Дорад зи ғамзаи ҳуҷҷати қотеъи ҳабиби мо

دارد ز غمزه حجت قاطع حبیب ما

Байъат ба зулфиқор сетанд хатиби мо

بیعت به ذوالفقار ستاند خطیب ما

Як бонги завқи гармии моро кифоят аст

یک بانگ ذوق گرمی ما را کفایت است

Ҳоҷат ба тозӣона надорад адиби мо

حاجت به تازیانه ندارد ادیب ما

Рӯзӣ ки рух намӯд ба мо кор дошт ишқ

روزی که رخ نمود به ما کار داشت عشق

зи аввали ҳавола дгарон шуд насиби мо

ز اول حوالهٔ دگران شد نصیب ما

Моро туу қабули ниёзӣу хилватӣ

ما را تو و قبول نیازی و خلوتی

Молу манол ҳар ду ҷаҳон аз рақиби мо

مال و منال هر دو جهان از رقیب ما

Аз накҳат гуласт зарари дили рамида ро

از نکهت گل است ضرر دل رمیده را

Дар бар рух сабо накушояд табиби мо

در بر رخ صبا نگشاید طبیب ما

Ошиқи зи кӯии дӯст ба таклифи омада

عاشق ز کوی دوست به تکلیف آمده

Бо сабру роҳат инс нагирад ғариби мо

با صبر و راحت انس نگیرد غریب ما

Беҳтар ки аз ҳикояти мо дркшии нафас

بهتر که از حکایت ما درکشی نفس

Дил хӯн шавад зи ғуссаи кори маҳиби мо

دل خون شود ز غصه کار مهیب ما

Гулро қусӯр нест турогар зуком ҳаст

گل را قصور نیست تو را گر زُکام هست

Дар бори корвон ҳама ҳаст таййиби мо

در بار کاروان همه هست طیب ما

Бар пои банди кун « назирӣ » задем по

بر پای بند کون «نظیری » زدیم پا

Овехт ишқ аз сари гардуни салиби мо

آویخت عشق از سر گردون صلیب ما