Ҳаво бдиҳаҳ расонасту боғ мавзун аст

هوا بدیهه رسانست و باغ موزون است

Ба ҳар тараннуми мурғии ҳазор мазмун аст

به هر ترنم مرغی هزار مضمون است

Забони булбули шӯх аз сухан наме уфтад

زبان بلبل شوخ از سخن نمی افتد

Агар чаҳ хӯрдаи гули ҳамчу дар макнун аст

اگر چه خورده گل همچو در مکنون است

Бҳўши зӣ ки тугар аз бурун наме бинӣ

بهوش زی که تو گر از برون نمی بینی

Даруни пардаи бибинанд ҳарчӣ берун аст

درون پرده ببینند هرچه بیرون است

Агар ба лиззати лутфи ниҳони рисии доне

اگر به لذت لطف نهان رسی دانی

Ки андаки ту з бешат чигуна афзӯн аст

که اندک تو ز بیشت چگونه افزون است

Ба шӯри водӣу фарёди сайл хурӯш дорем

به شور وادی و فریاد سیل خروش داریم

Каз аҳли силсилаи мост ҳар ки маҷнӯн аст

کز اهل سلسله ماست هر که مجنون است

з рӯй дӯсти ҳувайдо буд саодати дӯст

ز روی دوست هویدا بود سعادت دوست

Навиштаанд ба унвон ки хотамат чун аст

نوشته اند به عنوان که خاتمت چون است

Нишони завқи ҳақиқат ба нозукон ндиҳанд

نشان ذوق حقیقت به نازکان ندهند

Чаҳ шуд ки фохтаи хуши гӯйу сарв мавзун аст

چه شد که فاخته خوش گوی و سرو موزون است

Агар канори биёбон ишқ дарёбӣ

اگر کنار بیابان عشق دریابی

зи хӯн кушта бибинӣ ҳазор Ҷайҳун аст

ز خون کشته ببینی هزار جیحون است

Ба ҳеҷ косаи чашми гадоӣ пар нашавад

به هیچ کاسه چشم گدای پر نشود

Магари зи косаи озодагон ки ворун аст

مگر ز کاسه آزادگان که وارون است

Чу ном тавба гирифтам , қадаҳ ба ёд омад

چو نام توبه گرفتم، قدح به یاد آمد

Бануш бода « назирӣ » ки фол маймун аст

بنوش باده «نظیری » که فال میمون است