Хуии шаҳи арбада ҷӯ афтодаст

خوی شه عربده جو افتادست

Кушта ӣӣ бар сӯи кӯи афтодаи сет

کشته یی بر سو کو افتاده ست

Ба адаби зӣ ки сармастон ро

به ادب زی که سرمستان را

Бади камандӣ ба гулӯ афтодаст

بد کمندی به گلو افتادست

Бааш аз шореъи майхонаи гузар

بهش از شارع میخانه گذر

Сармастон чу каду афтодаст

سرمستان چو کدو افتادست

Дар хароботи Муғони мисатон ро

در خرابات مغان مستان را

Косаи бишкаста сабу афтодаст

کاسه بشکسته سبو افتادست

Он ки афтодаи барин ? дар роҳаш

آن که افتاده برین؟ در راهش

Қадамаш аз так ва пў афтодаст

قدمش از تک و پو افتادست

Хушии мо зи гул ва бустон нест

خوشی ما ز گل و بستان نیست

Суҳбати ёр накӯ афтодаст

صحبت یار نکو افتادست

Хуши абирӣ ба ҳам омехтаи ишқ

خوش عبیری به هم آمیخته عشق

Ху ба хуи буи ба бӯ афтодаст

خو به خو بوی به بو افتادست

Ишваи сунбулу гули дили хулдам

عشوه سنبل و گل دل خلدم

Раҳ бар он гулшан ва кӯ афтодаст

ره بر آن گلشن و کو افتادست

Ҷои дили хурдаи минои чинам

جای دل خرده مینا چینم

Ваа ки боРом ба ғулув афтодаст

وه که بارم به غلو افتادست

Дилбарамро сар расвоӣ нест

دلبرم را سر رسوایی نیست

Кори ҷайбам ба руфӯ афтодаст

کار جیبم به رفو افتادست

Бо худами душмани ҷон бояд буд

با خودم دشمن جان باید بود

Чаҳ кунам дӯст аду афтодаст

چه کنم دوست عدو افتادست

Ҳар нафаси далқ « назирӣ » рангӣ аст

هر نفس دلق «نظیری » رنگی است

Ишқро чашм бирав афтодаст

عشق را چشم برو افتادست