣ

وگر تو نقد شب و روز را به خرج دهی

Замона кӣса кунад холӣ аз сифеду сиёҳ

زمانه کیسه کند خالی از سفید و سیاه

Ба рой аз маликони малики он чунон гирӣ

به رای از ملکان ملک آن چنان گیری

Ки бод аз нафас каҳрабо рибоед коҳ

که باد از نفس کهربا رباید کاه

Надидаи ҳайбати ту дар набард рӯй ғанӣам

ندیده هیبت تو در نبرد روی غنیم

Надидаи давлати ту дар масофи пушти сипоҳ

ندیده دولت تو در مصاف پشت سپاه

Чу оташ ки ба худ дар тан чанор уфтад

چو آتش که به خود در تن چنار افتد

Кунад адуии туро қатъи насли қӯти боҳ

کند عدوی تو را قطع نسل قوت باه

Ба аҳди давлатати онро ки дил ғамин гардад

به عهد دولتت آن را که دل غمین گردد

Чу ресмони сиёсат ба ҳалқи печади оҳ

چو ریسمان سیاست به حلق پیچد آه

зи ҳиммати ту чаҳ гӯям амл дароз шавад

ز همت تو چه گویم امل دراز شود

Ба сояи ту чу оем сухан шавад кӯтоҳ

به سایه تو چو آیم سخن شود کوتاه

Баҳори табъи амиро ки дар ҳдиқаҳи малик

بهار طبع امیرا که در حدیقه ملک

Нагашта сарви ту аз бор « ман халқ » дўтоаҳ

نگشته سرو تو از بار «من خلق » دوتاه

Сипеҳри мнзлто бар дарат « назирӣ » ро

سپهر منزلتا بر درت «نظیری » را

Намози шом мусӣбат дамид сҳи пагоҳ

نماز شام مصیبت دمید صح پگاه

Махандгар шаби мотами нишот ид кунад

مخند گر شب ماتم نشاط عید کند

Ки дидааст ба слхи ҳаёти ғарраи моҳ

که دیده است به سلخ حیات غره ماه

Ба даргаати зи бад ва нек дод азон дорад

به درگهت ز بد و نیک داد ازان دارد

Ки дидаи маснади подошу банди подоФроаҳ

که دیده مسند پاداش و بند پادافراه

Сухан ки хаста афтода мекунад бипазир

سخن که خسته افتاده می کند بپذیر

Ки лухти дил ба рух бистарасту гули даргоҳ

که لخت دل به رخ بسترست و گل درگاه

Рхисти ғарқа ба хӯнами нисори даргаи ту

رخیست غرقه به خونم نثار درگه تو

Сазои сикка баровардаам зарӣ аз коҳ

سزای سکه برآورده ام زری از کاه

Умед ҳаст ки бар дарга Карим кунанд

امید هست که بر درگه کریم کنند

Қабули ҳадяи ночизу тӯҳфаи мзҷоаҳ

قبول هدیه ناچیز و تحفه مزجاه

Ба гӯшаи назари илтифоти муҳтоҷам

به گوشه نظر التفات محتاجم

Ба зорииӣ ки тавон куштанам ба ним нигоҳ

به زارییی که توان کشتنم به نیم نگاه

з бе бизоъатии худ чунон ҳросонм

ز بی بضاعتی خود چنان هراسانم

Ки баҳри тӯша раҳ бозгардам аз даргоҳ

که بهر توشه ره بازگردم از درگاه

Ба сайли марҳамат аз хок зиллатам бурдор

به سیل مرحمت از خاک ذلتم بردار

Ки ҳамчуи моҳии аташон фитодаам дар роҳ

که همچو ماهی عطشان فتاده ام در راه

Ҳамеша то нашавад куштаи шамъи меҳр аз бод

همیشه تا نشود کشته شمع مهر از باد

Мудом то нашавад тира рӯй рӯз аз оҳ

مدام تا نشود تیره روی روز از آه

Шиква рӯй ту ороиши кулоҳи ту бод

شکوه روی تو آرایش کلاه تو باد

Чу нури моҳ ки бар осмон занад харгоҳ

چو نور ماه که بر آسمان زند خرگاه

Чароғи умри ту пурнур то сабоҳ нашӯр

چراغ عمر تو پرنور تا صباح نشور

Ки равшанаст ба нури ту шаръро бунгоҳ

که روشنست به نور تو شرع را بنگاه